มีคนเคยบอกผมว่า
‘หากเราวิ่งตามความรัก ความรักก็จะยิ่งวิ่งหนีเรา
แต่ถ้าเราพยายามวิ่งหนีความรัก ความรักมักจะพยายามวิ่งตามเรา’
แต่ตอนนี้กูก็ไม่ได้อยากวิ่งตามอะไรทั้งนั้นโว้ยยยย ยย ตอนนี้ก็แค่อยากได้งานทำ
Azzzzzzzzzzz....
[ฮัลโหล ไอ้ตูมตาม มึงเป็ยังไงบ้างวะ]
"กูกดสมัครไปในเว็ปหางาน 30 กว่า รอบแล้วเนี่ย แมร่ง ไม่เรียกกูสัมภาษณ์เลย"
[แล้วมึงเดินเข้าไปสมัครที่หน้าบริษัทบ้างยัง]
"กูเดินั้แ่วันจันทร์จนวันศุกร์แล้ว บางบริษัทก็เรียกสัมภาษณ์ แต่ก็เงียบไป"
[มึงก็ใจเย็นๆสิวะ ไม่มีใครเคยบอกมึงหรอ อะไรที่มันใช่ เดี๋ยวมันก็มาในเวลาที่เหมาะสมเอง]
...
[แม่มึงก็ยังซัพพอร์ตดีอยู่ป่าววะ]
"ดีก็เหี้ยและ ถ้ากูไม่ได้งานภายในเดือนนี้ แม่กูจะเรียกกลับไปทำงาน อบต ที่บ้าน"
[เห้ย ก็ดีนิ หลายคนเขาไม่มีโอกาศแบบมึงนะเว้ย]
"ก็มันดีไง มันถึงไม่เหมาะกับคนเหี้ยๆแบบกู 555"
[เออ ตามใจมึง แล้ววันนี้มึงว่าไงที่นัดกันไว้]
"กูต้องไปอยู่แล้วป่ะวะ เพื่อนเลี้ยงติดยศทั้งที"
[เออ เดี๋ยวตอนเย็นกูไปรับ มึงไม่ต้องขับรถไป เผื่อกูเมา มึงจะได้ขับรถกูกลับ]
"สัด !!!"
ตื๊ด ตื๊ด ... (สายตัด)
สวัสดีครับ ผมชื่อตูมตาม จากข้อความที่ผมคุยกับเพื่อน คงรู้แล้วนะครับว่าตอนนี้ผมกำลังหางานทำอยู่ หลังจากที่ผมเรียนจบ เป็เวลาเกือบ 1 ปี ที่ผมนอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่บ้าน ต่างจังหวัด
ใช่ครับ ผมเป็คนต่างจังหวัด อยู่ต่างจังหวัดมาั้แ่เกิด ตอนเรียนมหา’ลัย ก็เรียนมหา’ลัยของภูมิภาค ด้วยความที่ผมจบรัฐศาสตร์ แม่ผมที่เป็นักการเมืองท้องถิ่น เลยจัดหาที่ทำงานเป็ อบต ที่แม่ผมทำงานอยู่ไว้ให้แล้ว แต่ผมไม่ทำ เพราะอะไรนะหรอ ผมไม่บอกหรอก
เวลาที่ผ่านไปค่อนข้างนาน ความกดดันเื่ที่ทำงานเลยถาโถมมาที่ผม ผมเลยยื่นข้อเสนอกับแม่ ว่าผมขอลองมาหางานทำที่กรุงเทพฯ เพราะจะได้มีประสบการณ์ใหม่ๆ แม่ผมจึงให้โอกาศอย่างไม่เต็มใจ ให้ผมเข้าหางานที่กรุงเทพฯ โดยมีข้อแม้ว่าถ้าไม่ได้ภายใน 3 เดือน ผมจะต้องกลับไปทำงานกับแม่ที่บ้าน โห่แม่ เวลาที่แม่ให้มันน้อยไปไหมครับ
ระยะเวลาผ่านไป 2 เดือนกว่าแล้วที่ผมหางานทำ ผมสมัครงานไปหลายที่มาก มีบางบริษัทเรียกสัมภาษณ์แต่ลองดูเนื้องานผมก็ไม่ชอบเลยไม่ไปทำ บางบริษัทที่ผมอยากทำ เขาก็ไม่เลือกผม เฮ้อออออ หนักใจ
