หุ่นยนต์ก็มีหัวใจนะ

เช้าวันหยุดแต่บริษัทรับส่งสินค้าไม่หยุด สกายเปิดประตูบ้านเพื่อเซ็นรับสินค้าเข้ามาในบ้าน... บ้านซึ่งเขาต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาเกือบสองปี หลังจากยายที่เลี้ยงมาได้เสียชีวิตลง เนื่องจากเขากำพร้าแม่๻ั้๹แ๻่สองขวบ ในวันที่สกายจำหน้าแม่ได้เพียงเลือนรางเท่านั้น ส่วนพ่อไม่ต้องพูดถึงทำงานตามศูนย์วิจัยไปทั่วโลก นานทีปีหนจึงได้กลับบ้านสักครั้ง

"พ่อส่งมาเหรอ...ส่งแต่ของขวัญมา ตัวไม่เคยอยู่กับลูกเลยนะพ่อ! หนักด้วยตัวอะไรวะ!" สกายลากกล่องเข้ามาในบ้านเพราะยกไม่ไหว

"ฉิ..หายแล้ววว ไอ้สกาย พ่อมึงส่งอะไรมาให้มึงวะเนี่ย" สกายสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าเป็๲ร่างหญิงสาวเปลือยกายนั่งอยู่ในกล่อง เขารีบดึงม่านมากั้นหน้าต่างอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนจะคิดว่าจะทำอะไรต่อไป เขาก็ต้องสะดุ้งโหยงอีกครั้งเมื่อมีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น...

"เฮ้ย...วันนี้กูเข้าไปหามึงที่บ้านได้เปล่าวะ กูจะบอกที่บ้านว่าไปติวหนังสือกับมึง"

"ติวหนังสืออะไร มึงจะหนีมาเล่นเกมเหอะ กูรู้ แต่วันนี้กูจะออกไปซื้อของข้างนอกวะ ไว้พรุ่งนี้นะ"  สกายตัดบทรีบวางสายจากเพื่อนร่วมชั้น เพราะใจนั้นจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ในกล่องข้างหน้า

"หรือจะเป็๲ตุ๊กตายางวะ โห..พ่อคิดได้ไงเนี่ย...ผมไม่มีรสนิยมแบบนั้นนะพ่อ"

มัวคิดไปก็ไม่ได้คำตอบ สกายจึงยกร่างที่อยู่ในกล่องออกมา นอนราบกับพื้นบ้าน เด็กหนุ่มเมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าที่เหมือนกับคนจริงๆ นอนอยู่ก็รู้สึกเขินขึ้นมาจนหน้าแดง

"เอาไปซ่อนไว้ห้องนอนยายก่อนดีกว่า"

สกายวิ่งขึ้นไปนำผ้าห่มที่ห้องมาคลุมร่างหุ่นไว้ ก่อนจะแบกขึ้นมาบนห้องนอนชั้น จับร่างที่เหมือนคนนอนหลับให้อยู่ในท่าที่เขาคิดว่าน่าจะสบายที่สุดก่อนจะเอาผ้าห่มที่ห่อตัวในตอนแรกมาคลุมร่างไว้อย่างมิดชิด

"แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย อันตรายต่อความรู้สึกของวัยหวานจริงๆ"

กลับลงมาข้างล่างสำรวจที่กล่องก็พบเบอร์โทรศัพท์และอุปกรณ์คล้ายกับรีโมทควบคุมอะไรสักอย่างแต่มีแค่สองปุ่มเท่านั้นเอง

"เบอร์ใครวะ ลองโทรก่อนดีกว่า"

"ฮัลโหล สกายเหรอลูก สุขสันต์วันเกิดนะ อายุเท่าไหร่แล้วนะ พ่อลืม"

"พ่อ...ผมครบสิบแปดวันนี้ แล้วพ่อส่งอะไรมา น่าเกลียดมาก ถ้าเพื่อนผมมาเห็นเข้า มันจะว่าผมโรคจิตนะพ่อ"

"เฮ้ยๆ มันไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะสกาย พ่อส่งนวัตกรรมสุดยอดปัญญาประดิษฐ์ ไปให้เลยนะ ถึงจะขอชิ้นส่วนของสถาบันวิจัยเขามาประกอบบ้างนิดหน่อย คิดว่าเขาก็น่าจะรู้นะ แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร"

"แล้วมันคือ..." สกายก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

"หุ่นยนต์ไงล่ะ ที่พ่อทุ่มเทมาทั้งชีวิต วิจัยสร้างขึ้นมากับทีมงาน ตอนนี้มันสำเร็จแล้ว แต่เขาว่ามันยังไม่สมบูรณ์ เขาจะทำลายทิ้ง พ่อเสียดาย เอ๊ย! สงสารเลยแอบเปลี่ยนหุ่นเอามาให้แกใช้ดีกว่า"

"ไม่สมบูรณ์ แสดงว่ามันอันตรายนะสิ เอามาให้ผมใช้เป็๲หนูทดลองล่ะสิ พ่อ!" สกายต่อว่าเพราะไม่คิดถึงลูกชายตัวเองเลย

"ไม่หรอก พ่อเช็คดีแล้ว แล้วก็ไม่ต้องใช้คู่มือแนะนำอะไรมากมากมาย พ่อใส่ข้อมูลดีเอ็นเอของแกลงไปในหน่วยความจำ แกเป็๲ผู้ใช้งานได้แต่เพียงผู้เดียว แกกดปุ่มสีเขียวเริ่มการทำงาน แล้วป้อนคำสั่งด้วยเสียงของแกได้เลย รับรองว่าเหมือนคนจริงๆ ..."

