ห้องครัวที่แต่เดิมก็ไม่ได้กว้างขวางนักพลันมีผู้คนจำนวนมากบุกเข้ามาจนแน่นขนัดไปหมดทั้งยังมีชาวบ้านบางส่วนที่ได้ยินเสียงโวยวายจนตามมาดูเหตุการณ์ยืนออกันอยู่ที่ลานบ้านแต่ไม่สามารถเบียดเสียดเข้าไปได้
คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดคือิเทาหลานชายคนโตของปู่สี่สกุลิเขากำลังประคองเจียงหรงที่เหงื่อแตกพลั่กและร้องครวญครางไม่หยุดอีกมือหนึ่งชี้ไปที่ิจู ก่อนจะตวาดอย่างดุร้าย
“ิจู ยัยลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน! แม่ของฉันแขนหักเพราะแกต้องรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ แกต้องเอาเงินค่ารักษาพยาบาลมาอย่างน้อยห้าร้อยหยวน!พวกเราเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาเป็พยาน ถ้าวันนี้แกให้น้อยกว่าแม้แต่เฟิน [*] เดียวก็อย่าคิดว่าเื่นี้จะจบง่ายๆ เลย!”
เมื่อได้ยินิเทาเรียกร้องเช่นนี้คนที่มามุงดูข้างนอกก็พากันถอนหายใจด้วยความสงสาร
ในยุคนี้อย่าว่าแต่ห้าร้อยเลย สำหรับครัวเรือนคนทั่วไปแค่มีเงินเก็บหนึ่งร้อยหยวนก็ถือว่าเป็ครอบครัวของคนมีเงินแล้วิเทาคนนี้ช่างกล้าพูดออกมาได้!
ทุกคนคาดเดาว่าข้างในคงต้องเกิดการทะเลาะวิวาทขึ้นอย่างแน่นอนเพราะบรรดาพี่น้องร่วมตระกูลพวกนี้ไม่มีใครยอมใครเลยสักคน
ิชุนนีจำคำสั่งเสียสุดท้ายของแม่ได้เสมอว่าต้องปกป้องิจูให้ดี
เธอถูกรังแกได้แต่ิจูจะถูกรังแกไม่ได้เด็ดขาด!
เมื่อเห็นิเทาด่าิจูแม้จะตัวสั่นด้วยความกลัว แต่เธอก็ยังเดินออกไปยืนขวางหน้าหลานสาวรวบรวมความกล้าะโใส่ิเทาไปว่า “อย่ารังแกจูจูนะ!”
ิเทาเริ่มไม่พอใจปัดมือผลักิชุนนีออกไปให้พ้นทาง
“นังโง่ ไปให้พ้นซะไป!”
พอเห็นิชุนนีกำลังจะล้มลงิจูยังไม่ทันเข้าไปช่วยเธอก็เห็นเจียงตั่วรีบคว้าตัวิชุนนีที่กำลังจะล้มไว้ได้ทัน
จากนั้นเจียงตั่วก็หมุนตัวกลับมาชกิเทาหนึ่งหมัดแล้วผลักอีกฝ่ายให้ถอยออกไป
ิเทาพละกำลังไม่ถึงเสี้ยวเดียวของเจียงตั่วด้วยซ้ำเขาเซถอยหลังไปสองก้าว และคว้าแขนของเจียงหรงไว้โดยไม่รู้ตัว
“อ๊าย!”
การกระชากกะทันหันทำให้เจียงหรงกรีดร้องอย่างเ็ป!
ิเทาตั้งหลักได้เขาก็จ้องมองเจียงตั่วด้วยความโกรธ หากเป็คนอื่น เขาคงสวนกลับไปแล้วแต่เจียงตั่วสูงใหญ่กำยำ เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนี้ก็เพียงพอที่จะข่มขู่ทุกคนได้เขา... ไม่กล้าตอบโต้กลับไปแม้แต่เสี้ยวเดียว
ิฉางเหอเห็นดังนั้นเขาก็แสดงท่าทีของผู้าุโ เงยหน้ามองเจียงตั่วด้วยความไม่พอใจพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “ผู้กองเจียงคุณหมายความว่ายังไง? เป็ถึงหัวหน้าหน่วยทหารอาสาที่ส่งมาจากนอกหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งแต่กลับมาทำร้ายชาวบ้าน! หัวหน้าหมู่บ้านเื่นี้คุณต้องเข้ามาจัดการแล้วไม่ใช่หรือ?”
“อาสี่ ใจเย็นลงก่อน...”
หัวหน้าหมู่บ้านิต้าโหย่วอาศัยจังหวะนี้เดินออกมา...
เขาเหลือบมองเจียงตั่วแวบหนึ่งแล้วมองไปที่ปลาและกับข้าวบนโต๊ะอาหาร คิดในใจว่า ‘ิจูคนนี้ช่างไร้ยางอายพยายามยั่วยวนเจียงตั่วอยู่ชัดๆ’
เขาเป็คนแรกที่ไม่เห็นด้วยกับเื่นี้เพื่อเสี่ยวเจี๋ยลูกสาวของเขา ต้องแยกสองคนนี้ออกจากกันให้ได้!