ด้วยความที่ผมเป็เด็กต่างจังหวัดผมจึงเลือกที่ปักหลักหางานแถวๆชานเมืองเพื่อไม่ให้เจอความวุ่นวายมากนักอีกทั้งผมมีรถส่วนตัวไปไหนมาไหนจะได้สะดวก เพราะฉนั้นงานที่ผมสามารถทำได้ส่วนใหญ่ก็จะเป็ฝ่ายบุคคลในนิคมอุตสาหกรรมหรือตามโรงงานต่างๆ งานออฟฟิสส่วนใหญ่ก็จะอยู่ในกรุงเทพฯ แต่วันนี้มันมีเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มตอนเรียนมหา’ลัยได้ติดยศนายร้อยตำรวจ หูยยยย ดีใจกับมันด้วย เพื่อนผมแต่ละคนก็มีตำแหน่งใหญ่ๆโตๆกันทั้งนั้น มีผมคนเดียวนี่แหละ ที่มีตำแหน่งวิจัยฝุ่นอยู่คนเดียว
หอที่ผมเช่าอยู่แถวชานเมือง และเป็จุดกึ่งกลางสำหรับการเดินทางของแก้งเพื่อนๆ ด้วยพอดี เลยง่ายที่สุดสำหรับการนัดเจอกันแถวๆหอผม และไอ้อั้ม คนที่ผมคุยโทรศัพท์ด้วยเมื่อกี้ จึงรับหน้าที่มารับผมไปด้วย จะได้ไม่ต้องขับรถไปหลายคัน
หึๆ ไม่ได้เอารถไป คอยดู กูจะเมาให้สุดๆ ไปเลยวันนี้
หลังจากที่ผมอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ไอ้อั้มก็ไลน์มา บอกว่ามันมาถึงแล้ว และไอ้อั้มก็คือเพื่อนคนแรกในกลุ่มผมที่จะเจอกันวันนี้ครับ ไอ้อั้มเป็คนเงียบๆ พูดอะไรค่อนข้าววิชาการ ค่อนข้างสนิทกับผมที่สุด เพราะคอยเป็ที่ปรึกษาที่ดีเสมอมา แต่พูดอะไรกับมัน มันชอบดึงดราม่าใส่ตลอด ไอ้อั้มมีงานอดิเรกคือเ้าของเพจ Facebook : Hr New Generation ที่เป็เพจค่อนข้างวิชาการ มีกวนตีนบ้างเล็กน้อยที่เอาไว้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นของน้องๆฝ่ายบุคคลรุ่นใหม่ๆ เพราะปัจจุบันมันเป็เ้าหน้าที่สรรหาของบริษัทเอกชนที่มีลักษณะเป็โรงงานอยู่ ซึ่งต้องเจอทั้งแรงงานต่างประเทศเช่น เขมร เมียร์ม่า ต่างๆนาๆ มันก็คือต้องพูดภาษาอื่นๆได้แทบทุกภาษา แต่ว่าก็ว่าแหละ งานแบบไอ้อั้ม คืองานที่ผม้าทำมาก อาจจะเพราะได้ฟังทั้งข้อดีและข้อเสียต่างๆนาๆที่มันเล่าให้ผมฟัง ทำให้ผมค่อนข้างเข้าใจงานของมันอย่างลึกซึ้ง
ไอ้อั้มขับรถพาผมมาถึงร้านที่นัดกันไว้กลับเพื่อน รวมผมด้วยก็ห้าคน แต่โต๊ะที่เพื่อนผมนั่งกันอยู่มีอยู่แล้วสี่คน สงสัยจะมีเพื่อนใหม่มานั่งด้วยอีกคน ไม่เป็ไรครับ คนหล่อๆอย่างตูมตามพร้อมจะรู้จักกับทุกๆคน หุๆ
พอผมเดินมาถึงโต๊ะไอ้ประวิทย์ ก็กล่าวทักทาย
“ไงพวกมึงสองตัว มาช้าตลอดเลยนะ”
“รอไอ้ตูมตามอาบน้ำเลยมึง แมร่งนานอย่างกับผู้หญิง” ไอ้อั้มรีบตอบ โดยโยนขี้มาให้กู!!
