เสียงรถที่วิ่งเข้ามาจอดในบ้านทำให้คุณสุดารัตน์ที่ยังไม่นอนเพราะรอหนูนิดกลับบ้านมาสะดุ้งตื่นอาจเป็เพราะเพิ่งผล็อยหลับไปได้ไม่นานด้วย
"ใส่เสื้อคลุมซะถ้าไม่อยากให้คุณย่ากับคุณแม่เห็นธาตุแท้ของเธอ"
ณนนท์โยนเสื้อคลุมที่เขาใส่อยู่ให้กับหนูนิดแล้วเดินลงจากรถไปโดยไม่สนใจหญิงสาวที่ทำหน้างงนั่งอยู่เลย
"ตานนท์ลูกกลับมาั้แ่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ให้แม่ไปรับที่สนามบินล่ะลูก"
คุณสุดารัตน์ที่เดินออกมาดูเห็นลูกชายของตัวเองลงจากรถก็รีบเดินเข้ามาสวมกอดด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ
"คิดถึงคุณแม่จังเลยครับ"
ณนนท์เองก็สวมกอดผู้เป็แม่อย่างคิดถึงเช่นเดียวกัน ทำให้หนูนิดที่มองภาพนั้นอยู่อดยิ้มตามไม่ได้
"ไม่ต้องมาปากหวานเลยกลับมาก็ไม่บอกแม่รู้ไหมคุณย่าบ่นหาทุกวันเลยว่าเมื่อไหร่จะกลับมาสักที " คุณสุดารัตน์อดไม่ได้ที่จะเอ็ดลูกชายตัวดีของเธอ
"ผมก็กลับมาแล้วนี่ครับคุณแม่ คุณย่านอนแล้วเหรอครับ" ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเื่ถามหาผู้เป็ย่า
"หลับไปแล้วสินี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วพ่อคุณ แม่แค่กลัวว่าหนูนิดจะเมากลับมาเลยมารออยู่ข้างล่าง อ้าวหนูนิดกลับมาพร้อมพี่เขาได้ยังไงล่ะลูก"
คุณสุดารัตน์พูดกับลูกชายแล้วหันไปเจอหนูนิดที่ลงจากรถและยืนอยู่ไม่ไกลพอดี จึงถามขึ้นด้วยความสงสัยว่าสองคนนี้ไปเจอกันได้ยังไงหรือมีอะไรที่เธอพลาดไป
"ผมบังเอิญเจอเธอที่ร้านอาหารครับคุณแม่ พอดีว่าเดชากับกายและวิชาชวนไปกินข้าวหลังลงเครื่องพอดีครับ"
ณนนท์ที่เห็นว่าหญิงสาวอึกอักและไม่รู้จะตอบผู้เป็แม่ยังไงจึงชิงตอบแทน
"ดูสิเ้าลูกชายคนนี้แทนที่ลงเครื่องเสร็จจะกลับบ้านมาหาแม่กับคุณย่า แต่ดันไปหาเพื่อนก่อนมันน่าตีนักนะ "
"โถ่..เอาไว้ตีวันหลังนะคะคุณแม่วันนี้ผมเหนื่อยมากๆเลยขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะครับ"
"จ๊ะแม่ให้หนูนิดทำความสะอาดห้องไว้รอแล้ว ลูกไปพักผ่อนเถอะ"
เมื่อได้ฟังดังนั้นชายหนุ่มก็ชำเลืองตามองไปยังบุคคลที่ผู้เป็แม่เอ่ยถึงเพียงเล็กน้อยแล้วเดินขึ้นห้องไปไม่สนใจหรือพูดอะไรกับเธอเลย
"หนูนิดเองก็ไปนอนได้แล้วลูกดึกมากแล้ว"
"ค่ะคุณแม่"
จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปนอนพักผ่อนอย่างสบายใจ คงมีแต่หนูนิดที่ยังคงตาแข็งนอนคิดคำพูดของชายหนุ่มว่าจะไม่ยอมหย่ากับเธอทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นนะ หนูนิดได้แต่นอนคิดไปมาจนกว่าจะหลับก็เกือบรุ่งเช้าของวันใหม่แล้ว
เช้าของวันใหม่
หนูนิดที่ต้องตื่นมาทำอาหารให้ทุกคนในบ้านดังเช่นทุกวัน แต่วันนี้ที่มันแปลกไปคือเธอหน้าตาไม่สดชื่นเอาเสียเลยเพราะเพิ่งนอนหลับไป่ใกล้รุ่งสางทำให้แทบจะไม่อยากตื่น
"วันนี้คุณหนูนิดหน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเลยไม่สบายรึเปล่าคะ "
พี่นาแม่บ้านที่อยู่ดูแลบ้านหลังนี้มานานหลายปีถามขึ้นอย่างเป็ห่วง
"เปล่าค่ะพี่นา หนูนิดแค่นอนไม่ค่อยหลับค่ะเลยยังมีอึนๆอยู่บ้างค่ะ "
"พี่ก็นึกว่าไม่สบาย พี่ลืมบอกเลยเมื่อกี้คุณท่านเรียกหาน่ะ"
