1 สัปดาห์ผ่านไป
อั๋นยังไม่ยอมคุยกับเกม แถมยังพยายามหลบหน้าเขาอีก หลังจากเลิกงาน เขารีบไปยืนดักรอที่หน้าบ้านของอั๋นเพื่อขอคุย แต่ถูกเพื่อนของอั๋นมาคอยขัดขวางให้อั๋นหนีเข้าบ้านก่อนทุกครั้ง
(พวกมึงจะหวงเพื่อนอะไรกันนักหนาวะ แม่งคอยขัดกูอยู่นั่นแหละ กูรู้ว่ากูทำผิดกับเพื่อนมึง แต่กูกำลังขอโทษอยู่นี่ไง ถ้าพวกมึงยังทำแบบนี้อยู่ เมื่อไหร่กูจะได้เคลียร์กับเพื่อนมึงสักทีวะ) เกมได้แต่เดินบ่นอยู่ในใจ ขณะเดินกลับมายังบ้านของตัวเอง
.
.
1 สัปดาห์ผ่านไป
วันเสาร์ เวลา 13:32 น.
ณ บ้านปฏิทิน
ปฏิทินนั่งมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างเกม ที่เอาแต่นั่งจ้องไปยังประตูหน้าบ้านอั๋น เพื่อรอให้อั๋นออกออกมาจากบ้าน เขาจะได้เข้าไปคุย นี่มันผ่านมานานมากแล้ว ที่ทั้งคู่ทะเลาะกัน
“นั่งจ้องไป ก็ไม่เจอน้องมันหรอก” ปฏิทินเอ่ยบอกเพื่อน
เกมละสายตาจากการจ้องหน้าประตูบ้านอั๋น แล้วหันมาคิ้วขมวดสงสัยกับคำพูดของเพื่อนตน “ทำไมวะ?”
“ก็น้องมันไปนอนค้างบ้านเพื่อน เห็นน้าโอ๊ตพูดกับแม่กูเมื่อเช้า”
“เอ้า!!!แล้วทำไมมึงไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้อ่ะ กูจะได้ไม่ต้องตั้งตารอน้องมันออกมา” เกมโวยเพื่อนสนิท ที่เพิ่งมาบอกเขาเอาป่านนี้
“เออ...โทษ ๆกูว่ามึงควรเลือกสักทางนะเว้ย ระหว่างฉิม หรือจะเป็อั๋น แต่ถ้ามึงเลือกอั๋น ก็ต้องทำใจเผื่อไว้เลย เพราะมึงก็รู้ว่าน้องมันมีแฟนอยู่แล้ว”
“ตอกย้ำกูจังวะ นี่มึงเป็เพื่อนกูจริงป้ะเนี่ย!!”
“ก็เพราะกูเป็เพื่อนมึงไง กูถึงเตือนมึงอ่ะ” ปฏิทินตอบ
“อือ...มึงใจร้ายอ่ะ กูคิดถึงไอ้ต้าร์แล้ว เมื่อไหร่มันจะกลับมาวะ กูอยากมีเพื่อนแดกเหล้า อยู่กับมึง มึงกินแต่น้ำชา ไม่มีใครเมาเป็เพื่อนกูเลย เศร้าว่ะ”
“...” พอพูดถึงต้าร์ ก็ทำให้ปฏิทินนึกถึงในแต่ละวันที่อีกฝ่ายชอบทักมาหาเขาเวลาใกล้นอน แล้วชอบบอกให้เขาฝันถึงอีกฝ่ายตลอด ตอนนี้เขาหลอนจนเก็บเอาไปฝันถึงจริง ๆแต่ที่เลวร้ายกว่านั้น ดันฝันว่าได้จูบอย่างดูดดื่มกับอีกฝ่ายอีก จนเขาต้องรีบสะดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วเตือนตัวเอง ‘มึงจะฝันแบบนั้นบ่ได้!มันผิดผี!!!’
.
.
1 สัปดาห์ผ่านไป
ั้แ่คุยกับปฏิทินวันนั้น เกมก็ไม่ไปดักรออั๋นอีกเลย เขาอยากจะเคลียร์ตัวเองให้ได้จริง ๆก่อน แต่เขาไม่ลืมที่จะคอยแอบส่องอั๋นผ่านหน้าต่างบ้านตัวเอง ทั้งตอนเช้าที่อั๋นไปโรงเรียน แล้ว่ค่ำ ๆที่เพื่อนของน้องจะมาส่งถึงที่บ้าน และดูเหมือนจะไม่เห็นแฟนสาวของอั๋นแวะมาหาน้องเขาเลย แถมสีหน้าของอั๋นยังดูเศร้า จนเขาอดเป็ห่วงไม่ได้ แต่ถ้าเขาไปหาอีกฝ่ายตอนนี้ มีหวังสถานการณ์คงแย่ไปมากกว่าเดิม เขาจึงได้แต่มองอยู่ห่าง ๆอย่างห่วง ๆแบบนี้
.
