ตอนที่ 4 กลับไทย
2 ปีผ่านไป
@เมืองไทย
ฉันกับไอ้เพลงเดินทางกลับประเทศไทยหลังจากได้คว้าใบปริญญาโทกลับมาได้จนสำเร็จ
"ฟ้า...ทางนี้ลูก"ฉันเห็นคุณพ่อกับคุณแม่โบกมือเรียกอยู่ไกลๆ จึงรีบเดินเข้าไปหาซึ่งบรรยากาศโดยรอบตอนนี้ก็อัดแน่นไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา
"ไปไอ้เพลง...นั่นพี่ขุนก็ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย"ฉันหันไปบอกไอ้เพลง เมื่อเห็นพี่ขุนกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็แฟนของพี่ขุนมารอรับไอ้เพลงกลับบ้าน ส่วนฉันมีคุณพ่อกับคุณแม่มารอรับฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดทั้งสองท่านด้วยความคิดถึงทันที
"คุณพ่อคุณแม่สวัสดีค่ะฟ้าคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่จังเลย"
"พ่อกับแม่ก็คิดถึงฟ้าเหมือนกัน"
"คุณพ่อคุณแม่สวัสดีค่ะ"เสียงไอ้เพลงทักทายคุณพ่อกับคุณแม่ของฉัน
"สวัสดีลูก...เป็ไงบ้างนั่งเครื่องมาไกลเหนื่อยมั้ย" คุณแม่เอ่ยทักทายไอ้เพลงกลับไปด้วยรอยยิ้ม
"เมื่อยนิดหน่อยค่ะ"ไอ้เพลงหันมาตอบคุณพ่อกับคุณแม่แล้วหันกลับไปยิ้มให้อีกสองคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย
"เป็ไงบ้างนักเรียนนอก" เสียงพี่ขุนพูดกับไอ้เพลง
"ก็ดีค่ะคนนี้พี่ว่านใช่มั้ยคะ" ผู้หญิงที่มากับพี่ขุน
"ใช่ค่ะยินดีที่ได้พบกันนะคะ...น้องเพลง"
"ค่ะ"
"แยกย้ายกันตรงนี้แล้วกันลูกกลับมาเหนื่อยๆกลับบ้านไปพักผ่อนก่อนดีกว่า"ฉันหันไปยิ้มให้พี่ขุนกับผู้หญิงคนนั้นนิดหน่อยก่อนที่จะลากกระเป๋าเดินตามคุณพ่อกับคุณแม่ไปที่รถ
ในระหว่างนั่งรถกลับบ้านฉันเพิ่งได้รู้ข่าวจากปากคุณพ่อว่า พี่ขุนกำลังจะแต่งงานแล้วกับผู้หญิงที่เขาพามาด้วยเมื่อสักครู่ ผู้คนที่สนามบินแออัดจึงไม่ได้ทักทายเลย
มีการ์ดเชิญมาให้ที่บ้านฉันแล้วเรียบร้อยสงสัยต้องไปหาซื้อชุดสวยๆใส่สักหน่อย ซึ่งฉันคิดว่าไอ้เพลงน่าจะยังไม่รู้เื่นี้เพราะไม่เห็นมันพูดอะไร แต่ก็คงรู้วันนี้แหละ
@บ้าน
คุณพ่อเลี้ยวรถเข้าไปจอดสนิทด้านในบ้านผ่านไปสองปีทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
"คิดถึงบ้านจังเลย..."ฉันะโออกมาเสียงดัง
"ถึงแล้วลูก...ไปอาบน้ำอาบท่าแม่สั่งแม่ครัวทำอาหารที่ฟ้าชอบไว้หลายอย่างเลย"คิดถึงอาหารไทยด้วย...ต่อให้ที่นั่นจะน่าอยู่ขนาดไหนก็ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่ากับอยู่ที่บ้านของตัวเอง
"ค่ะ"ฉันเดินขึ้นชั้นบนไปด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากการเดินทางในขณะที่กำลังเปิดประตูห้อง...ก็มีเสียงคุ้นหูดังมาจากทางด้านข้าง
"แม่ครับ..."ฉันหันไปมองตามเสียงที่ว่านั้นทันที ฉันลืมเ้าอ้วนไปสนิทเลย
"อ้าวอ้วน...ยังไม่ไปไหนอีกเหรอ"ไม่คิดว่าเด็กจะมีความอดทนรอฉันกลับมาได้นานขนาดนี้ ฉันประเมินเ้าอ้วนผิดไปจริงๆ
"แม่...เจอพ่อมั้ย"น้ำเสียงเล็กๆ ถามขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"ไม่เจอ..."ฉันตอบคำถามแบบขอไปที แล้วเปิดประตูเดินเข้าไปด้านในห้องเ้าเด็กอ้วนตัวขาวก็เดินตามเข้ามาด้วย
"แล้วเมื่อไหร่หนูจะได้เกิดสักทีล่ะ"ฉันถอนหายใจแรงๆออกมา...แล้วหงายท้องนอนลงไปบนเตียงนอนนุ่มๆที่ฉันคิดถึง
"ฉันไปเรียนต่อไม่ได้ไปหาพ่อให้นายนะ"
"ว้า...หนูอุตส่าห์รอ"อันที่จริงฉันลืมเ้าอ้วนคนนี้ไปแล้วด้วยซ้ำแต่เด็กอ้วนกลับรอฉันไม่ยอมไปไหน...น่าสงสารจังแต่การที่ฉันไม่มีแฟนสักทีมันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันนี่
"วันนี้กับข้าวเยอะเลยลงไปกินด้วยกันสิ" ฉันชวน...