นาที่ตอนแรกก็ตั้งใจมาตามแต่ก็เห็นสีหน้าของหญิงสาวแล้วมัวแต่คุยอย่างอื่นเกือบลืมเื่สำคัญไป
"ขอบคุณค่ะ งั้นหนูนิดไปก่อนนะคะฝากที่เหลือด้วยค่ะ"
หนูนิดกำลังจะเดินเข้าไปในห้องคุณย่าน้อยแต่ก็ได้ยินเสียงพูดคุยเล็ดลอดออกมาเสียก่อน
"ผมคิดถึงคุณย่าที่สุดเลยครับ" ณนนท์ที่เข้าไปกอดผู้เป็ย่าด้วยความรักและคิดถึงเอ่ยขึ้น
"แหมย่าจะพยายามเชื่อนะพ่อคุณ ดีแค่ไหนแล้วไปอยู่ตั้งหลายปีย่าคิดว่ากลับมาคงพาแหม่มผมทองกลับมาด้วยเสียอีก นี่ถ้ามีลูกที่โน่นคงวิ่งได้แล้วมั้ง" ผู้เป็ย่าอดที่จะประชดหลายชายตัวดีไม่ได้
"โถ่คุณย่าครับถ้าผมทำแบบนั้นคุณย่าคงตัดผมออกจากกองมรดกใช่ไหมครับ"
"แน่นอนสิฉันจะเก็บคนไม่รักดีเอาไว้ทำไม แล้วนี่กลับมาจะเริ่มงานที่บริษัทเลยไหมแม่แกก็แก่ตัวลงทุกวันแล้วนะ ควรให้เธอได้พักบ้างไม่ใช่ทำงานงกๆอยู่ได้ทุกวัน"
"ทราบแล้วครับ ผมจะเข้าไปทำงานวันจันทร์นี้เลยครับคุณย่าอย่าบ่นหลานชายคนนี้นักเลยครับผมสำนึกผิดไม่ทันแล้ว"
ชายหนุ่มออดอ้อนผู้เป็ย่าเหมือนกับตอนเป็เด็กอีกครั้ง จนผู้เป็ย่าและแม่อดยิ้มตามไม่ได้
"หึทำตัวน่าบ่นไหมล่ะ อ่าวหนูนิดเข้ามาสิลูกไปยืนทำอะไรตรงหน้าประตู "
ณนนท์หันไปมองตามเสียงเรียกของคุณย่า ก็เจอกับหลานสาวคนโปรดที่เดินเจียมเนื้อเจียมตัวเข้ามานั่งลงที่พื้นใกล้คุณย่าน้อย ยัยนี่ชอบทำตัวน่าสงสารเรียกร้องความสนใจตลอดเขาเห็นแล้วก็ขัดใจ
"ย่าจะบอกว่าพอดีน้องเขาเพิ่งเรียนจบ เอาน้องไปทำงานด้วยน้องเรียนจบบัญชีมาเอาไปฝากคุณกุลวราไว้แล้วกันย่าบอกเธอไว้แล้ว "
"ครับคุณย่า"
ชายหนุ่มรับคำอย่างว่าง่ายจนหญิงสาวหันไปมองหน้าเขาอย่างไวแต่ก็ต้องเจอสายตาเ็าที่จ้องมองเธอมาก่อนแล้ว หญิงสาวจึงรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน
"หนูนิดก็ไปทำงานและก็กลับบ้านกับพี่เขานั่นล่ะดีแล้วย่าจะได้ไม่ต้องเป็ห่วงเรามาก เผื่อเลิกงานดึกดื่น"
"หนูนิดไปเองก็ได้นะคะคุณย่า หนูนิดไม่อยากรบกวนคุณนนท์ค่ะ"
"รบกวนอะไรเราเป็สามีภรรยากันนะ เอาตามที่ย่าพูดนั้นล่ะ"
"แต่..."
"เธอไม่ได้ยินรึไงคุณย่าสั่งว่ายังไง รึเธอมีคนไปรับไปส่งแล้วก็บอกคุณย่าไปสิ"
ณนนท์เห็นท่าทีที่หญิงสาวไม่อยากอยู่กับเขาขนาดนั้นจึงไม่พอใจเอ่ยขัดขึ้น
"ไม่มีค่ะ หนูนิดไปกับคุณนนท์ก็ได้ค่ะ"
"ก็แค่นี้ทำมาเป็พิรี้พิไรน่ารำคาญ ผมขอตัวนะครับคุณย่าคุณแม่ "
พูดจบชายหนุ่มก็เดินหน้าบึ้งออกไปทิ้งให้หนูนิดทำหน้าไม่ถูกและตามอารมณ์เขาไม่ทันนั่งงงอยู่กับที่
"งั้นหนูนิดขอไปทำอาหารต่อนะคะ"
หญิงสาวรีบเดินออกจากห้องคุณย่าน้อยทันที โดยผู้เป็ย่าและแม่ได้แต่มองตามทั้งสองไปอย่างคิดหนัก
"มันจะดีเหรอคะคุณแม่ ที่จับให้ทั้งสองใกล้ชิดกันแบบนี้ ดากลัวว่าลูกชายดาจะทำอะไรหนูนิดจังเลยค่ะ"
"ก็ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่างสองคนนั้นก็จะไม่ลงเอยกันสักที เธอเป็แม่เธอดูไม่ออกเหรอว่าตานนท์ก็แค่ขู่ให้หนูนิดกลัวฉันไม่เห็นจะเอาจริงสักครั้ง ก็เป็แบบนี้มาั้แ่ไหนแต่ไร"
"มันก็จริงอย่างที่คุณแม่ว่าค่ะ"
ลูกชายของเธอยิ่งบังคับให้ไปทางนั้นก็จะออกไปอีกทางแบบนี้ตลอด มาตอนนี้ยิ่งโตยิ่งหัวแข็งคงได้แต่ปล่อยให้เป็ไปตามยถากรรม
5K
