มาตอนนี้ฉันเริ่มเติบโตขึ้น จากม.ต้น มาอยู่ในระดับอาชีวะแล้วเป็สาวแล้วจนได้ 555 ก็เริ่มเติบโตขึ้น ถ้าถามว่าฉันเจอผีอยู่ไหม ก็จะตอบว่าเรื่อยๆ นะ ที่เจอโดยส่วนมากก็เริ่มจะแยกออกแล้วล่ะ ตอน่นี้เองที่ฉันต้องสูญเสียคนที่รักที่สุดไป เยอะแยะเลย ใช่คุณอ่านไม่ผิดหรอกเยอะจริงๆ เดี๋ยวค่อยมาดูกันนะว่าฉันต้องสูญเสียอะไรบ้าง พอพูดถึงเพื่อนแต่ละคนในกลุ่ม ก็เริ่มไม่มีการติดต่อกันจนในที่สุด ก็ห่างหายกันไป ฉันเองก็มัวยุ่งๆ กับเรียนที่ใหม่ ทำโน้น นี่ นั่น ต้องปรับตัวอีก แต่นะ ด้วยความที่ไปเรียนที่ใหม่ เพื่อนใหม่ สังคมใหม่ ยังไม่เข้าที่เข้าทาง บางทีก็พวกคุณๆ อาจสงสัยว่าจบไปเป็ปีๆ ยังเข้ากับใครไม่ได้เหรอ ฉันก็จำพวกคนเห็นผีที่คนอื่นมองดูว่าฉันทำตัวแปลกๆ พวกคุณๆ คิดว่าฉันจะเข้ากับคนอื่นได้ง่ายหรือไง นี่คือสาเหตุที่ทำให้ฉันคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ของสมัยม.ต้น จึงอยากกลับไปที่โรงเรียนตอน ม.ต้น สิ่งที่ฉันเจอกลับเป็ลุงยามคนดีคนเดิม
“มาทำไรหนู” ลุงยามถาม
“ลุงจำหนูไม่ได้เหรอ” ฉันถามพร้อมยิ้มแป้นแล้นให้
“โถ…ลุงจะไปจำได้อย่างไงเล่า เด็กจบที่นี่เยอะ มาติดต่อก็เยอะแยะ ใครจะจำได้” ลุงพูดด้วยท่าทีที่เบื่อหน่าย แต่ฉันน่ะเหรอ ใช่สนค่า เดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างลุงยามในป้อมดูลุงใเล็กน้อย
วันที่กลับไปโรงเรียนอาจเป็เพราะความเบื่อหน่าย เบื่อจากการสอบ เบื่ออะไรหลายๆ อย่าง และก็เป็วันหยุด เพราะจากที่ดู ไม่ค่อยมีใครเข้าออกโรเรียนเท่าไหร่นัก นานๆ ทีจะมีคนผ่านมาสักคน สองคน ครูอาจารย์ก็ไม่เห็นเลยสักคน
“ลุงไม่เบื่อบ้างเหรอ อยู่คนเดียวไม่มีใครคุยด้วยเนี้ย” ฉันถามลุงยามแต่ตากลับมองไปด้านตึกเรียนที่เคยเรียน
“ไม่หรอก ชินแล้ว ว่าแต่หนูเถอะมาทำไม วันนี้ โรงเรียนปิดเทอมกันไม่ค่อยมีใครเขามากันหรอก” ลุงถามพร้อมวางขนมถุงเล็กๆ ให้ฉันถุงหนึ่ง
“เหงาๆ น่ะลุง อีกอย่างคิดถึงเพื่อนๆ ด้วย นึกถึงวันเก่าๆ ก็เลยมาดู” สายตาฉันดันไปเจอม้าหินอ่อนเก่าๆ ที่เคยเจอพี่เอ ตอนมาสอบเข้าที่นี่ และพรางคิดถึงวีรกรรมต่างๆ ที่ผ่านมา ถึงกับใจหวิวๆ เมื่อย้อนนึกถึง เมื่อภาพเก่าๆ กำลังวนกลับมา ก็มีเสียงดังขึ้น