“เออ ก็มาแล้วนี่ไง มึงจะรีบกินรีบกลับหรือไงวะ” ผมตอบ
“แหมคุณชายตูมตามค๊าบ แต่งตัวอย่างหล่อ ไปอ่อยใครล่ะค๊าบ” ไอ้วิทย์กวนตีนผม
“สัด กูแค่อาบน้ำช้า รอนิดรอหน่อยไม่ได้หรือไง” ผมรีบตอบ
ไอ้ประวิทย์เป็คนกวนตีนครับ กวนมาั้แ่ไหนแต่ไร มันนี่คู่ปรับผมเลย เมื่อก่อนเถียงกันกับผมบ่อย จีบสาวก็เสือกจีบคนเดียวกันซึ่งปัจจุบันสาวคนนั้นก็เป็แฟนกับมันเรียบร้อย โถ่เศร้า แล้วไอ้วิทย์เห็นกวนตีนๆ แบบนี้แต่เสือกเรียนเก่งสุด จริงๆความหวังของเด็กรัฐศาสตร์ห้าสิบเปอร์เซ็นต์คืออยากเป็ปลัดอำเภอ แต่ไอ้วิทย์เป็แค่ประมาณสิบเปอร์เซ็นต์จากคนที่เรียนรัฐศาสตร์ทั่วประเทศไทยที่สอบได้ครับ แล้วพอเรียนจบประจวบเหมาะกับมีการเปิดสอบปลัดอำเภอพอดีพวกผมไปสอบกันทั้งแก๊งเลย มีไอ้วิทย์คนเดียวที่สอบติด โห่ เทพสุด สมแล้วที่แฟนมันเลือกมัน ไม่เลือกผม
คนที่นั่งข้างๆไอ้วิทย์คือไอ้บอลครับ ชื่อเต็มชื่อ สโนว์บอล แต่เพื่อนๆในคณะเรียกบอลกระเพาะ เพราะตอนปีหนึ่งที่มันซ้อมหลีดกับผมกินข้าวไม่เป็เวลา ซ้อมไปซ้อมมาอาการปวดท้องของมันกำเริบ ต้องหามส่งโรงพยาบาล นอนโรงพยาบาลหลายวันเลย หลังๆมันมีวิธีแก้โดยการพกยาธาตุน้ำขาวตรากระต่ายบินติดตัวอยู่ตลอดเวลาครับ
ไอ้บอลมันเป็คนหล่อครับ แต่หล่อน้อยกว่าผมหน่อย 555 ตอนปีหนึ่งผมกับมันเคยลงประกวดเดือนคณะรัฐศาสตร์คู่กันครับ ก็มีมีอีกหลายคนที่เข้าประกวดด้วยแหละ แต่ผมกับมันผ่านเข้ารอบสองคนสุดท้ายครับ ผลปรากฎว่าผมชนะมันด้วยการแสดงรำแม่ไม้มวยไทยครับ ส่วนมันร้องเพลง กรรมการเขาคงเมาซิกแพคผม มีคนเคยบอกผมว่า ถ้าอยากได้ตำแหน่งก็แค่ถอดนิดถอดหน่อยเท่านั้นเอง หุๆ แต่ก็ดีแล้วครับที่คณะส่งผมเข้าไปประกวดเพราะถึงไม่ได้ตำแหน่งเดือนมหา’ลัย แต่ผมก็ได้ตำแหน่งป๊อปปูล่าโหวตนะครับ ฉายาตูมตามขวัญใจมหาชน ไม่ไช่ได้มาเพราะว่าโชคช่วยนะคร้าบ
ด้วยความหล่อ ความสมาร์ท ความสุภาพ บุคลิคภาพดี บวกคำพูดที่ไพเราะ และความตอหรับตอแหลของไอ้บอลอีกนิดหน่อย มันจึงได้งานด้านอสังหาทรัพย์ ในธนาคารเอกชนขนาดใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศ แต่ผมไม่ได้สนใจอะไรหรอกครับ งานด้านนี้คงไม่เหมาะกับผม ความสามารถไม่ถึงครับ