“ผู้กองเจียง ิจูเป็ฝ่ายลงมือทำร้ายก่อน นายเป็หัวหน้าหน่วยทหารอาสาไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเื่นี้ เพราะมีแต่จะทำให้เกิดความผิดพลาดได้ทำไมนายไม่กลับไปก่อนล่ะ เดี๋ยวที่เหลือตรงนี้ฉันจัดการเอง”
เจียงตั่วไม่ขยับแล้วตอบเสียงทุ้มลึก “ในเวลานี้ผมคือคู่หมั้นของิจู!”
ิต้าโหย่วขมวดคิ้วแน่นหนุ่มน้อยคนนี้ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย!
เมื่อกลางวันเขาอธิบายชัดเจนขนาดนั้นแล้วทำไมยังไม่เข้าใจอีก?
ส่วนิจูเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ภายในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ‘พ่อหนุ่มคนนี้เป็คนดีจริงๆรู้จักปกป้องภรรยา ต้องมีอนาคตไกลแน่นอน!’
ใบหน้าของเธอที่อารมณ์เสียอยู่เมื่อครู่กลับมาเปื้อนรอยยิ้มอีกครั้งใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์และงดงามน่ารักอยู่แล้วรอยยิ้มนี้กลับทำให้ผู้คนคาดเดาอารมณ์ได้ยากว่าในตอนนี้เธอกำลังมีความสุขหรือเคืองแค้นอยู่กันแน่
“หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันรู้ค่ะว่าครอบครัวของิฉางเหอสนิทสนมกับคุณแต่ในฐานะที่เป็ผู้นำหมู่บ้าน ชาวบ้านหลายคนก็กำลังจับตามองอยู่คุณมาช่วยพวกเขาใส่ร้ายฉันว่าทำร้ายคนอื่นเนี่ย เหมาะสมแล้วเหรอคะ?”
ิต้าโหย่วยังมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเหมือนเคย“ิจูเอ๊ย แกจะพูดจาเลอะเทอะไม่ได้นะหมู่บ้านในละแวกนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าคนอย่างฉันิต้าโหย่วช่วยเหลือคนด้วยเหตุผล ไม่ได้ช่วยเพราะความสนิทสนมเธอเติบโตมาในหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งของเรา คนที่นี่รู้นิสัยใจคอของเธอดีถ้าเธอไม่ได้ทำร้ายป้าสะใภ้ของเธอ แขนจะกลายเป็แบบนี้ได้อย่างไร?”
“หนูจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ?” ิจูมองทุกคนอย่างใสซื่อพูดอย่างจริงใจทุกคำ “เมื่อกลางวันปู่สี่ของหนูพาคุณป้าเข้ามาตอนแรกบอกว่า้าให้หนูแต่งงานกับไอ้ทึ่มจากหมู่บ้านต้าชวีจากนั้นก็บอกว่าจะเอาบ้านของหนูไป และสุดท้ายก็ขอเงินสินสอดที่เจียงตั่วให้มาพอหนูไม่ให้ พวกเขาก็เลยด่าและบอกให้หนูระวังตัวไว้! แต่หนูไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะออกอุบายที่เลวร้ายแบบนี้มาใส่ร้ายหลังจากคิดแค้นมาตลอดบ่ายค่ะ!”
ท่าทางที่ดูน่าสงสารและสุภาพอ่อนโยนเช่นนี้ทำให้ิต้าโหย่วและคนที่มาดูเหตุการณ์ต่างพากันงุนงง
นี่ไม่เป็ไปตามแผนเลยนี่นา!
ปกติแล้วถ้าเป็ิจูที่มีนิสัยใจร้อน คงจะอาละวาดลงมือไปนานแล้ว!
ิฉางเหอได้ฟังคำพูดของิจูแล้วก็ฉุนเฉียวขึ้นทันควันฟาดไม้เท้าแล้วตะคอกออกมา “แกพูดบ้าอะไรของแก!ฉันเห็นกับตาว่าแกผลักเจียงหรงล้มลงไป!”
“ปู่สี่จะโกรธทำไมขนาดนั้นคะ ถ้าปู่บอกว่าหนูโกหกงั้นปู่กล้าสาบานต่อหน้าคนมากมายตรงนี้ไหมคะว่าในอนาคตปู่จะไม่มาแย่งบ้านที่ปู่กับย่าทิ้งไว้ให้หนูจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเงินสินสอดของหนู และไม่มารบกวนชีวิตของหนูกับป้าอีก?”
ใบหน้าเหี่ยวย่นของิฉางเหอดำคล้ำเขาจะไม่รับปากแน่นอน! เพราะทั้งบ้านและเงิน เขาจะต้องได้มันมาทั้งหมด!
