"พิม...อามีเื่จะพูดกับเธอ ตามมา!" เกษเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มงวดก่อนจะเดินออกไป พิมพาจึงหันไปมองอั๋นก็เห็นว่าอั๋นยิ้มให้เธออย่างให้กำลังใจ พิมจึงเดินตามเกษออกไปด้วยใจที่หวาดหวั่น
"เข้าไปสิ" เมื่อมาถึงที่หน้าห้องทำงาน เกษก็บอกให้พิมพาเปิดประตูเข้าไปก่อน พิมพาเปิดแล้วเดินเข้าไปข้างในทันทีในขณะที่เดินตามหลังแล้วหันไปปิดประตูลงกลอนดังกริ๊ก!
พิมพารีบหันไปมองทันทีที่ได้ยินเสียงล็อกประตูก่อนจะก้าวถอยหลังหนีอยางหวาดกลัวเมื่อเห็นเกษหงุดหงิดใบหน้าดุ
"อาเกษ" เสียงใสเอ่ยเสียงเบาหวิวเมื่อพพอจะคาดเดาชะตากรรมของตนเองได้แล้ว
"เคยบอกหลายครั้งแล้วใช่ไหม ว้าห้ามไปสนิทกับผู้ชายคนอื่นห้ามอยู่ด้วยกันสองต่อสองกับผู้ชาย แต่วันนี้เธอกลับไปนั่งดูหนังอยู่ที่บ้านของอั๋น เธอเห็นคำสั่งของฉันไม่มีความหมายรึไงพิมพา
เกษพูดด้วยน้ำเสียงไมาเบาเลย ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างตื่นกลัวร่างงามสั้นน้อยๆ กลัวว่าเขาจะดุเธออีก
แต่เขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น... เกษหยุดทำตาดุ เกษมองท่าทางและสีหน้าของพิมแล้วหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อยซึ่งไมใช้รอยยิ้มที่อบอุนแต่มันดูน่ากลัวเสียมากกว่า ยิ่งบวกกับดวงตาดุของเกษก็ทำให้พิมไม่กล้าขยับตัว
"ครั้งนี้อาจะให้อภัยแต่ถ้ามีครั้งหน้าที่พิมขัดคำสั่งของอา อาจะตีลงที่เนื้อที่นุ่มๆของพิมแน่นอน ถ้าออยากเจ็บตัวก็ลองดู"
พิมพาได้ฟังเสร็จก็แทบเข่าอ่อน ดวงตากลมสวยเริ่มมีหยาดน้ำมาคลอก่อนจะไหลรินอาบแก้ม เกษเมื่อเห็นสาวน้อยของเขาร้องไห้ก็พยายามระงับอารมณ์แล้วเดินเข้าไปหาก่อนจะโอบกอดเธอเอาไว้ยแล้วจุมพิตที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาเบาๆจากนั้นจึงกดร่างเธอให้แน่นกับร่างของเกษเมื่อพิมทำตัวแข็งทื่อราวตุ๊กตาไรชีวิต
"ถ้ากลัวทีหลังอย่าทำอีก" เสียงของเกษบอกพร้อมใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้เธอจากที่โมโหก็ชักเริ่มใจอ่อนเพียงเห็นน้ำตาของพิมพาคนนี้ แต่ความหวงความหึงมันยังหลงเหลืออยู่ไม่น้อย เกษไม่ชอบให้พิมพาเข้าใกล้ชายอื่น
พิมพาไม่ตอบเอาแต่หลบหน้าเกษจนเกษเชยคางมนขึ้นแล้วจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากที่อวบอิ่มจิ้มลิ้มของพิมพาก่อนจะมองสบตากับพิมพาด้วยสายตาที่อ่อนเชื่อมฉายแววเสน่หา
"ถ้าไม่อยากให้อาโกรธ ทีหลังอย่าขัดคำสั่ง เข้าใจที่พูดมั้ยจ๊ะคนดี"
เกษถามหากก็คาดคั้นเอาคำตอบที่เกษจะต้องพอใจอยู่ในทันที พิมพาพยักหน้ารับอย่างจำยอม
ลูกไก่ในกำมืออย่างพิมพายังจะมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?
"ดีมาก...เอาล่ะ พิมออกไปก่อนนะ เดี๋ยวอาจะโทรศัพท์คุยเื่งานกับลูกน้อง" เกษบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนก่อนจะจูบขมับหญิงสาวพิมพาพยักหน้ารับเบาๆ
"ค่ะ" พอเกษคลายอ้อมกอดเพียงเท่านั้น พมพาก็รีบเดินเปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนรอโอกาสนี้มานาน
เกษมองตามจนพิมพาปิดประตู ทันใดนั้นเกษเดินไไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบหูโทรศัพท์จากนั้นจึงกดเบอร์ที่้า คอยไม่ถึงสองวินาทีทางฝ่ายนั้นก็รับสาย
"ฉันจะให้อั๋นไปประจำอยู่ที่ร้านกาแฟที่สาขากรุงเทพ ให้ครจัดหาสถานที่พักให้หลานชายฉัน อย่าลืมบอกผู้จักการที่นั่นคอยสอนงานให้อั๋นด้วยอีกสามวันฉันจะส่งเขาไป" พอสั่งลูกน้องเสร็จก็วางสาย
เกษ้าตัดไฟซะแต่ต้นลม...
พิมพาจะเป็ของอาเกษคนเดียวเท่านั้น เื่ของหัวใจเกษไม่ไว้ใจผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นแม้แต่หลานชายของเกษเอง!!
467
