ณ สำนักศึกษาย่านชานเมือง
^^ เล่อฟางจ้า !!!!!!!!!!!!! ^^เสียงใสลอยมาแต่ไกล ทำให้คนที่ถูกเรียกซึ่งกำลังเดินอยู่ตรงกลางถนนทางเดินเข้าสำนักศึกษาต้องรีบหันหลังมองไปยังเสียงใสที่คุ้นเคย
ในทุกๆวันต้องได้ยินเสียงของเพื่อนสนิทในทุกๆเช้า “ ฟางฟางรอข้าด้วยสิ “ เสียงหวานใสของหญิงสาววัยรุ่นที่กำลังวิ่งไปหาเพื่อนพร้ะโกนจนสุดเสียงโดยไม่อายผู้คนที่กำลังมองมาทุกคนในโรงเรียนได้ยินเสียงเรียกนี่ในทุกๆวัน
หนุ่มๆหลายคนที่หลงใหล่เสียงและหน้าตาน่ารักของหญิงสาวให้เรียกดังกว่านี้ก็ไม่ว่าอะไร ไม่เพียงแค่หนุ่มๆ แต่แทบจะทุกคนก็ว่าได้เพราะสาวน้อยคนนี้ เป็คนที่มีนิสัยเข้ากับคนง่ายอัธยาศัยดี
“นี่เ้าจะะโเรียนข้าให้เป็ที่จดจำของทั้งโรงเรียนแบบนี้ทุกวันไม่ได้นะ ดูสิคนมองใหญ่เลย” เล่อฟางบ่นให้เพื่อนสนิทไปงั้น แต่ก็ยิ้มทุกทีที่เพื่อนรักเรียกขาน
“ เอ้า......... ถ้าข้าเรียกเบาๆเ้าจะได้ยินเหรอ ก็ต้องเรียกแบบนี้แหละถึงจะได้ยิน อีกอย่างนะ เ้าน่าจะชินได้แล้วก็เรียกแบบนี้มาั้แ่เด็กๆ จนมาถึงตอนนี้แล้วจะให้เปลี่ยนนิสัยคงไม่ทันแล้วละ ^^ “
* ขอแนะนำตัว ข้าชื่อว่า “ลี่อิน” อายุ 17 ปี มาจากครอบครัวมนุษย์ธรรมดาที่อาศัยอยู่ที่ชานเมืองเล็กๆ อยู่กับท่านพ่อและท่านแม่ที่ทำสวนผักผลไม้นานาชนิด และรับซื้ออาหารทุกชนิด ทำการค้าให้กับกองทัพ เป็ทั้งชาวสวน และพ่อค้าคนกลางที่รับซื้อของที่ราคาเป็ธรรมที่สุดจนได้รับความไว้เนื้อเชื้อใจจากบรรดาชาวบ้านที่ไม่ชำนาญด้านการค้าขายด้วยความรู้น้อย
ครอบครัวของข้ามีกันเพียงแค่ สามคน พ่อ แม่ ลูก ส่วนญาติพี่น้องจากคำบอกเล่าของของบิดาแล้วทุกคนเสียชีวิตกันหมดตระกูลของข้าจึงมีกันเพียงแค่สามคนเท่านั้น และข้าก็ไม่อยากถามไปมากกว่านี้เพราะดูจากสีหน้าของท่านทั้งสองแล้ว แสดงถึงความเ็ปกับเื่ราวในอดีต
ข้าจึงไม่เคยถามถึงเื่นี้อีกเลยแม้จะสงสัยมากเพียงใดก็ตาม เื่ราวครอบครัวข้าก็ประมาณนี้
อีกฝากของเมืองที่ลี่อินอาศัยอยู่ ทีมีผู้อาศัยอยู่ในมากมาย ผู้คนคึกคักต่างจากชานเมืองราวกับพลิกฝ่ามือนั้นก็คือ“ เมืองหลวงของแคว้นหิมะขาว “มนุษย์ที่สามารถสร้างบ้านเพื่ออยู่อาศัยและค้าขายได้ล้วนเป็มนุษย์ที่ทำงานให้กับคนใหญ่คนโตของผู้นำตระกูลขุนนาง
และได้รับสิทธิพิเศษมากกว่ามนุษย์ทั่วไป ลี่อินเคยัักับกลุ่มมนุษย์เหล่านี้ตอนที่พ่อของนางพาเข้ามาในเมืองหลวงเพื่อติดต่อค้าขาย
ลี่อินได้พบเจอกับสายตาของมนุษย์ที่คิดว่าตัวเองอยู่คนละระดับกัน ทำให้เ้าตัวอารมณ์เสียทุกครั้งแค่กับบรรดาพวกขุนนางปีศาจที่ทำท่าทางหยิ่งยโสก็เกินพอแล้ว
แต่นี้กับมนุษย์ด้วยกันยังทำกิริยาไม่ดีใส่พ่อของลี่อินด้วย
“ ท่านพ่อ ทำไมคนพวกนี้ ที่ท่านพ่อค้าขายด้วยต้องทำน้ำเสียงไม่ดีใส่ท่านพ่อด้วย ทั้งๆที่เราก็เป็มนุษย์เหมือนกัน ข้าไม่เข้าใจเลยเ้าค่ะ “
ลี่อิงทำหน้าบึงตึงอยู่ภายใต้หมวกสานบานใหญ่ และมีผ้าขาวๆบังหน้าเ้าตัวเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น ลี่อิงก็ว่าจะถามหลายครั้งว่าทำไมคนอื่นไม่ต้องปกปิดใบหน้าได้แล้ว ทำไมตนต้องปิดไว้ไม่ให้ใครมอง แต่ก็ได้แต่คิดเพราะว่าพ่อของลี่อินบอกว่าให้เชื่อฟังที่พ่อบอกก็พอ