.
วันต่อมา
เวลา 20:21 น.
เกมขับมอเตอร์ไซค์คู่ใจมาจอดที่โรงจอดรถของตัวเอง หลังจากเลิกโอที เขาก้าวขาลงจากรถ และไม่ลืมที่จะมองไปยังหน้าต่างห้องของอั๋นที่อยู่ข้างบ้านของเพื่อนสนิทเขา วันนี้ไฟที่ห้องของอั๋นปิดเร็วมากกว่าทุกวัน
“นอนแล้วหรอ?” เกมพูดกับตัวเอง กำลังจะหันกลับเข้าบ้านของตัวเอง จู่ ๆก็มีเสียงมอเตอร์ไซค์ที่คุ้นหูวิ่งเข้าไปจอดที่บ้านของอั๋น ใช่!คนที่ขับมาจอด ก็คือคนที่เกมอยากเจอมาก ๆในตอนนี้
เกมมองดูอั๋นที่ดับเครื่องรถแล้ว แต่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนรถ แผ่นหลังที่เงาสะท้อนกับแสงไฟในบ้านเหมือนกำลังสั่นเทาอยู่ แต่ไร้เสียงใด ๆออกมา
เกมรีบเดินข้ามถนนตรงเข้าไปยังหน้าบ้านของอีกฝ่ายทันที จะโกรธหรือด่าเขาก็ได้ แต่เขาก็อยากเข้าไปดูใกล้ ๆว่าเป็อะไรหรือเปล่า
เกมเดินมาใกล้ถึงตัวของอั๋น เหมือนอั๋นจะรู้ตัวว่ามีคนมา เขารีบดึงคอเสื้อมาเช็ดน้ำตาของตัวเอง
“ใครทำ?” เกมเอ่ยถามขึ้นทันที หลังจากเดินมาหยุดอยู่ด้านข้างรถของอั๋น
อั๋นหันมามองตามเสียง ก็เจอเข้ากับคนที่เขาเกลียด เขาไม่ตอบ และก้าวขาลงจากรถ และจะเดินหนีเข้าบ้าน
ฟรึบ!!!เกมคว้าแขนของอั๋นเอาไว้
“ปล่อย!” อั๋นบอกเกม โดยที่ไม่แม้แต่จะหันหน้ามามอง
“อั๋นจะเกลียดพี่ พี่ไม่ว่า แต่ขอแค่เวลาสั้น ๆนี้เป็ข้อยกเว้นได้ไหม” เกมอ้อนวอนอั๋น เพราะเขาเป็ห่วงอีกฝ่ายที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ร้องไห้แบบนี้
อั๋นหันหน้ากลับมามองรุ่นพี่ สายตาของเขาดูอ่อนลง “พี่ปล่อยผมเถอะ ผมอยากอยู่คนเดียว”
เกมเห็นสายตาของอั๋นตอนนี้ เขายิ่งเป็ห่วง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อย เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมเปิดอกคุยกับเขาแน่นอน “แต่ถ้าไม่ไหว โทรหาพี่ได้ทุกเวลาเลยนะ”
“...” อั๋นไม่ตอบ แล้วเดินเข้าบ้านไป
เกมมองจนไฟใต้โถงบ้านของอั๋นถูกปิดลง เขาจึงเดินกลับมายังบ้านของตัวเอง แล้วรีบขึ้นไปบนบ้าน เพื่อส่องอีกฝ่ายผ่านหน้าต่าง แต่ไฟห้องของอั๋นก็ถูกปิดลงแล้วเช่นกัน
“จะไหวมั้ยนะ!” เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปเจอเื่แย่ ๆอะไรมา แต่เขาอยากเป็คนที่อยู่ข้าง ๆน้องมันจัง
.
.
1 สัปดาห์ผ่านไป
วันเสาร์ ณ บ้านปฏิทิน
เวลา 06:10 น.
ฟรึบ!!
“โอ๊ย!!” ปฏิทินร้องออกมาด้วยความเ็ป จู่ ๆ ก็มีวัตถุนักหล่นมาทับร่างของตนที่ปกคลุมด้วยผ้าห่ม เขาเลิกผ้าเปิดหน้าออกมาดูว่าอะไรเป็ต้นเหตุนี้ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกไป
ฟอด!...