ส่วนคนที่นั่งขวามมือไอ้วิทย์ซึ่งเป็หัวโต๊ะคือไอ้เท่ห์ เ้าของงานวันนี้ครับ ไอ้เท่ห์บุคลลิคมันก็เป็คนที่ชอบทำหน้าตางงๆหน่อย บางครั้งเล่นมุขไปมันก็จะงง พูดง่ายๆคือตามไม่ทันนั่นเอง แต่มันก็พยายามนะครับ พยายามจะเล่นมุขกับผมกับไอ้วิทย์นะครับ แต่ก็แป๊กทุกๆครั้งไป เห้อ เหนื่อยใจกับมันจริงๆ
อย่างที่ผมเคยบอกไปแหละครับ พอดีวันนี้ไอ้เท่ห์มันนัดเพื่อนๆ มาเลี้ยงเนื่องจากมันได้ติดดาวนายร้อยตำรวจ เรียนรัฐศาตร์จบมาก็สอบโรงเรียนนายร้อยโดยใช้วุฒิ ป.ตรี ได้เลย ไปฝึกมากี่เดือนก็ไม่รู้มัน จบมายังดีที่มันนึกถึงเพื่อนตอน ป.ตรี คนตกงานอย่างผมก็ได้แต่กราบขอบคุณ และร่วมแสดงความยินดีกับมันด้วย
ไอ้อั้มเลือกที่นั่งหัวโต๊ะอีกฝั่งตรงข้ามไอ้เท่ห์ ผมก็เลยได้นั่งตรงข้ามไอ้บอล
อ้าว แล้วไอ้คนที่ข้างผมนี่ใครล่ะเนี่ย หัวเกรียน สูง ล่ำ ผิวคล้ำ ก็ขอเดาก่อนว่า น่าจะเป็ตำรวจเพื่อนไอ้เท่ห์
“ไอ้เท่ห์นี่ใครวะ” ผมถามข้ามหน้าคนผิวคล้ำไปทางไอ้เท่ห์
“เ้าบ่าว” คนผิวคล่ำตอบด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา
“อ้าว สำหรับวันนี้เรามาร่วมแสดงความยินดีในงานแต่ง ไอ้ตูมตาม มึงเป็เ้าสาวพร้อมรถน้ำสังข์ได้เลย”ไอ้วิทย์พูดแทรกเข้ามา
ผมแกล้งเอามือพนมทำท่าเหมือนรอรับน้ำสังข์แล้วยื่นไปข้างหน้า
“ถรุยยยยยยย... ไอ้วิทย์” ผมตวาดเพื่อนผมไป
“เพื่อนกู ชื่อเ้าบ่าว มันอยากมาเที่ยวด้วย เลยมาเป็ตัวหารช่วยกูเนี่ย” ไอ้เท่ห์ตัดความรำคาญ ด้วยการตอบคำถามของผม
“อ้อออ งั้นต้องขอกราบขอบพระคุณเ้าบ้าวเพื่อนรักด้วยน้าคร๊าบ” ผมพูดพร้อมเอามือไปกอดคอเพื่อนใหม่
“ไอ้ตูมตาม หน้าตามึงตอแหลมาก” ไอ้วิทย์พูด
ผมไม่ได้ตอบอะไรครับ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับมัน
การดื่มของพวกเราในวันนี้เริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆเมื่อแอลกอฮอเข้าปาก แล้วไปผสมในกระแสเืของพวกผมแต่ละคน บรรยากาศเดิมๆ สมัยเรียนมหา’ลัยเริ่มเข้ามามีบทบาทในกลุ่มของพวกผม เมื่อไม่ได้เจอกันค่อนข้างนาน เหล่าเพื่อนๆตัวดีของผมก็พยายามขุดคุ้ยเื่ในอดีตของเพื่อนๆแต่ละคนมาเล่าให้กันฟัง คนที่โดนพาดพิงก็ไม่มีท่าทางโกรธอะไรเลย หนำซ้ำยังมองเป็เื่ตลกไปอีก
ไอ้เ้าบ่าวก็นั่งฟังดูท่าทางสนใจ ด้วยความเป็ผู้ชายมันกับแก้งเพื่อนๆของผม รวมถึงตัวผมด้วย ก็สนิทกับมันไปโดยปริยาย