"หนูไปแอบดูมาแล้วน่ากินทั้งนั้นเลย"
"ไม่ได้เจอนายตั้งสองปียังอ้วนเหมือนเดิมเลย ใครหาอาหารให้นายกินล่ะ"
"คุณยายเรียกกินทุกวัน"ฉันจำได้ก่อนไป เคยฝากคุณแม่เอาไว้ ถึงท่านจะมองไม่เห็นก็ไม่เป็ไรกุมารแค่เอ่ยเรียกบอกให้เขากิน เขาก็สามารถกินได้แล้ว
"งั้นนายก็กินข้าวบ้านฉันทุกวันเลยสิ"ฉันนอนตะแคงคุยกับเ้าอ้วน
"ครับ"
"ขอหวยสักสามตัวสิ"กินข้าวบ้านฉันมาตั้งสองปี สองตัวมันน้อยไป! ขอสามตัวเลยแล้วกัน
"หวยออกไปแล้วนี่ครับ"ชิ! ไอ้เด็กนี่...
"เอาไว้ซื้องวดใหม่ก็ได้"
"หาพ่อให้ได้ก่อนแล้วจะบอก"ฉันกำลังโดนผีหลอกแน่ๆ ฉันเบะปากมองบน ไม่เชื่อเลยสักนิด
"สองปีที่ผ่านมานายไปไหนมาบ้าง" ฉันชวนเ้าอ้วนคุย
"ขึ้นไปเบื้องบนมาบ้างครับแต่ส่วนมากหนูจะรอแม่อยู่ที่นี่" รอ...
"คุณพ่อกับคุณแม่ของฉันท่านเป็ยังไงบ้างระหว่างที่ฉันไม่อยู่"
"คุณตานอนดึกทุกวันทำอะไรก็ไม่รู้อยู่หน้าจอคอมฯดึกๆ"
"น่าจะทำงานมั้ง...แล้วคุณแม่ล่ะ"
"คุณยายก็นั่งอยู่ด้วยครับคุยอะไรกันก็ไม่รู้หนูฟังแล้วไม่เคยเข้าใจ" น่าจะคุยเื่งาน...
"พวกท่านทำงานหนักทุกวันเลยเหรอ"
"หนูก็ไม่เคยเห็นพวกท่านยกอะไรหนักๆนะครับ...อ่อมีคุณตาออกกำลังกาย่เย็น ยกอะไรก็ไม่รู้กลมๆ ท่าทางน้ำหนักเยอะเชียว"ทำงานหนักกับยกของหนักมันคนละเื่กันนะ...ไอ้อ้วน!
"เฮ่อ...ไปไหนก็ไปไป๊"
"แม่ไม่คิดถึงหนูบ้างเหรอ..."ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ!
"ออกไปๆฉันจะอาบน้ำแล้ว" ฉันไล่...ฉันลุกขึ้นมานั่งเ้าอ้วนก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าน่าสงสารว่า...
"แม่...หนูคิดถึงแม่ทุกวันเลยนะหนูรอแม่กลับบ้านทุกวัน แม่อย่าไล่หนูอีกได้มั้ย"คำพูดของเ้าอ้วนทำให้ฉันรู้สึกผิด...ผีก็มีหัวใจสองปีมันนานมากจริงๆสำหรับคนรอคอย
"อ้วน...นายอยากเกิดขนาดนั้นเลยเหรอ"
"หนูชื่อคิริน..."มองบนนิดหน่อย ก่อนที่จะเบนสายตากลับไปมองหน้าคิรินอีกครั้ง
"คิริน...นายอยากเกิดขนาดนั้นเลยเหรอ"ยอมถามใหม่ก็ได้ เห็นว่าอุตส่าห์รอฉันกลับมาตั้งสองปี
"ครับ...นี่ก็ผ่านมาตั้งนานแล้วเนื้อคู่ของแม่น่าจะเกิดได้แล้วมั้ง" ฉันทำท่าคิดแล้วก็ถามตัวเองในใจว่า...ไหนล่ะ!
"เอางี้...ถ้านายชอบพ่อคนไหนนายบอกฉันได้นะ ฉันจะได้...พิจารณาดูว่าเขาคนนั้นสามารถเป็พ่อให้นายและเข้ากับฉันได้มั้ย"ช่วยกันหาฉันว่าก็ไม่เลวนะ
"โอเคครับ...แม่อาบน้ำเถอะหนูจะลงไปรอข้างล่าง" ฉันพยักหน้าให้คิรินทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กอ้วนก็ค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาท่าทางมีความสุขจากนั้นคิรินก็วิ่งหายออกไปทางหน้าประตู ฉันส่ายหน้าเบาๆแล้วเริ่มจัดการตัวเองอาบน้ำอาบท่า จากนั้นจึงลงไปรับประทานอาหารที่ชั้นล่างกับคุณพ่อคุณแม่
4K
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