“คิดถึงจังโว้ยยย”
แก้มของปฏิทินถูกจมูกของต้าร์กดไปไม่รู้กี่รอบ
ปฏิทินดันแผงอกของต้าร์ให้ห่างจากตัวของเขา “โอ๊ย!!แก้มกูช้ำหมดแล้ว ออกไปเลยมึงอะ รบกวนเวลานอนกูตลอด!!”
“ก็กูคิดถึงมึงนี่หว่า…ไม่เจอกันตั้ง 30 วันนู้นแหนะ!!ขอหอมอีกหน่อย” ต้าร์พยายามจะก้มมาหอมแก้มของปฏิทินต่อ แต่ถูกปฏิทินเอาฝ่ามือปิดหน้าต้าร์ไว้ทันก่อนจะก้มมาถึงใบหน้าของเขา
“ออ ออม อ่อย” (ขอหอมหน่อย)
“ไม่โว้ยยย กูจะไปอาบน้ำแล้ว” ปฏิทินปล่อยมือจากหน้าของต้าร์ แล้วเปลี่ยนมาเป็ดันอีกฝ่ายออกไปจากการคร่อมตัวเขา แล้วลุกออกไปจากเตียง แต่ไม่วายที่มีเสียงะโถามจากคนข้างหลัง
“แล้วไอ้ที่กูบอกอ่ะ มึงทำตามบ้างเปล่า”
ปฏิทินหยุดชะงักจากการเดิน แล้วหันกลับมาทำหน้า งง ใส่ต้าร์ เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่ต้าร์พูด
“ทำอะไร?แล้วมึงบอกอะไร?”
“ก็ฝันถึงกูไง…มึงได้ฝันถึงกูทุกคืนเปล่า” ต้าร์ทำหน้าเอาแต่ใจ เหมือนเด็กอยากได้ของเล่น
“ฝ…เฮ้ย!!ใครจะไปฝันถึงมึง ขืนฝันถึงมึง กูคงฝันร้ายมาก ๆอะ” ปฏิทินดูเลิ่กลั่ก
(ไม่ฝันบ้าอะไร!! กูฝันถึงมึง 10 คืนติดแล้ว แม่งตามหลอกหลอนทั้งชีวิตจริง แล้วก็ในฝันเลยนะมึงอะ เมื่อไหร่มึงจะออกจากความฝันของกูสักที!!) ปฏิทินได้แต่ด่าต้าร์ผ่านสายตา
“สักคืนก็ไม่มีเลย?” ต้าร์ยังคาดหวังต่อ
“ไม่มี!!!และไม่คิดจะฝันด้วย!!” พูดเสร็จ ปฏิทินเดินเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูทันที
ต้าร์ะโตามหลัง “แต่กูฝันถึงมึงทุกคืนเลยนะ” พร้อมกับยิ้มอย่างพอใจ
.
.
20 นาทีผ่านไป
ปฏิทินเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูพันเอวมา 1 ผืน
“…” ตึก
ตัก
ตึก
ตัก
(เซ็กซี่จังวะ) ต้าร์มองทุกการเคลื่อนไหวของปฏิทินที่เดินไปใส่เสื้อผ้าหน้าตู้เสื้อผ้า
“จ้องเกินไปแล้วมึงอะ!!” ปฏิทินโวยต้าร์ผ่านกระจกตู้เสื้อผ้า
“หวงตัวว่างั้น?”
“ก็เออดิ!ดูสายตามึง แม่งเหมือนจ้องจะแดกกูอยู่แหละ!!!” ปฏิทินหันหน้ามาโวยต้าร์
“หรอวะ?ไม่เห็นรู้ตัวเลย” ต้าร์แกล้งตีหน้าไร้เดียงสา
“ตอแหล จริง ๆเลยมึงหนิ!”
“ฮ่า ฮ่า” ต้าร์หัวเราะอย่างชอบใจ ทั้งที่ตัวเองเพิ่งถูกด่าอยู่หยก ๆ
“ชิ!ี้เีพูดกับมึงแล้ว ยิ่งพูดยิ่งปวดหัว” ปฏิทินโวยให้ต้าร์ แล้วหันกลับไปแต่งตัวต่อ
ต้าร์อมยิ้มกับท่าทางงอนของเพื่อนสนิท (ว่าที่แฟนของเขาในอนาคต)
.
.