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะแว่วมาจากภายนอกเขากัดฟันพูดอย่างไม่พอใจว่า “ใครแย่งเงินสินสอดของแกกัน!นี่เป็ค่ารักษาพยาบาลที่แกควรชดใช้จากการผลักเจียงหรงล้มลงต่างหาก!”
“คิดว่าแค่ผลักเบาๆ แขนจะหักได้หรือคะ หนูไม่เชื่อหรอก” ิจูพูดพลางเดินไปหาเจียงหรง ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัวเธอก็คว้าแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น
เจียงหรงร้องโหยหวนอีกครั้งราวกับหมูถูกเชือด!
แต่ท่ามกลางเสียงกรีดร้องนั้นิจูจับแขนนั้นไว้ ก่อนจะหมุนและผลักอย่างรวดเร็วจนแขนของเจียงหรงที่ข้อต่อหลุดในตอนแรกกลับมาเข้าที่ในทันที!
ิจูคิดว่าเธอทำได้เร็วขนาดนี้คงไม่มีใครสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้แต่หารู้ไม่ว่าเจียงตั่วที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นทุกอย่างหมดแล้ว
หากเมื่อเที่ยงที่เห็นิจูทำให้แขนของอีกฝ่ายกระดูกเคลื่อนนั้นเป็เื่บังเอิญตอนนี้ก็คือเจตนาแล้ว ิจูหญิงสาวคนนี้ดูเหมือนจะคาดเดาได้ยากกว่าที่เขาคิดไว้มาก
ิจูสะบัดแขนของเจียงหรงออกไปแล้วพูดอย่างเอือมระอา “นี่ไม่ใช่ว่าปกติดีอยู่เหรอคะหักตรงไหนกัน?”
เจียงหรงชะงักไปชั่วขณะดูเหมือนว่าจะไม่เจ็บแล้วจริงๆ ด้วยสิ!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
หรือว่าิจูทำอะไรกับเธอ?
แต่ยัยเด็กคนนี้ไม่มีทางมีความสามารถขนาดนั้นนี่!
เจียงหรงไม่เข้าใจเลยแต่ก็เพียงชั่วขณะเท่านั้น เธอจะแสดงออกว่าไม่เจ็บไม่ได้เพราะเธอยังรอเอาเงินห้าร้อยหยวนกลับบ้านอยู่!
เธอกุมแขนอีกครั้งก่อนจะร้องเสียงดังกว่าเดิม แต่ไม่โหยหวนเท่ากับก่อนหน้านี้“โอ๊ย! ฉันเจ็บแขนจะตายอยู่แล้ว ิจูแกจะฆ่าฉันหรือไง! ช่วยด้วย!หล่อนจะฆ่าฉันแล้ว!”
เจียงตั่วที่อยู่ข้างๆได้สติจากภวังค์เพราะเสียงโหยหวนนั้น ทั้งที่หายดีแล้ว แต่หล่อนก็ยังเสแสร้ง!
เขามองเจียงหรงด้วยสีหน้าเ็ากำลังจะบอกให้พาเธอไปส่งโรงพยาบาลเพื่อตรวจอาการ หากเธอโกหกก็จะจับเข้าตารางข้อหาก่อความไม่สงบ แต่เขาก็ช้ากว่าิจูไปหนึ่งก้าว
ิจูควักเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วโปรยใส่หน้าเจียงหรง
เจียงหรงไม่เคยจับเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนในชีวิตดวงตาพลันเป็ประกาย ร้องะโอย่างตื่นเต้น “เงิน!ของบ้านฉัน ใครก็ห้ามมาแย่ง!”
เธอรีบโบกสองมือขึ้นไปคว้าตามสัญชาตญาณ...
แต่คว้าได้แค่สองใบิจูที่อยู่ตรงข้ามก็จับข้อมือไว้แน่น เสียงพูดเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย“คุณป้าสะใภ้คะ ไม่ใช่ว่าแขนหักจนขยับไม่ได้เหรอคะทำไมถึงยกขึ้นมาได้แล้วล่ะ? ดูสิคะขนาดหัวหน้าหมู่บ้านยังช่วยพวกคุณใส่ร้ายหนูโดยไม่สนใจเหตุผลเลยเพราะงั้นป้าต้องแกล้งทำเป็เจ็บต่ออีกหน่อยนะคะไม่อย่างนั้นจะทำให้เขาเสียหน้าเอาได้!”
ทุกคนต่างเห็นกับตาว่าเจียงหรงที่เพิ่งร้องว่าเจ็บอย่างนู้นอย่างนี้มาตอนนี้กลับยกมือขึ้นมาคว้าเงินได้อย่างคล่องแคล่วครอบครัวของิฉางเหอตั้งใจจะมากลั่นแกล้งหญิงหม้ายและเด็กกำพร้าชัดๆ!
ในตอนนี้ทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบสงัด…
เชิงอรรถ
[*]เฟิน เป็หน่วยสตางค์ของจีนโดย 100 เฟินเท่ากับ 1 หยวน
208
