ในห้องขนาดใหญ่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเต็มไปด้วยของที่ดูมีราคาแพงถูกวางไว้ทั่วทั้งห้อง บนเก้าอี้ไม้ที่ถูกแกะสลักอย่างประณีตมีหญิงสาวรูปหน้าตางดงาม ใบหน้าเรียวรูปไข่ ผิวขาวเนียนอมชมพูนดูสุขภาพดี คิ้วโค้งสวยเข้ากับดวงตากลมโตออกแนวน่ารัก ั์ตาสีน้ำตาล จมูกโด่งเชิดได้รูปเข้ากับใบหน้า ริมฝีปากบางนุ่มสีชมพูระเรื่อน่าัั ผมดำสวยเงางามยาวถึงกลางหลัง รูปร่างไม่อ้วนหรือผอมเกินไปแต่มีส่วนโค้งเว้าสมกับเป็หญิงงามที่หาผู้เทียบ นามว่า ฟู่อี้เฉิน ในยามเช้าแสงอาทิตย์ส่องรอดผ่านช่องเล็กที่หน้าต่างเข้ามากระทบที่ใบหน้างาม
“ช่างเป็เช้าที่อากาศดียิ่งนัก” หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยความงัวเงีย ก่อนจะบิดี้เีเล็กน้อยจากนั้นเอื้อมมือบางเปิดม่านดูวิวทิวทัศน์ด้านนอก มองออกไปเห็นใบหลิวปลิวไปตามสายลม มีเสียงนกร้องช่วยเพิ่มบรรยากาศให้รู้สึกผ่อนคลายในยามเช้า มือเรียวยกการินน้ำชาพร้อมยกขึ้นดื่มอย่างมีความสุขกับภาพบรรยากาศตรงหน้า
“ช่างเงียบสงบเสียจริง ต่างจากโลกใบเดิมที่แสนวุ่นวายที่ข้าจากมายิ่งนัก”
หญิงสาวกล่าวออกมาพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดี ที่จริงแล้วนางชื่อ หลานเฟิน เป็แค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาที่ตื่นเช้าไปทำงานตอนเย็นกลับห้องบางวันต้องอยู่ทำโอทีจนดึกดื่น หญิงสาวทำงานหนักมากแทบไม่มีเวลาไปเที่ยวหรือใช้ชีวิตเลย ในคืนหนึ่งหลังจากทำโอทีจนดึกในระหว่างทางกลับห้องด้วยความที่ทำงานหนักสะสมเป็เวลานานจนเหนื่อยล้าทำให้เธอข้ามถนนอย่างเหม่อลอยไม่ได้สังเกตสัญญาณไฟก่อน จึงถูกรถบรรทุกที่ขับมาด้วยความเร็วเบรกไม่ทันชนเข้าจนเสียชีวิต ก่อนที่จะมาอยู่ในร่างของฟู่อี้เฉินหญิงสาวลูกเศรษฐีในเมืองหยางผิง นางมาอยู่ที่นี่ได้เกือบๆ 1 เดือนแล้ว โดยเ้าของร่างเดิมโดนฟ้าผ่าเมื่อราว 1 เดือนที่แล้ว ทำให้นางได้มาอยู่ในร่างนี้ก่อนจะพักรักษาจนหายดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นผิวพรรณยังขาวผ่องไม่มีร่องรอยจากการโดนฟ้าผ่าจนยากที่จะเชื่อ ผู้คนต่างประหลาดใจเมื่อเห็นนาฟื้นขึ้นมาโดยไม่มีาแหรือรอยไหม้เลยแม้เพียงเล็กน้อย
ด้วยความที่มาอยู่ในร่างใหม่นางจึงไม่มีความทรงจำของเ้าของร่างเหลืออยู่เลยเื่ราวต่างๆ ก็ได้ยินมาจากถิงถิงสาวใช้คนสนิท นางจึงปล่อยไหลตามน้ำไปโดยอ้างว่าความจำเสื่อมจากการโดยฟ้าผ่าจำอะไรไม่ได้เลย
“คุณหนูตื่นหรือยังเ้าคะ” ถิงถิงเอ่ยเสียงใสออกมาจากนอกห้อง
“ข้าตื่นแล้วเข้ามาได้”
“คุณหนูจะอาบน้ำเลยหรือไม่เ้าคะ ข้าจะให้คนไปเตรียมน้ำให้”
“ให้คนเตรียมน้ำไว้ เดี๋ยวข้าตามไป” ฟู่อี้เฉินเอ่ยกับถิงถิงให้เตรียมน้ำไว้รอนางจะไปอาบ