20 นาทีผ่านไป
ปฏิทินและต้าร์เดินลงมาจากบ้าน เจอกับแม่ที่กำลังกับข้าวมื้อเช้าอยู่
“แม่ศรีทำอะไรกินครับ” ต้าร์ะโทักทายแม่เพื่อนสนิท (ว่าที่แม่ยาย)
แม่ใหญ่ศรีที่กำลังผัดอะไรสักอย่างอยู่ในครัว หันมาะโตอบ “ผัดผักบุ้ง แม่ไปเก็บมาจากสวนหลังบ้าน ต้นอ่อนกำลังสวยเลย”
“หรอครับ ไหน ๆ” ต้าร์ทำสีหน้าตื่นเต้น แล้วรีบเดินเข้าไปดูในครัว
ปฏิทินส่ายหน้าอย่างเอือม ๆกับการประจบประแจงของเพื่อนสนิท
แอ๊ด... (เสียงเปิดประตู)
ปฏิทิน ต้าร์และแม่หันไปมองว่าใครเปิดประตูเข้ามาในบ้าน คนที่เดินมาคนแรกคือพ่อของเขาเอง และอีกคนที่เดินตามมาติด ๆคือเพื่อนสนิทอีกคนของเขา ซึ่งเดินเข้ามาก็ะโหาความเสมอภาคให้กับตัวเองทันที
“มาถึง ไม่แวะไปหากูเลยนะ เอะอะก็แจ้นมาหาไอ้ปฏิทินก่อนตลอด ใช่ซี้...กูมันไม่ใช่เพื่อนรักของมึงหนิ” เกมแกล้งตีหน้าเศร้า
ต้าร์เห็นท่าทางงอแงเหมือนเด็กน้อยของเกม ก็อดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้ เขาเดินออกจากครัวมาหาเกมซึ่งกำลังงนั่งอยู่ที่โซฟากับปฏิทิน “โอ๋ ๆนะ” ต้าร์ย่อนก้นลงไปนั่งข้าง ๆเกมแล้วกอดปลอบ เกมก็กอดตอบ “งื้อ”
“นี่พวกมึงกี่ขวบแล้ว” ปฏิทินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเอือมในความเล่นใหญ่ของเพื่อนทั้งสอง
เกมและต้าร์คายกอดออกจากกัน แล้วหันมาจ้องปฏิทิน ทำเอาปฏิทินทำตัวไม่ถูก
“...มองหน้ากูทำไม!” ปฏิทินถามเพื่อนทั้งสอง แต่ไม่ทันจะได้คำตอบ ต้าร์ลุกจากโซฟาไปนั่งลงข้าง ๆปฏิทิน สบตาให้สัญญาณกับเกม แล้วทำการรุมจี้เอวปฏิทินทันที
“โอ้ย ฮ่า หยุด กูจั๊กจี้” ปฏิทินดิ้นไปมาบนโซฟา แต่ต้าร์กับเกมเชื่อฟังเขาซะที่ไหนล่ะ ยิ่งจี้เอวหนักขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับหัวเราะอย่างมีความสุขกัน พลอยให้พ่อและแม่ปฏิทินที่อยู่ในครัวอมยิ้มตามไปด้วย โตแต่อายุจริง ๆ เด็กพวกนี้
“พอ ฉี่กูจะแตก!!” ปฏิร้องห้ามเพื่อนทั้งสอง เพราะเขาจะฉี่แตกจริง ๆ
เกมและต้าร์จึงหยุด เพราะเดี๋ยวได้ล้างโซฟากันเหมือนครั้งนั้นอีก จำได้ว่าเหนื่อยมากว่าจะซัก และตากเสร็จ
“แฮ่๊ก...แฮ่ก..” ทั้งสามคนหายใจหอบจากการเล่นสนุกเมื่อกี้ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี พวกเขาก็ยังเหมือนเดิมตลอด มิตรภาพที่บ้าบอไปด้วยกัน
ติ๊ง!! (เสียงแชตของเกมเด้ง)
เกมหยิบขึ้นมาดู ทำให้ต้าร์และปฏิทินหันไปมองด้วย
แชต
อั๋น : พี่ว่างมั้ย ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็ไร
เกมหันไปมองหน้าเพื่อนทั้งสอง “กูไปก่อนนะ บาย” พูดเสร็จ เกมลุกเดินออกจากบ้านปฏิทิน ปล่อยให้คนในบ้านมองตามอย่าง งง ๆ
“อ้าว!เกมไม่อยู่กินข้าวด้วยกันหรอลูก” แม่เอ่ยถามต้าร์และปฏิทิน ขณะเดินถือจานผัดผักบุ้งออกมา
“ไม่ครับแม่ มันมีธุระ มะ ผมช่วย” ต้าร์ตอบ พร้อมกับลุกไปถือจานผัดผักบุ้งช่วยว่าที่แม่ยาย
169K