“อ้าว….น้องมาเที่ยวเหรอ” ฉันหันกลับไปตามต้นเสียงที่ได้ยิน พบเป็ครูนิคขาโหด แต่ใจดีของฉันนี่เอง ครูนิคเดินมาที่ป้อม ดูครูไม่ค่อยแก่เท่าไหร่จริงสินะ ผ่านไปแค่ปีเดียวครูจะแก่ลงไปเยอะได้ยังไง ฉันนี่สงสัยอะไรแปลกๆ ครูนิคมาพร้อมกับการแต่งกายลำลอง เสื้อยืดกางเกงวอร์ม รองเท้าผ้าใบ สะพายกระเป๋าเป้ สวมหมวกแก๊ป ครูนิคยิ้มให้ฉัน
“ป่ะ! เข้าไปข้างในกัน อยู่ทำไมตรงนี้ ไปดูว่าเธอไม่อยู่ มีอะไรเปลี่ยนไปไหม? ” สิ้นเสียงชวน ครูนิคเหมือนจะรู้ว่าฉันต้องวิ่งตามมาแน่ๆ เพราะแกไม่รอฟังคำตอบฉัน ครูนิคเดินนำไปก่อนเลย ฉันรีบออกจากป้อมยามและวิ่งตาม ปนดีใจมากในที่สุดฉันก็เจอคนที่สนิทด้วยแล้ว ฉันจะเม้าท์ให้ฉ่ำเลยทีเดียว เมื่อวิ่งตามครูนิคไป แต่ทำไมไม่รู้ว่า ครูนิคเดินเร็วจัง ไม่เห็นแม้แต่เงา แต่ฉันรู้ว่าแกต้องไปที่ไหน ไม่พ้นห้องพักครูของแกแน่ๆ ฉันจึงเปลี่ยนจากวิ่งมาเป็เดินแทน อ้าววววจะวิ่งให้เหนื่อยทำไม รู้อยู่ว่าแกต้องมีที่ประจำคือห้องของแก แต่พอฉันเดินมาถึงห้องที่ครูนิคมักอยู่ ห้องกลับล๊อค ปิดสนิทด้วยแม่กุญแจ ฉันจับดูแม่กุญแจ (มันล๊อคนี่หว่า) ฉันเริ่มหาครูนิค (อย่าบอกว่า……) สิ้นความคิดนั้น มีมือใหญ่มาจับที่ไหล่ ทำเอาฉันสะดุ้ง ฉันหันกลับไปมอง กลายเป็ครูนิคยืนยิ้มให้ฉัน
“ใอะไร? ไม่เจอกันแค่ปีเดียว ขวัญอ่อนน่ะเรา” ครูนิคผลักฉันให้ถอยไปเพื่อไขกุญแจห้อง
“อ้าว..ครูมาเงียบๆ นี่คะ ตึกด้านหลังนี้ก็ไม่มีคน เงียบเชียบขนาดนี้ ใครบ้างไม่กลัว” ฉันลืมบอกไปว่าห้องครูนิคเป็ห้องปกครองที่อยู่ด้านหลังตึกA ทีเกิดเื่ราววีรกรรมอันอกสั่นขวัญแขวนนั่นแหละ
“เธอนี่ก็กลัวเป็กับเขานะ ครูจำได้ว่าแอนเดอะแก๊งของเธอไม่กลัวอะไรนี่นา” ครูนิคเดินไปหยิบน้ำอักลมขวดเล็กในตู้เย็นเล็กๆ มุมห้องให้ฉัน ฉันยกมือไหว้ขอบคุณก่อนรับมาและดื่มเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา เพราะความใ
“นั้นมันไม่ใช่หนูสักหน่อย อุ้ยต่างหากที่มันไม่เคยกลัวอะไรเลย” พอสิ้นคำพูดนี้ ฉันถึงสะดุดกับคำพูดของตัวเองที่เอ่ยถึงเพื่อนสนิทที่สุด ที่ตายไปแล้ว การร่ำลาก็ไม่เคยมี ตายไปเป็ปีแต่ไม่เคยมาให้ฉันเห็นหรือคุยด้วยเลย ถึงฉันจะกลัวผี แต่นั้นคือเพื่อนที่ฉันรักที่สุด ไม่เคยมาหาเลยสักครั้ง นี่อาจเป็อีกสาเหตุที่ฉันกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง และอาจเป็อีกสาเหตุที่ฉันเข้ากับเพื่อนคนอื่นได้ยากเพราะฉันยังเสียใจกับการตายของเพื่อนสนิท ฉันเงียบลงและน้ำตาเริ่มจะไหล