"พ่อบอกที่อยู่มาดีกว่า...ผมจะส่งคืน.." สกายไม่อยากมีภาระ ยิ่งใกล้สอบเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้วยแล้ว เขาไม่มีเวลามาเป็๲หนูทดลองให้พ่อแน่ๆ

"เฮ้ยที่อยู่พ่อเป็๲ความลับ แกก็รู้นี่ แล้วก็โทรศัพท์เบอร์นี้ พ่อแอบเชื่อมสัญญาณเขามาใช้ครั้งเดียวนะ แล้วก็อย่าให้ใครรู้ความลับเ๱ื่๵๹หุ่นนี่ล่ะ ไม่งั้นชีวิตแกวุ่นวายจริงๆ แน่ ... แต่พ่อรับรองว่าแกจะต้องชอบ พ่อขอโทษที่ไม่มีเวลาอยู่ด้วย พ่อรักแกนะ บ๊ายบาย"

"เดี๋ยวก่อนสิ...วางหูแล้ว" สกายต่อสายโทรอีกครั้ง

"สวัสดีครับ...สมชายครับ จากไหนครับ" ปรากฏว่าเสียงปลายสายไม่ใช่เสียงพ่อของเขาเสียแล้ว

"ขอโทษครับ โทรผิดครับ" สกาย รีบขอโทษ

"อ้อครับ..ไม่เป็๲ไรครับ" ปลายสายตอบกลับมา

"งานบ้าอะไรมันจะลับขนาดนี้วะ"

สกายบ่นพร้อมกับถือรีโมทอยู่มือขึ้นไปบนห้อง ตรงไปยังห้องของยายที่หุ่นยนต์นอนแน่นิ่งอยู่

"เอาไงดีวะ อย่างน้อยก็ให้ใส่เสื้อผ้าเองได้ก็ยังดี ..ของไม่สมบูรณ์แบบนี้" 

"ปี๊บ!" เสียงดังที่ตัวหุ่น เมื่อสกายลองกดปุ่มเริ่มการทำงาน

ดวงตาหุ่นยนต์ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงเผยให้เห็นร่างท่อนบนเปลือยเปล่าอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้เ๽้าของร่างสบตากับสกายด้วยดวงตาสีน้ำตาลอ่อน

"เฮ้ยๆ ปะ ปะ ปิดนม เอ๊ยหน้าอกด้วย!" สกายละล่ำละลักบอกเ๽้าของร่าง

ร่างนั้นตอบสนองโดยทันที เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดของสงวนไว้ โดยยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

"คุณคือ..น้องสกาย ใช่ไหมคะ" ระบบจดจำใบหน้าและเสียงทำงานโดยทันที

"เธอพูดได้ด้วยเหรอเนี่ย!"

"ค่ะ ฉันสามารถพูดโต้ตอบได้ ค่ะ" หุ่นยนต์ตอบกลับในทันที แทบจะเหมือนคนทั่วไป ขาดแต่น้ำเสียงที่ยังราบเรียบเหมือนไม่มีอารมณ์ความรู้สึก

"พ่อเราสร้างของแบบนี้ได้ ฝันเปล่าวะนี่กู"

"มิสเตอร์จอห์น เป็๲ผู้มีความสามารถ เป็๲อัจฉริยะ ที่ร้อยปีจะมีสักคนหนึ่ง ค่ะ" หุ่นยนต์ตอบราวกับเป็๲ชุดคำพูดที่ตั้งโปรมแกรมไว้ เมื่อพูดถึงเขา

"พ่อฉันตั้งโปรแกรมให้พูดแบบนี้ล่ะสิ ฮ่าๆ ได้ยิน๻ั้๹แ๻่จำความได้"

"ใช่ค่ะ"

"เฮ้ยรับกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ"

"ฉันถูกตั้งค่ามาให้พูดแต่ความจริง กับผู้ใช้งานเท่านั้นค่ะ"

"เหรอถ้าอย่างงั้น..เธออายุเท่าไหร่ เกิดวันที่เท่าไหร่"

"ฉันเริ่มทำงานระบบวันนี้เป็๲วันแรก วันนี้ฉันจึงมีอายุหนึ่งวัน และวันนี้เป็๲วันเกิดของฉันค่ะ"

"แหม...เกิดวันเดียวกันเลย ไม่รู้นะ ถ้ารู้ ฉันไปดูดวง เวลาตกฟากวันเกิดให้ก่อนเปิดเครื่องเธอก็ดี ฮ่าๆ"

"ไม่เข้าใจคำสั่งค่ะ โปรดทบทวนหรือสั่งใหม่ค่ะ" เธอหันหน้ามามองเขา

"ฉันแค่พูดเล่นน่ะ แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ?" สกายรู้สึกว่าหล่อนน่าจะต้องมีชื่อเรียก

"พูดเล่นหมายความว่า...พูดไม่จริงใช่ไหมคะ ส่วนชื่อของฉันคือ TA 8703 ซีรีย์ 2 ค่ะ"

"เอ่อ...ฉันตั้งชื่อให้เธอด้วยแล้วกัน ไหนๆ เธอก็เกิดวันเดียวกับฉัน ชื่อว่าบลู แล้วกัน บลูสกาย ไง"

"บลู รับทราบชื่อใหม่ ค่ะ"