เวลาผ่านไป 1 เค่อ (15นาที) หลังจากหญิงสาวนั่งชมบรรยากาศนอกหน้าต่างจนพอใจแล้วจึงเดินไปที่ห้องอาบน้ำ ในห้องอาบน้ำมีบ่าวรับใช้ 3-4 คนยืนรอพร้อมมือถือครื่องหอมต่างๆ ที่ใช้บำรุงผิวให้หอมและนุ่มชื่มชื้น สาวใช้ 2 คนเดินมาถอดชุดให้หญิงสาวพลางม้วนผมขึ้นเพื่อไม่ให้โดนน้ำ หลังถอดชุดเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียน เรียวขาขาวยาวสวย รูปร่างโค้งเว้าเป็สัดส่วนสมดั่งหญิงงามในภาพวาด ทำให้สาวใช้ที่อยู่ด้วยต่างพากันอิจฉารูปร่างหน้าตาของนางแม้จะเห็นแทบทุกวัน สาวใช้บางคนชื่นชมมองอย่างตาไม่กะพริบแม้ว่าจะเป็ผู้หญิงด้วยกันก็อดหลงใหลไม่ได้
แรกๆ ฟู่อี้เฉินก็อายที่มีคนมาเห็นร่างกายของนางในโลกเก่านอกจากพ่อแม่ที่เห็นในวัยเด็กก็ไม่มีใครได้เห็นเลย เพราะหญิงสาวทำแต่งานไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะไปนัดบอร์ดหรือมีแฟนเลยด้วยซ้ำ
.ใช้เวลาเกือบ 2 เค่อ (30นาที) หลังอาบน้ำเสร็จหญิงสาวก็แต่งตัววันนี้นางเลือกชุดสีชมพูอ่อน ใส่แล้วดูอ่อนหวานดูน่ารักเหมาะกับนางเป็อย่างมาก เครื่องผมปักปิ่นหยกสีเขียวทำให้ดูไม่โล่งหรือเยอะจนเกินไป ใบหน้าแต่งแต้มไม่น้อยมากจนเกินงาม
“คุณหนูเ้าคะ ถึงเวลาที่นายท่านกับฮูหยินนัดแล้วเ้าค่ะ” ถิงถิงเอ่ยเตือนผู้เป็นายของตน
“ได้ ข้าแต่งตัวเสร็จแล้วเราไปกันเลย” ฟู่อี้เฉินเอ่ยบอกสาวใช้ข้างกาย
.
ณ เรือนหลัก
“คารวะท่านพ่อ ท่านแม่” ฟู่อี้เฉินเอ่ยกับท่านพ่อและท่านแม่เมื่อเจอกับคนทั้งคู่
“นั่งลงทานข้าวด้วยกันเถอะเฉินเอ๋อร์” ฟู่เหนียงท่านแม่ของหญิงสาวเอ่ยออกมาพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“นั่งๆ วันนี้พ่อให้พ่อครัวทำกับข้าวที่เ้าชอบไว้เยอะแยะเลย” ฟู่หนิงอันเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองและเป็ท่านพ่อของฟู่อี้เฉินกล่าวอย่างมีความสุข
หญิงสาวจึงนั่งลงเบิกตากว้างพลางหยิบตะเกียบคีบอาหารใส่ปากกินอย่างเอร็ดอร่อย ฟู่หนิงอันและฮูหยินมองดูหญิงสาวกินอาหารต่างยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ทั้งคู่ต่างคิดว่าลูกสาวคนเดียวของพวกเขาต้องไม่รอดแน่ๆ หลังจากโดนฟ้าผ่าและนอนสลบไปนาน 7 วันเต็ม พวกเขาพาหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหรือเมืองข้างเคียงหรือยาชั้นยอดมาจากทุกหนทุกแห่งเพื่อช่วยลูกสาวอันเป็ที่รัก เพราะเื่เงินไม่ใช่ปัญหาของคนทั้งคู่ขอเพียงช่วยชีวิตบุตรสาวไว้ได้จะหมดเงินมากเพียงใดก็ช่างขอเพียงลูกสาวฟื้นขึ้นมา
แต่หมอที่มารักษาแต่พูดเป็เสียงเดียวกันว่านางคงไม่มีทางรอดแน่ๆ ต้องพึ่ง์เท่านั้น หมอทุกคนต่างหมดปัญญาที่จะรักษาหญิงสาว ทั้งคู่จึงประกาศว่าถ้าใครช่วยชีวิตบุตรสาวได้จะยอมทำตามคำขอของคนผู้นั้น 1 ข้อ
2 วันหลังจากนั้นมีชายหนุ่มรูปงามเดินทางมาที่จวนพร้อมบอกว่ามีทางช่วยหญิงสาวได้ ทั้งคู่ที่สิ้นหวังไปแล้วก็มีกำลังใจขึ้นมา พร้อมพาชายหนุ่มไปที่ห้องเพื่อไปรักษาหญิงสาว เมื่อมาถึงชายหนุ่มจึงนำโสมพันปีหรืออีกชื่อคือโสมเืัที่เป็ของหายากขนาดในวังหลวงก็ยังไม่มีแม้เพียงสักต้น ว่ากันว่าเป็โสมในตำนานจนคิดว่าเป็เพียงเื่เล่าเท่านั้น
“นั่นมัน!!! หรือว่าจะเป็โสมเืัในตำนาน” ฟู่หนิงอันเอ่ยออกมาอย่างใเมื่อเห็นชายหนุ่มนำโสมออกมาจากแขนเสื้อ