“ไม่ต้องมาร้องไห้แถวนี้นะ ครูโอ๋ใครไม่เป็ ถ้าจะร้อก็กลับไปร้องไห้ที่บ้านโน้น มาเที่ยวโรงเรียนมาร้องห่ม ร้องไห้ เห้ออออ” คำพูดของครูนิคทำให้ฉันหัวเราะออกมา
“ไม่เจอแค่ปีเดียวครู ขี้บ่นจัง” ฉันมองดูครูนิคที่สาละวนทำอะไรไม่รู้แถวๆ โต๊ะของแก
“ครูทำอะไรค่ะ หนูช่วยไหม?” ฉันถามและเดินไปหา
“ไม่ต้อง อยู่ตรงนั้นแหละ แค่มาเก็บของ” แล้วก็หยิบของใส่กระเป๋า
“ครูจะเก็บอะไรนักหนา เดี๋ยวก็มาอยู่เวรอีกไม่ใช่เหรอ” เหมือนครูนิคจะไม่สนใจฉันเ เพราะฉันเห็นแกง่วนในการเก็บของ เลยไม่ได้ตอบคำถามฉัน ฉันเห็นครูนิคเก็บของอยู่ จึงลุกจากเก้าอี้ เดินมาที่หน้าต่าง ตอนนี้ลมพัดเอื่อยๆ ทำให้อากาศเย็นสบายทั้งที่ตอนนี้เป็หน้าร้อน ฉันมองดูต้นไม้ต้นใหญ่หลายคนโอบข้างโรงยิมที่ใบไม้ไหวตามกระแสลม มองดูเพลินๆ ต้องสะดุ้งเพราะเสียงครูนิค
“ป่ะ! น้องกลับกันได้แล้วเก็บของเสร็จแล้ว” ครูนิคชวนฉันพร้อมเดินนำหน้าเหมือนเคย ฉันเห็นครูนิคกำลังเดินไปทางประตู ฉันรีบปิดหน้าต่างและวิ่งตามครูนิคเหมือนเดิม
“รอด้วยครู จะรีบไปไหน?” ฉันเดินตามหลังครูนิคที่เดินนำหน้าไปหลังปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย
“ไหนๆ ก็มาแล้ว เดี๋ยวจะพาไปไหว้เ้าของโรงเรียนและผู้ดูแลโรงเรียน แล้วไปหาคนที่เธอ้าจะเจอด้วย” ครูนิคพูดไปเดินไป ฉันได้แต่พยักหน้าแล้วเดินตาม คราวนี้ครูนิคพาเดินมาที่หน้าเรือนไม้สีชมพูไม่สิตอนนี้ กลับกลายเป็สีเขียวอ่อนไปแล้ว ด้านข้างเรือนไม่มีต้นจามจุรีสีทองเล็กๆ ที่กำลังออกดอกสีขาวประปราย ด้านหน้าเรือนไม้สีเขียวนั้นมีรูปปั้นชายหนุ่มหน้าไทยๆ มีสีหน้าเรียบขรึมดูน่าเกรงขาม สวมหมวกทรงหม้อตาล การแต่งกายเสื้อคอตั้ง แขนยาว กระดุมตรงกลางจนถึงเอว ที่หน้าอกมีกระเป๋า มีผ้าคาดเอว กางเกงยาวรองเท้าหนัง ดูเหมือนฉันจะคุ้นตากับภาพที่อยู่ตรงหน้า (ใช่! พี่เอนั้นเอง)
ฉันหันกลับไปมองหน้าครูนิค และเหมือนครูจะรู้ถึงความคิดฉัน ครูพาฉันไปยืนตรงหน้ารูปปั้นนั้น
