“ซื่อหนิง เ้านำยาสมุนไพรลดไข้พวกนี้ไปส่งให้ลุงจางด้วย ส่วนสมุนไพรที่เหลือสองห่อนี้เก็บไว้ที่เ้า เมื่อมีใครเป็ไข้ตัวร้อน มันจะช่วยบรรเทาอาการได้ หากไม่พอวันหลังเ้ามาเอาเพิ่มได้” หลิวจางิ่ยื่นห่อยาสมุนไพรให้หลิวซื่อหนิง
“พี่จางิ่ ขอบคุณท่านมาก ลุงจางมีไข้มาหลายวัน ทำให้ไม่ได้ออกเรือมาหลายวันแล้ว ท่านป้าจางก็ไม่มีกำลังพอที่จะพาท่านลุงจางไปหาหมอ พอได้สมุนไพรจากท่านแล้วอาการของท่านลุงจางก็ดีขึ้นมาก ชาวบ้านแถวนี้อยากมาขอสมุนไพรจากท่านบ้าง แต่พวกเขาไม่กล้า”
“ข้าไม่ใช่หมอและก็ไม่ได้มีความรู้มากมายถึงเพียงนั้น รู้เพียงสมุนไพรรักษาอาการทั่วไปบางตัวเท่านั้น แต่หากชาวบ้านเดือดร้อน เ้าก็มาขอจากข้าได้”
“ขอบคุณพี่จางิ่ ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” หลิวซื่อหนิงกล่าวจบก็หันหลังเดินออกไป
เมื่อส่งหลิวซื่อหนิงออกนอกประตู หลิวจางิ่จึงนำยาสมุนไพรเข้าไปเก็บไปบ้าน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงองค์ชายหกฉู่เหลียงะโเสียงดัง
“พี่สี่!!! เกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับ” ฉู่เหลียงเรียกพี่ชายเขาเสียงดัง “พี่ห้าได้รับาเ็ขอรับ”
เพล้ง....
ฉู่ฉือและฉู่เหลียงมองไปทางต้นเสียงก็มองเห็นหลิวจางิ่และฉู่เฟยหรงยืนอยู่
“หลงปิง เ้าพาเฟยหรงออกไปข้างนอก” ฉู่ฉือหันไปบอกองครักษ์ “น้องสะใภ้ น้องหก เข้ามาคุยกันข้างใน
ภายในห้องจึงเหลือเพียงฉู่ฉือ ฉู่เหลียง หลิวจางิ่ และหลงเป่า
“น้องหก เกิดเื่อะไรขึ้น” ฉู่ฉือเริ่มถาม
“วันนี้พี่ห้า หลงเป่า และหลงปิง แอบเข้าไปในจวนของเ้าเมืองขอรับ” ฉู่เหลียงตอบ
“หลงเป่า เ้าเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียด” ฉู่ฉือหันไปถามองครักษ์แทน
“องค์ชายห้า้าหลักฐานการทุจริตชิ้นนี้ เพราะมันเป็หลักฐานชิ้นสำคัญที่จะนำไปมอบให้กับเ้ากรมยุติธรรมขอรับ แต่ข้าไม่ทันระวังถูกคนพบเข้าเสียก่อน องค์ชายห้าเข้ามาช่วยขวางลูกธนูไว้ได้ทัน ถึงจะสังหารฝ่ายนั้นได้ทั้งหมด แต่องค์ชายห้าก็ยังได้รับาเ็กลับมาเช่นกันขอรับ” หลงเป่าคุกเข่าลงที่พื้นขณะพูด
“พาข้าไปดูน้องห้า” ฉู่ฉือสั่ง แล้วหันมาหาหลิวจางิ่ “น้องสะใภ้ไม่ต้องตามไปหรอก ข้าจะรักษาเขาเอง”
“พี่สี่ ให้ข้าตามไปด้วยเถอะเ้าค่ะ แต่ขอข้าไปเอาของในห้องของข้ามาก่อน” หลิวจางิ่ตอบอย่างดื้อรั้น
ทั้งหมดเดินเข้าไปในห้อง พบฉู่อันนอนอยู่บนเตียง ที่หัวไหล่ซ้ายมีลูกธนูปักอยู่
“น้องหก ไปตามเจียอี บอกให้เขาเอาเครื่องมือของข้าเข้ามา” ฉู่ฉือสั่งน้องชาย
“ท่านพี่จะรักษาด้วยวิธีนั้นหรือขอรับ” ฉู่เหลียงถาม
“เ้ารีบไปตามเจียอีและนำอุปกรณ์เข้ามา” ฉู่ฉือสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
หลิวจางิ่และซ่งเจียอีมาถึงในเวลาเดียวกัน เมื่อซ่งเจียอีเปิดกระเป๋าออกก็พบกับเครื่องมือผ่าตัด และเครื่องมือแพทย์สมัยใหม่วางอยู่ในกระเป๋า
“พวกท่านมาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วเ้าคะ” หลิวจางิ่ใเมื่อเห็นเครื่องมือในกระเป๋า
“น้องสะใภ้ เ้าไม่แปลกใจเมื่อเห็นเครื่องมือในกระเป๋า แต่เ้าแปลกใจว่าพวกข้ามาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วอย่างนั้นหรือ” ฉู่ฉือถามยิ้มๆ