“สมกับเป็ผู้มีความรู้เื่การค้ารู้จักแม้กระทั่งโสมเืั” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างแปลกใจ
“ข้าก็พอได้ยินมาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นเลยแม้สักครั้ง” ฟู่หนิงอันตอบกลับอย่างตื่นเต้น
“ขณะข้าทำการรักษาขอให้ทุกคนออกไปด้านนอกด้วยนะขอรับ”
“ได้ ฮูหยินงั้นเราออกไปข้างนอกกันเถอะอย่ารบกวนคุณชายท่านเลย” ฟู่หนิงอันเอ่ยบอกภรรยา
เมื่อคนทั้งออกไปชายหนุ่มจึงเริ่มทำการรักษา เขาจับหญิงสาวลุกขึ้นนั่งก่อนจะนั่งตรงข้ามแล้วใช้กำลังภายในไปที่โสมเืัที่ลอยกลางอากาศตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่แสงสีแดงจากโสมค่อยลอยเข้าไปในร่างของหญิงสาว จากนั้นเหงื่อเริ่มซึมออกมาที่หน้าผากสีหน้าของหญิงสาวจากที่ซีดเผือดค่อยๆ กลับมามีแดงระเรื่อมีเืฝาดอีกครั้ง
“ท่านพี่เฉินเอ๋อร์ของเราจะฟื้นขึ้นมาใช่หรือไม่” ฟู่เหนียงเอ่ยกับผู้เป็สามี
“เราต้องเชื่อว่าเฉินเอ๋อร์ต้องฟื้น ลูกสาวเราเป็คนดี์ต้องคุ้มครองแน่ๆ” ฟู่หนิงอันกับฮูหยินที่รออยู่ข้างนอกพลางเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจที่นอกห้อง
ผ่านไป 1 ชั่วยาม (2 ชั่วโมง) ชายหนุ่มก็เดินออกมาด้วยท่าทางอ่อนแรงเพราะใช้กำลังภายในไปมากในการช่วยหญิงสาว เมื่อเห็นชายหนุ่มคนทั้งคู่จึงรีบเดินเข้าไปอย่างรีบร้อน
“เป็เช่นไรบ้าง บุตรสาวของข้าจะฟื้นใช่หรือไม่” ฮูหยินรีบเอ่ยถามอย่างกังวลใจ
“ฮูหยินไม่ต้องเป็ห่วง นี่คือเทียบยาให้ต้มให้นางกินเช้า-เย็นไม่เกิน 3 วันคงต้องฟื้นเป็แน่” ชายหนุ่มเอ่ยตอบพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณมากนะเ้าคะ” ฟู่เหนียงเอ่ยอย่างซึ้งใจพลางทำท่าคารวะให้ชายหนุ่ม
“ไม่เป็ไรขอรับ ข้าเพียง้าช่วยคนเพียงเท่านั้น” ชายหนุ่มกล่าวพลางโค้งคารวะตอบกลับ
“ท่าน้าอันใดข้าจะให้คนไปเตรียมให้นะเ้าคะ” ฮูหยินกล่าวกับชายหนุ่มอย่างขอบคุณที่ช่วยบุตรสาวเอาไว้
“1 เดือนหลังจากนี้ข้าจะมาที่นี่อีกครั้งพร้อมบอกความ้านะขอรับ วันนี้ข้าขอตัวก่อน”
เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็ได้โค้งคารวะพลางเดินออกไป
ปัจจุบัน
คนทั้งสามต่างทานอาหารกันอย่างมีความสุข ท่านพ่อและท่านแม่ของฟู่อี้เฉินต่างรักนางเป็อย่างมากเพราะหญิงสาวเป็บุตรคนเดียวของคนทั้งคู่ ถูกเลี้ยงอย่างตามใจมาตลอดอยากได้หรือ้าสิ่งใดต่างได้ตาม้าทุกอย่างเพราะเื่เงินไม่ใช่ปัญหาของครอบครัวนี้ ถึงจะถูกเลี้ยงแบบตามใจแต่นางก็ไม่ได้เป็เหมือนลูกเศรษฐีหรือคนรวยเหมือนอย่างในซีรีส์ที่เอาแต่ใจหรือมีนิสัยร้ายกาจเหมือนอย่างคุณหนูตัวร้ายในทีวีที่เคยเห็นมามากมาย
“อาทิตย์หน้าก็ครบ 1 เดือนที่ผู้มีพระคุณคนนั้นจะมาบอกความ้าแล้วหรือ” ฟู่เหนียงเอ่ยออกมาระหว่างทานอาหาร
...........................................
เื่นี้ไรท์ตั้งใจเขียนมากๆเลยนร้าา หวังว่ารี๊ดทุกคนจะมีความสุขในการอ่าน อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจไรท์้ด้วยนะทุกคน
ไรท์จะพยายามลงทุุกวันประมาณ 18.00 ณ. นร้าาาาา
146