“นี่คือ ผู้ก่อตั้งโรงเรียน ขุนหลวงมัตรเทพ อาจารย์ใหญ่ฝันเห็นท่าน จึงสร้างอนุสรณ์เพื่อระลึกถึงท่าน ไหว้ท่านสิ เด็กที่มาไหว้ท่าน สมหวังทุกเื่เลยนะ ยิ่งเื่งาน เื่เรืยน ใครขอสมหวังทุกคนเลย” ฉันมองหน้าครูนิค ภายในใจฉันอึดอัด จุกพูดไม่ออก รู้แต่ว่าน้ำตาคลอ ฉันยกมือไหว้ท่าน (พี่เอ…น้องกลับมาหาพี่แล้วนะ วันนี้มาไม่เห็นเจอพี่เลย พี่ยังอยู่ใช่ไหม น้องคิดถึงพี่นะ) ฉันไหว้พี่เอด้วยน้ำตา ลมพัดมาอย่างเอิ้อยๆ อีกครั้ง พร้อมเสียงแ่เบา “โชคดีนะ น้องพี่ขออวยพร” ฉันกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ครูนิคเข้ามากอดฉันเอามือลูบหัวอย่างเอ็นดู ฉันรู้อย่างเต็มอกว่าถึงครูนิคจะดูโหดแต่เป็คนใจดี อบอุ่นเสมอมา
“เอาล่ะจะพามาดูอะไรอีกอย่าง” ครุนิคพาฉันเดินมาด้านข้างเรือนไทย เป็ศาลที่ใหญ่มาก ลักษณะทรงไทย เหมือนบ้านทรงไทยย่อส่วนก็มิปาน ศาลทรงไทยนี้อยู่ใต่ต้นไม้ใหญ่ เป็ต้นจามจุรีที่ใหญ่มา หลายคนโอบเลยทีเดียว หน้าศาลเขียนไว้ว่า ‘เ้าฟ้าจามจุรี’
รูปภาพเป็ผู้หญิงหน้าไทยสวมชุดไทยประยุกต์เหมือนหญิงสูงศักดิ์ในราชกาลที่ 5 (พี่จามจุรี ใช่ไหม?) เหมือนครูนิคจะรู้ ในสิ่งที่ฉันคิด
“นี่คือ เ้าฟ้าจามรุรี เป็ผู้ให้ที่ดินในการสร้างโรงเรียนที่นี่ ที่ไม่สร้างคู่กับขุนหลวงท่านเพราะ เ้าฟ้าบอกอาจารย์ใหญ่ว่าอยากอยู่ใต้ต้นไม้จามจุรี ฐานะท่านด้อยกว่าและชื่อของท่านเหมือนต้นจามจุรี เอาล่ะไหว้เสร็จจะพาไปดูอีกที่หนึ่ง รับรองว่า เธอต้งชอบมากแน่ๆ” ครุนิคพูดจบ ก็เดินเข้าไปที่เรือนไม้
ฉันไหว้พี่จามจุรี (สิ่งใดที่น้องทำไป ด้วยระลึกได้ หรือระลึกไม่ได้ เป็สิ่งที่ทำร้ายพี่ หรือทำให้พี่ไม่พอใจ น้องขออโหสิกรรม และขอโทษพี่ด้วยนะคะ) ลมพัดมาอีกครั้ง “พี่ไม่ถือโทษโกรธเราหรอก โชคดีนะน้อง พี่ขออวยพร” ฉันยิ้มกับเสียงนี้ ด้วยความโล่งใจ และเดินตามครูนิคเข้าไปในเรือนไม้ ครูนิคเดินไปที่ห้องด้านขวาของเรือนไม้ไผ่เปิดประตูออก ลมตีหน้าฉันอย่างแรง กลิ่นสาปและฝุ่นตลบจนฉันต้องหรี่ตาดู เพราะกลัวฝุ่นเข้าตา ฉันได้ยินเสียงหัวเราะ
“5555 มึงมาแล้วเหรอน้อง กูรอมึงมาตั้งนาน” เสียงนี้ทำให้ฉันเข่าแทบทรุด มันเป็เสียงอุ้ยเพื่อนรักของฉันเอง ฉันแทบไม่เชื่อหูและภาพที่เห็นตรงหน้า อุ้ยจริงๆ ไม่เปลี่ยนไปเลย ทั้งที่เจอกันครั้งสุดท้ายอุ้ยดูผอมด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้รูปร่างอุ้ยเหมือนไม่เคยป่วยเลย ดูแข็งแรงเสียด้วยซ้ำ
