วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 23: หอสมุดต้องห้ามและอักขระกระดาษมรณะ
เมื่อนนท์ผ่านเขตสวนพฤกษาพิษมาได้ สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคืออาคารไม้ทรงโบราณขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมอกหนา นี่คือ "หอสมุดต้องห้าม" สถานที่เก็บรวบรวมตำราวิชาพิษและวิชาห้ามของสภาหมอศากยะมานับพันปี นนท์ก้าวผ่านประตูหอสมุดที่เปิดอ้าทิ้งไว้ ข้างในเต็มไปด้วยชั้นวางหนังสือที่สูงเสียดฟ้าและกลิ่นอายของกระดาษเก่าที่อบอวลไปด้วยพิษร้าย
ทันใดนั้น เสียงกระดาษพลิกไหวเบาๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดรอบตัว นนท์หยุดชะงัก สายตามองเห็นเศษกระดาษนับพันใบกำลังลอยละล่องอยู่ในอากาศ แต่ละใบสลักอักขระสีดำที่ส่องแสงวิบวับเหมือนมีชีวิต!
"ไม่เลว... ที่สามารถผ่านสวนพฤกษาของลำดับที่ 5 มาได้ แต่หอสมุดนี้คือความรู้ที่แกไม่มีวันทำความเข้าใจได้... นนท์"
ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางในชุดบัณฑิตสีครามเดินออกมาจากหลังชั้นหนังสือ มือถือพู่กันด้ามยาวที่ดูเหมือนทำจากกระดูกมนุษย์ หน้าผากของเขามีรอยสักเลข "๔" ที่ขยับไปมาดุจตัวอักษรเคลื่อนไหว
หมอพิฆาตลำดับที่ 4 (ยิ้มอย่างเยือกเย็น): "ฉันคือผู้ดูแลหอสมุดแห่งนี้ วิชา 'อักขระพิษกระดาษ' ของฉัน จะเขียนคำพิพากษาความตายลงบนร่างของแกเอง ทุกตัวอักษรคือคำสาป ทุกบรรทัดคือคมมีด!"
เขาสะบัดพู่กันเพียงครั้งเดียว! อักขระสีดำนับหมื่นตัวพุ่งออกจากหน้ากระดาษ พุ่งเข้าหานนท์ดุจฝูงตั๊กแตนพิษ! แต่ละตัวอักษรเมื่อกระทบกับอากาศกลับกลายเป็ใบมีดกระดาษที่คมกริบจนตัดอากาศขาดสะบั้น!
นนท์ตั้งท่าโคจรปราณัฟ้าป้องกันตัว แต่กลับพบว่าอักขระพวกนี้มีความแปลกประหลาด... มันสามารถ 'ทะลุ' เกราะปราณได้ราวกับเป็เงา!
นนท์คิดในใจ: *วิชาอักขระเปลี่ยนสถานะ... มันไม่ได้โจมตีที่ร่างกาย แต่มันโจมตีที่ 'ความหมาย' ของการมีอยู่ของฉันสินะ*
นนท์ขยับกายหลบหลีกคมกระดาษที่กรีดผ่านแก้มเป็แผลลึก แต่แผลนั้นไม่ได้เื... มันกลับมีตัวอักษรสีดำค่อยๆ งอกออกมาจากแผล ราวกับจะเขียนประวัติศาสตร์ความตายของเขาลงบนร่าง!
หมอพิฆาตลำดับที่ 4 (หัวเราะร่า): "นั่นแหละ! จงถูกบันทึกไว้ในตำนานของข้าซะ! 'หมอปีศาจสิ้นชีพ'..."
นนท์หยุดเคลื่อนไหว ั์ตาสีทองจ้องมองตัวอักษรบนิัตนเองแทนที่จะหวาดกลัว เขากลับยิ้มออกมา
นนท์: "เขียนคำพิพากษางั้นหรือ? น่าสนใจ... แต่น่าเสียดาย ที่ตัวอักษรของแกมัน 'เขียนผิดบรรทัด' ไปหน่อย"
นนท์รวบรวมปราณัฟ้าไว้ที่ปลายนิ้วชี้ เขาเริ่มวาดอักขระัฟ้ากลางอากาศด้วยความเร็วสูง! นี่ไม่ใช่การป้องกัน แต่นนท์กำลัง "เขียนบทใหม่" ทับลงไปบนอักขระของอีกฝ่าย!
"วิถีผกผัน... อักขระเปลี่ยนชะตา!"
แสงสีทองจากนิ้วของนนท์เข้าปะทะกับอักขระสีดำ อักขระที่กำลังจะเขียนคำสาปลงบนตัวนนท์กลับถูก 'แก้ไข' ความหมาย! ตัวอักษรความตายถูกเปลี่ยนให้กลายเป็ตัวอักษร 'ชีวิต' และ 'การรักษา'!
อักขระสีดำที่พุ่งเข้าหานนท์กลับเปลี่ยนทิศทาง พุ่งย้อนกลับเข้าหาหมอพิฆาตลำดับที่ 4 ด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเดิมสิบเท่า!
หมอพิฆาตลำดับที่ 4 (เบิกตากว้าง): "เป็ไปไม่ได้! แกแก้รหัสคำสาปของฉันได้ยังไง?! นี่มันวิชาชั้นสูงของหอสมุด... แกไม่มีวันเข้าใจมัน!"
นนท์: "ความรู้ไม่มีวันตาย... มันแค่ถูกเปลี่ยนความหมายไปตามเจตนาของผู้ใช้"
ตัวอักษรแห่งชีวิตเ่าั้เข้าหุ้มร่างของหมอพิฆาตลำดับที่ 4 พลังของตัวอักษรที่เขาสร้างขึ้นเพื่อฆ่าคน กลับกลายมาเป็พลังที่บีบอัดร่างของเขาเองจนแทบะเิ! เขาพยายามใช้พู่กันวาดอักขระหนี แต่ก็ถูกนนท์ใช้อักขระัฟ้ากดทับจนพู่กันหักสะบั้น!
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในความคิดของนนท์:
‘ดูดซับแก่นแท้อักขระพิษสำเร็จ: เพิ่มอายุขัยขึ้น 10 ปี!’
‘ปลดล็อกทักษะ: อ่านอักขระโบราณ (เข้าใจความลับของสภาหมอศากยะทั้งหมด)!’
‘อายุขัยรวมปัจจุบัน: 126 ปี 3 เดือน’
หมอพิฆาตลำดับที่ 4 ทรุดลงกับพื้น สิ้นสติไปพร้อมกับความพ่ายแพ้ในวิชาที่เขารักที่สุด นนท์เดินเข้าไปหยิบพู่กันที่หักแล้วของอีกฝ่ายขึ้นมามอง เขาััได้ถึงข้อมูลมหาศาลจากอักขระที่หลงเหลืออยู่... ความลับของสภาหมอศากยะเริ่มเผยออกมาทีละน้อย
นนท์มองไปทางชั้นหนังสือลับที่อยู่หลังห้องโถง ซึ่งซ่อนความลับที่ปู่ของเขาเคยพยายามปกปิดไว้
นนท์คิดในใจ: *หอสมุดนี้คือความลับ... สภาหมอศากยะไม่ได้แค่ใช้พิษ แต่พวกมันกำลังพยายาม 'เขียนชีวิตใหม่' ให้กับโลกใบนี้ด้วยความตาย*
นนท์ก้าวเดินต่อไป ไม่ใช่แค่เพื่อล้างแค้น แต่เพื่อหยุดยั้งวงจรแห่งความตายที่สภาหมอศากยะกำลังก่อขึ้น!
265