“ข้าบอกท่านั้แ่วันแรกแล้ว ยุคนี้ใครจะรู้จักข้าวเกรียบปากหม้อ ไหนจะที่ขูดมะพร้าวนั่นอีก” ซ่งเจียอีพูดขึ้น
หลิวจางิ่เปิดกล่องไม้ของตนเองเช่นกัน เมื่อฉู่ฉือและเจียอี เห็นของในกระเป๋าก็ได้แต่ทำหน้าสงสัยปนยินดี มีเพียงฉู่เหลียงเท่านั้นที่ทำหน้าประหลาดใจ
“น้องสะใภ้ เ้าก็เป็หมอเช่นเดียวกันหรือ?” ฉู่ฉือถาม
“ไม่ใช่หรอกเ้าค่ะ เพียงแต่เป็คนที่เคยทำงานในร้านขายยาสมุนไพร ทำให้รู้จักและใช้สมุนไพรเป็อยู่บ้างเ้าค่ะ” หลิวจางิ่ตอบคำถาม
“อย่าเสียเวลาเลย ลงมือรักษาเถอะ ในส่วนของข้ามีเพียงเครื่องมือผ่าตัด อุปกรณ์เย็บแผล ยาชา ยาสลบ และยาฆ่าเชื้อ ความหมายของข้าคือในกระเป๋าของข้ามีอุปกรณ์ที่ใช้ในห้องผ่าตัดทั้งสิ้น ในส่วนของยารักษา คงต้องเป็หน้าที่ของเ้าแล้วล่ะน้องสะใภ้” ฉู่ฉือบอก
ฉู่ฉือทำการผ่าตัดเอาลูกธนูออก โดยมีซ่งเจียอีและหลิวจางิ่เป็ผู้ช่วย ใช้เวลาผ่าตัดอยู่หลายชั่วโมงจึงเสร็จ
“เจียอีเ้าไปพักผ่อนก่อน น้องหกเ้าอยู่ดูทางนี้ หากน้องห้ามีความเคลื่อนไหวใดให้รีบไปเรียกข้า น้องสะใภ้เ้าก็กลับไปพักผ่อนด้วย อย่างไรคืนนี้ก็ต้องเป็หน้าที่ของเ้าที่ต้องเฝ้าดูอาการของเขา เ้าเข้าใจที่ข้าบอกใช่หรือไม่ ส่วนข้าจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่เช่นกัน” ฉู่ฉือบอกทุกคน
หลิวจางิ่กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องของตนเอง แต่ไม่คิดที่จะพักผ่อนอย่างที่ฉู่ฉือบอก อาการของฉู่อันยังต้องเฝ้าระวังไม่ให้เกิดภาวะแทรกซ้อนหลังการผ่าตัด เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ นางก็รีบเดินไปที่ห้องของฉู่อันทันที
ในห้องของฉู่อันมีฉู่ฉือ ฉู่เหลียง และเจียอี นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“น้องสะใภ้จะแนะนำตัวอย่างเป็ทางการได้หรือยัง” ฉู่ฉือยิ้มถาม
“ข้าเป็คนไทย ถูกรถชนแล้วก็มาฟื้นที่นี่เมื่อหลายเดือนก่อนเ้าค่ะ” หลิวจางิ่ตอบคำถามพลางทำหันไปมองฉู่เหลียง
“เ้าไม่ต้องกังวลหรอก น้องหกก็รู้เื่นี้ เพราะตอนที่ข้ามาที่นี่น้องหกและเจียอีเป็คนช่วยข้าไว้” ฉู่ฉืออธิบายแล้วเล่าต่อ “ข้าเป็หมอ น่าจะยุคเดียวกับเ้านะ เพิ่งเรียนจบ ระหว่างรอไปรายงานตัว อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ก็ไปปีนเขา แต่โชคร้ายพลัดตกจากหน้าผา ตื่นขึ้นมาก็เห็นแต่เจียอีและฉู่เหลียงช่วยแบกข้ากลับตำหนัก เวลานั้นข้าเพิ่งอายุได้สิบขวบ”
“ท่านมาอยู่ที่นี่สิบกว่าปีแล้วหรือเ้าคะ” หลิวจางิ่ทำหน้าใ
“ข้าน่าจะย้อนอดีตกลับมาก่อนพวกท่านทั้งคู่นะ ตอนข้าอายุได้เจ็ดขวบ ข้าจมน้ำ มีคนช่วยขึ้นมาได้ทัน แต่ก็หมดสติไปหลายวัน ในระหว่างหลายวันนั้นข้าฝันเห็นตัวเองได้ไปใช้ชีวิตในยุคสมัยใหม่อยู่หลายสิบปี แต่พอฟื้นขึ้นมากลายเป็ว่าเวลาผ่านไปแค่สามวัน” ซ่งเจียอีเล่าเื่ราวของเขาเช่นกัน
“แล้วท่านรู้จักกับองค์ชายสี่และองค์ชายหกได้อย่างไรเ้าคะ” หลิวจางิ่ถามซ่งเจียอีต่อ
“ก็วันที่องค์ชายสี่ตกเขา ข้าเห็นองค์ชายหกนั่งร้องไห้อยู่ ข้าเดินเข้าไปดูก็มองเห็นกระเป๋าเครื่องมือแพทย์ ข้าก็รู้ได้ทันทีว่าข้ามีเพื่อนทะลุมิติมาอีกคนแล้ว ข้ากลัวคนอื่นจะมาเห็นแล้วจะกลายเป็เื่ใหญ่ ข้ากับองค์ชายหกจึงรีบเก็บกล่องเครื่องมือแพทย์แล้วแบกองค์ชายสี่กลับตำหนักของเขา”
241