“ว่าไงมึง เงียบเลย งงอ่ะดิ” พูดจบอุ้ยกางแขนเหมือนให้ฉันเข้าไปสู่อ้อมกอดของมันแต ฉันวิ่งเข้าไปอย่างไม่คิดว่านั้นเป็ผี หรือเป็คน เราสองคนกอดกันกลม ฉันยอมรับว่าดีใจมาก เจออุ้ยวันนี้เหมือนปลดล็อคอะไรหลายๆ อย่างในใจฉัน
“สรุปจะกอดกันอีกนานไหม? พี่จะได้กอดบ้าง” เสียงนี้ฉันก็จำได้ พี่เอ ฉันคลายอ้อมแขนตามหาเ้าของเสียงนั้น พี่เอยืนยิ้มอยู่ด้านข้างอุ้ย ฉันเดินเข้าไปกอดพี่เอ พี่เอกอดกลับและลูบหัวฉันแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเลยทีนี้ และทรุด นั่งลง
“กลายเป็คนขี้แย ตั้งแค่เมื่อไหร่ น้องสาวพี่” พี่เอ ก้มมาเช็ดน้ำตาให้
“มึงเลิกกลัวผีแล้วเหรอ เพื่อน” อุ้ยแซวฉัน แล้วตบบ่าฉันเบาๆ ฉันได้แต่ส่ายหัวและเช็ดน้ำตา ตอนนี้ฉันลืมเื่ผีไปแล้ว แต่นึกขึ้นได้ แล้วครูนิคล่ะ เห็นฉันเป็แบบนี้จะว่าฉันบ้าไหมนะ ฉันมองหาครูนิค ครูนิคยืนยิ้มให้ฉัน
“เอ่อออ ครูค่ะ หนู……” ฉันเดินไปหาครุนิคที่ยืนยิ้มให้ กะจะไปแก้ตัวสักหน่อย แต่ครูนิคชี้ไปที่ด้านหลังฉัน ฉันหันกลับไปดู พบกระจก วางเรียงกันเป็แถว สิ่งที่เห็น ฉันยืนคนเดียวในกระจก ไม่เห็นใครเลยนอกจากตัวฉันเองที่ยืนอยู่กลางห้อง ตอนนี้ฉันมองไปรอบห้องพบว่าทั้งห้องกลายเป็กระจกทั้งหมด ที่สำคัญกระจกใบนั้นติดอยู่้าของห้องด้วย ฉันหันกลับไปหาครูนิค ตัวครูนิคค่อยๆ ซีดผอมลง เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ตากลวงโบ๋ ชุดลำลองกลายเป็ชุดคนไข้ในโรงพยาบาลสีหม่นๆ เห็นอย่างนั้นฉันหันไปหาเพื่อนรักฉัน ตอนนี้ไม่ต่างจากครูนิคเท่าไหร่ อุ้ยผอมเหลือแต่กระดูกแบบหนังหุ้มกระดูก แต่มีเืไหลออกจากตัวตลอดเวลา อุ้ยฉีกยิ้มให้ฉัน รอยฉีกยิ้มถึงรูหู (เอาแล้วไงเพื่อนมาแบบนี้ แกล้งกันชัดๆ) ฉันมองตัวช่วยของฉัน พี่เอ แตาพี่เอ กลายเป็ตาแก่ที่มีรอยเหี่ยวย่นตาแดงกล่ำ สวมชุดเหมือนกับรูปปั้นแต่ขาดๆ พี่จามจุรีเองก็ยีดตัวเองสูงขึ้น ฉันเห็นเกือบคบแล้ว เหลือใคร คุณๆ เดาได้ไหม?? ใช่! ผีกระจก ไม่ต้องถามหา เพราะเหมือน เธอจะรู้ มาเสียงกรีดร้องที่แหลมมา ฉันวิ่งไปที่ประตู แต่ตอนนี้ประตูเปืดไม่ได้ พยายามแค่ไหนก็เปิดไม่ออก ทั้งบิดทั้งทุบ ทั้งเรียกคนข้างนอกแต่ไม่มีใครได้ยิน ตอนนี้คิดว่าฉันเองคงไม่รอดแล้ว อยู่ดีๆ ประตูก็เปิดออก