แต่ตัวมัน มันก็มีเื่เล่าให้พวกผมฟังเหมือนกันนะ มันบอกว่าจริงๆมันเกิดปีเดียวกับพวกผม ตอนจบมอหกมันก็สอบเข้าคณะวิศวกรรมมหา’ลัยเดียวกันกับพวกผม มันยังไปรายงานตัวอยู่เลย แต่พอรู้ข่าวว่าสอบติดนายสิบตำรวจได้ มันก็เลยทิ้งการเรียนในมหา’ลัยแล้วเข้าฝึกตำรวจแทน ด้วยเพราะพ่อมันเป็ตำรวจยศใหญ่ที่มีหน้ามีตาในสังคม มันเลยเลือกเดินตามทางพ่อมัน และเรียน ป.ตรี ด้านกฎหมายไปด้วยที่มหา’ลัยเปิดแทน พอมีเปิดสอบนายร้อยภายในมันถึงสอบได้ และเรียนโรงเรียนนายร้อยรุ่นเดียวกับไอ้เท่ห์
“กูก็เคยไปโว้ยโรงเรียนนายร้อยตำรวจ” ผมพูดด้วยท่าทางจริงจัง
ไอ้เ้าบ่าวมองผมด้วยท่าทางสนใจอย่างที่สุด ในใจคงคิดว่าหน้าอย่างมึงเนี่ยนะ
“เห้ยๆๆ ไปทำอะไรวะ” ประวิทย์เพื่อนรักถามกลับเร็วจี๋
“กูก็ไปขายลอตเตอรี่ไง ห้าๆๆๆ” ผมเล่นมุกห้าบาทสิบบาท
“ถรุยยยยยยย” ประวิทย์ขยี้กลับ พอให้ทุกคนขำกันได้
จากที่ไอ้เ้าบ่าวมันเล่าวีรกรรมของมันให้ฟังนี่ คือผมยอมใจจริงๆ โอ้โห่ วิ่งไล่จับโจรงี้ บุกจับยาเสพติดงี้ ไกล่เกลี่ยผัวเมียทะเลาะกัน ทำแม้กระทั่งไปจับงูเห่าที่เลื้อยเข้าบ้านประชาชน แหม.. โหดจริง เอาจริงๆนะ ถ้าผมเจอมันข้างนอกเนี่ย ผมคงไม่กล้าทำความรู้จักมันหรอก หน้าโหดอย่างกับเสือ ถึงจะดูหล่อก็เหอะ ตัวก็อย่างกับั์ สูงชิบ... กล้ามแขนกล้ามขานี่พร้อมจะหักกูเป็สองท่อนได้เลย
แก้วแล้วแก้วเล่า...
เหล่าแก้งเพื่อนๆของผมรวมถึงไอ้เ้าบ่าวก็เริ่มไม่เหมือนเดิมแล้วครับ แต่คนที่เมาที่สุดก็คือกูนี่แหละ ห่า เพื่อนแมร่งก็เดี๋ยวชนๆ คนโน้นชนเสร็จคนนั้นชนต่อ ชนแต่กับกูนี่แหละ
แต่ไม่เป็ไร ผมมาเพื่อเมา รถก็ไม่ได้เอามา พวกมึงๆเตรียมรากกูกลับหอได้เลย
“ไอ้ตูมตาม กูถามอะไรมึงหน่อย” ไอ้บอลเปิดประเด็น
“ว่าไงค๊าบ เพื่อนร๊ากกกกกก”
“ทำไมมึงไม่ทำงานแถวบ้านตามที่แม่มึงอยากให้ทำวะ”
“กูไม่อยากจะเหลา เดี๋ยวมันจะแหลม”
“เออ มึงเหลามา กูก็อยากรู้” ไอ้อั้มเสริม
จริงๆผมไม่อยากเล่าเื่อะไรพวกนี้ให้เพื่อนๆฟังหรอกครับ แต่ด้วยความเมาและการเซ้าซี้ของพวกเดอะแก๊ง ทำให้ผมใจอ่อนยอมเล่าก็ได้
“แมร่ง แม่กูให้ทำงานที่ อบต. แถวบ้าน แล้วหัวหน้าที่กูต้องเจอ คือใครรู้ไหม”
...