“ ช่างพวกเค้าเถอะ คนพวกนั้นคงยึดติดกับความสบายที่ไม่ต้องใช้แรงงานทำให้พวกเค้าคิดว่าพวกเาาวบ้านที่อาศัยอยู่ชานเมืองเป็คนละระดับกัน เราก็อย่าทำนิสัยแบบนี้กับคนอื่นเป็พอ จงจำความรู้สึกที่พวกเค้าทำกับพวกเราไว้นะลูก “ พ่อได้แต่ลูบหัวให้ลี่อินใจเย็นลง
“ เ้าค่ะข้าจะจำไว้ แต่ว่าตอนนี้ขอไปดูเครื่องประดับทางนั้นได้หรือไม่เ้าค่ะท่านพ่อ ข้าอยากซื้อไปให้ฟางฟาง ^^ “ ลี่อินคล้องแขนพ่อและเขย่าเบาๆ เป็การอ้อนที่ไม่ว่ากี่ครั้งคนเป็พ่อก็ต้องใจอ่อน
“ ก็ได้... ก็ได้ ...... ไปแค่ร้านนั้นนะอย่าไปที่อื่นไกลพ่อเป็ห่วง “ ลี่อินยิ้มดีใจพลางแบมือขอเงิน พ่อของนางก็ส่ายหน้าเบาๆ แต่ก็เอาเงินให้อยู่ดี
ลี่อินที่พอได้เงินก็ดีใจ รีบวิ่งไปยังร้านเป้าหมายฝั่งตรงข้ามทันที เพราะมัวแต่ดีใจที่จะได้ดูเครื่องประดับทำให้เ้าตัวไม่ทันได้สังเกตว่าตรงที่นางวิ่งไปนั้นกำลังมีกลุ่มบุคคลกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาพอดีทำให้ลี่อินหยุดไม่ทัน
โครม !!!!!!!!
โอ้ย!!!! เจ็บจัง.......
เสียงของลี่อินร้องด้วยความเจ็บ เพราะตอนนี้เ้าตัวล้มลงไปนั่งกับพื้นทำให้มือด้านซ้ายของลี่อินปรากฎมีรอยถลอกและมีเืออกนิดๆ
“ โอ้ย.. ข้าชนหมีควายที่ไหนเนี่ยตัวใหญ่ชะมัด “ ร่างบางที่ยังคงบ่นก็ค่อยๆ มองขึ้นไปดูว่าชนเข้ากับอะไรลี่อินที่ชายมองหนุ่มตรงหน้าผ่านผ้าคลุมหน้า ที่แม้ว่าจะเห็นไม่ชัดแต่ก็พอมองเห็น บุรุษตรงหน้าที่ผิวขาวยังกับหิมะ ตาสีน้ำตาล คิ้วเข้มที่เรียงสวยเหมือนหญิงสาวที่เขียนคิ้วในทุกๆวัน ริมฝีปากสีแดงสวยเหมือนผู้หญิงตัดกับใบหน้าเรียวยาวช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน
“ ซุ่มซ่าม “ เสียงที่ดังออกมาจากปากสีแดงนั้น ออกแนวดุและเบื่อหน่ายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ลี่อินตื่นจากภวังค์ทันที
“ เอาแล้วไงองค์ชายของเราถูกหญิงสาวใช้วีธีเจ็บตัวอีกแล้ว คราวนี้เล่นใหญ่ซะด้วย “ ฮ่าๆๆๆๆ เสียงหัวเราะที่ดังมาจากกลุ่มชายตรงหน้ายิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับลี่อินเป็อย่างมาก คนเมืองหลวงแล้วยังไง มีสิทธิอะไรมาชนคนอื่นแล้วบอกว่าถูกผู้หญิงวางแผนจบอีก ใครจะทนก็ทนไป ข้าไม่ทน
ลี่อินลุกขึ้นและเท้าสะเอวใส่กลุ่มบุคคลตรงหน้าอย่างไมเกรงกลัว !!!!! ใครบอกว่าข้าวางแผนจับผู้ชายมิทราบ แหกตาดูด้วยว่าข้าจำเป็ต้องสร้างเื่แบบนี้ และใครจะบ้าทำตัวเองเจ็บตัว “ พูดเสร็จลี่อินก็ยื่นมือข้างซ้ายที่ตอนนี้เป็ลอยถลอกและมีเืไหลออกมา
“ กลิ่นนี้มันอะไร “ คนถูกชนถึงกับดวงตาเปลี่ยนเป็สีแดงทันที ที่เห็นเืของนาง ถึงแม้ว่าร่างกายต้องดื่มเื เดือนละครั้งแต่ไม่เคยมีใครทำให้เขาหัวใจเต้นแรงขนาดนี้ได้
นอกจากจะทำให้ใจเต้นแรงแล้วยังทำให้เ้าตัวมีความรู้สึกเหมือนหัวใจจะฉีดขาด เ็ปเหลือเกิน นี่เป็ครั้งแรกที่เ้าตัวได้ัักับความเจ็บเหมือนจะขาดใจ
เ้าตัวมองหน้าหญิงสาวที่ยืนถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจตรงหน้า พร้อมคำถามที่ออกมาจากปากสีแดงของเขาว่า
“ เ้าเป็ตัวอะไร “ ....................
2K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