“หนูเข้ามาได้ยังไง” เสียง์จริงๆ ลุงยามคนดีคนเดิม ฉันโผเข้ากอด ลุงยามด้วยตัวสั่นเทา ลุงยามพาฉันเดินไปนั่งที่ม้าหินอ่อนใกล้ป้อมยาม เอาน้ำเย็นมาให้ฉันดื่มพร้อมปลอบฉันเบาๆ
“ไม่เป็ไรแล้วนะ ใจเย็นๆ” ฉันทั้งดื่มน้ำทั้งๆ ที่มือยังสั่น กินได้บ้างหกบ้าง ยกขวดน้ำล้างหน้าล้างตา ลุงยามไปเรียกครูผู้หญิงมาคนหนึ่งซี่งฉันก็ไม่รู้จัก
“เด็กคนนี้ครับครู ที่เข้าไปในห้องเกียรติคุณครับ” ลุงยามบอกครูผู้หญิง ครุผู้หญิงกอดและลูบหัวฉันเบาๆ ทำเอาฉันดีขึ้น
“เอาล่ะหนูเข้าไปอยู่ห้องนั้นได้ยังไง ตั้งสติและเล่าให้ฉันฟังได้ไหม” ครูผู้หญิงก้มมาถามฉัน ฉันพยักหน้า และเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้ครุผู้หญิงฟัง ครูฟังอย่างสงบไม่มีปฏิกิริยาอะไรออกมาเลย ฉันมองหน้าครูผู้หญิง แกเห็นฉันแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน
“เอาล่ะครูจะเล่าอะไรให้ฟังนะ” ฉันพยักหน้า ครูผู้หญิงยิ้มก่อนจะเล่าให้ฟัง
“ครูนิคเสียชีวิตเมื่อต้นปีก่อน ด้วยมะเร็งกระเพาะอาหาร ส่วนคนอื่นๆ ครูไม่รู้ประวัติอะไรหรอกนะจ๊ะ ครูก็เพิ่งมาเป็ครูที่โรงเรียนนี้เมื่อต้นปี มาแทนครูนิคของหนูนั้นแหละ แล้วห้องเกียรติคุณน่ะ เป็ห้องเก็บรูป เก็บประวัติคนที่ทำความดี ทำชื่อเสียงให้ทางโรงเรียน นานๆ ทีจะเปิด เราจะเปิดเมื่อบวงสรวง หรือเรียกว่าวันสถาปนาโรงเรียนน่ะ โดยปกติจะไม่เปิดนะจ๊ะ” ครูผู้หญิงอธิบายให้ฟังฉันได้แต่พยักหน้า
“ลุงยามคะ ลุงเห็นครุนิคไหม ตอนครูนิคมาก็เห็นลุงยามดูอยู่ตอนครูชวนหนูเข้าไปในโรงเรียน”
“ลุงไม่เห็นใครเลย ลุงก็แปลกใจว่าทำไมอยู่ๆ หนูถึงเข้าไปในโรงเรียนทั้งๆ ที่บอกว่าโรงเรียนไม่มีใครมาแต่ยังไม่ทันถาม หนูก็วิ่งไปแล้ว พอเห็นเข้าไปนานก็เลยเข้าไปตามหา ไปเจอหนูอยู่ห้องนั้นแหละ” ฉันมองหน้าลุงยาม
“เอาล่ะนี่ก็เย็นมากแล้ว รีบกลับบ้านเถอะ เดี๋ยวผู้ปกครองเป็ห่วง” ครูผู้หญิง
พูดก่อนจะพาฉันลุกเดินออกจากม้าหินอ่อนและพามาส่งที่หน้าโรงเรียน ดูฉันขึ้นรถสาธารณะกลับบ้าน พอฉันขึ้นรถ ไหว้สวัสดีครู ครูยิ้มให้ก่อนโบกมือให้ ฉันโบกมือตอบ
