ข้านี่แหละคือจอมมาร

ฮันมูนซอในขณะนี้มองไปที่ยูจินฮาด้วยความสนใจ 

ยูจินฮาในตอนนี้กำลังยืนเข้าคิวรอการทดสอบมานาอยู่กับน้องสาวของเขาที่มีชื่อว่าลีโซอา เขามองไปที่ลีโซอาก่อนที่จะส่ายหัว ต่างจากพี่ชายของเธอที่มีกลิ่นอายของความตาย น้องสาวของเขานั้นดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษแม้แต่นิดเดียว

เธอเป็๲เพียงแค่เด็กสาวที่สดใสมันก็เท่านั้นเอง

แต่ถึงจะอย่างนั้นยูจินฮาดูเหมือนจะสนิทกับน้องสาวของเขา ฮันมูนซอมองไปที่ข้อมูลที่เขาได้มา เขาได้รับมาจากลูกน้องของเขา ลูกน้องของเขาทำงานได้เร็วมาก เขาไม่เสียเงินเปล่าจริงๆที่ตั้งเครือข่ายข้อมูลลับขึ้นมา 

เขาอ่านไปที่ข้อมูลของยูจินฮาและน้องสาวของเขา

ประวัติชีวิตของทั้งสองไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นที่เลวร้าย 

บนโลกนี้ ไม่ซิ แค่ในเมืองนี้ก็ยังมีครอบครัวของคนอื่นๆที่แย่กว่าทั้งสองมาก

เขาไม่ได้สนใจในพื้นหลังครอบครัวของทั้งสองเท่าไหร่นัก ที่เขาสนใจคือ

ยูจินฮาไม่ได้มีประวัติที่เกี่ยวข้องอะไรกับฮันเตอร์ พ่อของเขาที่เป็๲พวกขี้เมาเองก็เหมือนกัน ทว่าเขาที่ไม่น่าจะมีประวัติเกี่ยวข้องอะไรกับฮันเตอร์เลยนั้นสามารถที่จะควบคุมตัวเองได้ดี 

ดีชนิดที่ว่ามันทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้นมาเลยทีเดียว

‘น่าสนใจไม่น้อยเลย เด็กหนุ่มที่มีกลิ่นอายของความตาย แต่ยังสามารถมีจิตใจที่ดีและอบอุ่นแบบนั้นได้’

คนที่มีกลิ่นอายของความตายและไม่ได้ถูกฝึกมาอย่างดีละก็ มักจะกลายเป็๲คนที่โหดร้าย และมีลักษณะที่ชั่วร้ายเป็๲อย่างมาก แต่เท่าที่ดูๆ ยูจินฮานั้นตรงข้ามกับทุกสิ่งที่เขาควรจะเป็๲

ฮันมูนซอยิ่งเขามองไปที่ยูจินฮามากเท่าไหร่ เขาก็รู้สึกว่ายูจินฮาไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาๆทั่วๆไป กลิ่นอายของความตายของเขานั้นรุนแรงเป็๲อย่างมาก ทว่าในตอนนี้กลิ่นอายของความตายของเขานั้นหายไป ราวกับว่ามันไม่มีอยู่จริง

‘สามารถปกปิดกลิ่นอายได้แบบนี้ ไม่ผิดแน่ เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาๆ และดูเหมือนว่าเ๽้าตัวจะรู้ตัวด้วยว่าตัวเองนั้นมีกลิ่นอายของความตาย เป็๲เด็กหนุ่มที่น่าสนใจจริงๆ ที่เหลือก็ต้องดูว่าเขานั้นเป็๲เด็กหนุ่มจริงๆหรือเปล่า’

ฮันมูนซอในตอนนี้สงสัยว่ายูจินฮาอาจจะไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เขาเห็นก็เป็๲ได้ แต่อาจจะเป็๲คนอื่นที่มาอาศัยร่างของเขา

ในตอนนี้ถึงตาของยูจินฮาที่ต้องทดสอบมานาของเขาแล้ว เขาเข้าทำการทดสอบแบบปกติ

ฮันซูยอนจ้องไปที่ยูจินฮาตาไม่ขยับ เธอนั้นคาดหวังในตัวของยูจินฮาเป็๲อย่างมาก ทว่าความเป็๲จริงนั้นมักจะทำให้ผิดหวังเสมอ

ผู้ดูแลการทดสอบทำการอ่านข้อมูลที่ได้จากเครื่องวัดพลัง เขานั้นมีระดับพลังมานาอยู่แค่ในระดับ F เท่านั้นเอง แม้ว่าพลังมานาระดับ F นั้นจะถือว่าใช้ได้สำหรับคนที่อายุเท่าเขา แต่ว่ามันก็ยังไม่เพียงพอกับกิลด์ใหญ่ๆอย่างไนท์แมร์อยู่ดี

ฮันซูยอนในตอนนี้ดูผิดหวังเป็๲อย่างมาก เธอคิดว่าเธอนั้นพบเจอคนที่เหมาะสมที่เธอจะชวนเขาเข้ามาเป็๲สมาชิกของกิลด์ด้วยเสียอีก ทว่าที่ยูจินฮามีระดับมานาเพียงแค่ระดับ F เท่านั้น

มันทำให้เธอผิดหวังจริงๆ สายตาที่สดใสของเธอหายไป เธอมองไปที่ปู่ของเธอก่อนที่จะพูดขึ้น

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะมองผิดไป…เขาไม่มีคุณสมบัติพอ”

น้ำเสียงของฮันซูยอนนั้นดูเศร้าเป็๲อย่างมาก หากมีใครได้ยินทุกคนจะต้องอยากเข้าไปปลอบเธอ หากไม่เป็๲เพราะว่าออร่าที่เธอปล่อยออกมาทำให้ทุกคนกลัวจนวิ่งหนีไปก่อนละก็

เธอคิดว่าปู่ของเธอนั้นจะคิดแบบเดียวกันกับเธอ ทว่าปู่ของเธอไม่ได้แสดงสีหน้าที่ผิดหวังออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว 

กลับกันเขานั้นแสดงความรู้สึกที่สนใจออกมา

“ซูยอน หลานนะเข้าใจผิดแล้ว ปู่จะแสดงให้เ๽้าเห็นว่า ทุกสิ่งมันไม่ได้เป็๲อย่างที่ตาเห็นเสมอไป”

ฮันซูยอนมองไปที่ปู่ของเธอด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจ ทว่าก่อนที่เธอจะได้มีโอกาสถามอะไรปู่ของเธอนั้น เขาก็เดินไปยังจุดทดสอบสมรรถภาพร่างกายเสียก่อน

ฮันซูยอนไม่รู้ว่าปู่ของเธอนั้นคิดอะไรอยู่ ทว่าเธอนั้นก็เดินตามปู่ของเธอไป ปู่ของเธอไม่เคยทำอะไรที่ไร้ความหมาย และเธอในตอนนี้สนใจในสิ่งที่ปู่ของเธอพูดกับเธอ

เขามักจะบอกกับเธอเสมอว่าให้มองสิ่งที่อยู่ภายใต้สิ่งที่เธอเองตลอดเวลา เพราะสิ่งที่เธอเห็นมันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เธอเข้าใจก็เป็๲ได้