“แม่น้องกิ๊ฟไง”
“อ่อ น้องกิ๊ฟน่ารักๆ ที่อยู่แถวบ้านมึงป่ะวะ”
ไอ้อั้มรู้เพราะแก๊งเพื่อนๆผมทุกคนตอนนี้ ยกเว้นไอ้เ้าบ่าว มันเคยไปกินไปเที่ยวบ้านผมอยู่บ่อยๆ่ปิดเทอม
“ก็เออสิวะ” ผมตอบ
“ก็ดีดิวะ มึงก็เข้าทางแม่ จับลูกสาวทำเมียแมร่งเลย” ไอ้วิทย์พูดพร้อมเหล่สาวนมโตๆที่เดินผ่านโต๊ะด้วยสายตาที่หื่นกระหาย
“ดีกะผีอะไรหล่ะ กูไม่ใช่ไม่เคยคบกันนะโว้ย กูเคยคบกันแล้วตอนเรียนปีสอง แต่มันไม่รอดว่ะ”
กิ๊ฟเรียน ปวส. ที่วิทยาลัยแถวบ้าน แล้วเทียบโอนหน่วยกิตเพื่อนเรียนมหา’ลัยเอา ตอนที่ผมคบกับเธอ เธอเรียน ปวส.2 ผมเลยขับรถมาหาเธอที่บ้านบ่อยๆ เรียกว่าทุกสัปดาห์เลยก็ได้
“อ่อ ตอนที่มึงกลับบ้านบ่อยๆ” ไอ้อั้มบ่นพึมพลำ
“เหี้ย มีวันนึงกูพาเขาไปเที่ยวโว้ย โดนเด็กแว้นล้อม พร้อมไล่ตี กูก็อยากจะสู้นะ แต่กูกลัวหน้าหล่อๆของกูจะโดนไม้หน้าสามฟาดอะดิ มันมากันเกือบสิบ”
...
“มารู้ทีหลังโว้ย ว่ากิ๊ฟแอบไปคบหากับหนึ่งในนั้นโดยที่แม่เขาไม่รู้ แมร่งทั้งเจ็บทั้งกลัว หลังจากวันนั้นสองปี กูไม่ค่อยได้กลับบ้านเลย”
...
“ตอนนี้กิ๊ฟก็ยังคบกับไอ้นั่นอยู่ แต่แม่เขาก็คะยั้นคะยอให้กูกลับไปคบกัน แม่กูก็เห็นดีเห็นงาม”
...
“น้องเขาก็บอกกับกูว่าเขาไม่ได้รักกู กูก็ไม่ได้รักเขา แต่ถ้ากูยังอยู่บ้านแม่กูกับแม่เขาต้องจัดงานแต่งงานแบบเซอไพร์ให้กูแน่ๆ”
“มึงก็เลยมาเป็ตูมตามน้อยๆในเมืองหลวง 555” ไอ้วิทย์ก็แซวผมจัง
“เออ ไอ้เ้าบ่าวมันอยู่โรงพักแถวนี้ มีอะไรมึงก็เรียกมันได้นะเว้ย” ไอ้เท่ห์บอก
“เดี๋ยวกูดูแลมันเอง” เพื่อนใหม่ผิวคล้ำพูดขึ้นมา ซึ่งหัวของผมตอนนี้แทบจะล้มคาบ่ามันอยู่แล้ว
“ครั้งนี้มึงได้เป็เ้าสาวแน่ๆ ไอ้ตูมตาม” ไอ้วิทย์พูดใส่ผม
“มึงนี่ก็ยัดเยียดให้มันเป็ผัวกูจังนะไอ้วิทย์” ผมแหวดใส่เพื่อน
ไอ้วิทย์ยักคิ้ว ทำท่าทางไม่สนใจ
“เมื่อไรกูจะได้งานทำวะ ไม่งั้นกูต้องกลับไปอยู่บ้านแล้วเนี่ย” ผมบ่นออกมา
“เอาน่า ไม่ต้องเครียด ชนดีกว่ามึง ชน ชน ชน !!!”
ยิ่งดึก ดนตรียิ่งเร้าอารมณ์ บวกกับแอลกอฮอที่เข้าไปผสมในเืผม จนทำให้ผมปลดปล่อยความเป็ตัวเองออกมาเรื่อยๆ
จนผมควบคุมตัวเองไม่อยู่ แล้วภาพก็ตัด ...
386