“กลับบ้านไปอย่าลืมให้ ปู่เรียกขวัญให้นะจ๊ะ” คำพูดของครูสาวทำให้ฉันถึงกับสะดุด (ครูรู้จักปู่ได้อย่างไง)
“เดี๋ยวครับขอไปด้วยคน” เด็กหนุ่มคนหนึ่งโบกรถโดยสารคันเดียวกับฉัน
“มาเสียเที่ยวเลย ไม่มีใครอยู่โรงเรียนสักคน ยามยังไม่มีเลย” เด็กหนุ่มบ่นกับเพื่อนที่มาด้วยกัน (เดี๋ยวววววววครูผู้หญิงและลุงยามที่เจอเมื่อกี้ล่ะ)
“ใช่ๆ มาเสียเที่ยว ถ้ารู้ว่าไม่มีคนอยู่นะ น่าจะนัดเพื่อนๆ มาพิสูจน์ผีที่โรงเรียนของเราเื่เล่าเยอะมากที่ได้ยินมานะ โดยเฉพาะห้องเกียรติยศที่เก็บกระจกผีไว้ ไหนจะผีทหารญี่ปุ่นอีก ไหนจะครูปกครองอีก เยอะว่ะ”
“เอ่อว่ะ คราวหน้านัดแก๊งเรามาดีกว่าเพื่อน” (ฉันทนไม่ไหวแล้ววว)
“เอ่อออ น้องคะ ที่บอกว่าไม่มีคนอยู่ที่โรงเรียนจริงหรือเปล่าค่ะ เมื่อกี้พี่ยังเจอครูผู้หญิง และลุงยามอยู่เลย” ฉันถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ สองหนุ่มมองหน้าก่อนจะพูดพร้อมกัน
“พี่เจอผีเหรอ ที่โรงเรียนวันนี้ไม่มีใครมาเลย ตึกปิดหมด พวกผมเดินรอบโรงเรียนไม่เจอใครสักคนเลยพี่ แล้วที่พี่ว่าเจอ เป็ครูผู้หญิงสวมชุดเดรสสีโอรส ผมยาวๆ ใช่ไหม แล้วลุงยาม แก่ๆ ผอมๆ แต่ชุดยามสีกากีไหมอ่ะ” ฉันพยักหน้า (อย่าเป็อย่างที่ฉันคิดเลยยยย)
“นั่นไง พี่เจอผีแล้ว ครูยุพิน กับลุงยามต๋า เห้ย!เพื่อนพรุ่งนี้เรานั้นแก๊งเราเลยว่ะ พี่เขาเจอแล้วแสดงว่ามีอยู่จริง” เด็กหนุ่มบอกเพื่อนอย่างตื่นเต้น (เดี๋ยวววววก๊อนนนน มันเป็วันอะไรของฉันเนี้ย กลับบ้านต้องให้ปู่เรียกขวัญจริงๆ แล้ว)
เมื่อคิดสร็จกำลังจะหลับตาลงเพราะความเหนื่อย ลมพัดมาเอื่อยๆ ตามความเร็วของรถ
“5555 ให้อภัยด้วย เพิ่งเป็ผีครั้งแรก หวังว่าเพื่อนคงไม่ว่านะ 5555 โชคดีนะเพื่อน” เสียงอุ้ยลอยมากับลมอย่างแ่เบา
“โชคดีนะน้อง” หลายเสียงเหมือนทุกคนพูดพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง
“ขอบคุณนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยบอกว่าผีหลอกเป็อย่างไง” ฉันเอ่ยเบาๆ ตอบกลับไป
นี่น้าเขาเรียกว่า “ผีหลอก” เป็ครั้งแรกที่เจออีก ทั้งจากคนที่กลัวผีอยู่แล้วก็กลัวเข้าไปอีก แต่ก็เป็ความทรงจำที่ดีนะพอมาคิดดูอีกที เจอผีหลอกครั้งแรก เจอมิตรภาพของผีครั้งแรก
ถ้าถามว่าฉัน แล้วฉันกลับไปอีกไหม เป็คุณๆ จะกลับไปอีกไหมล่ะ
935
