บทที่ 21 ลูกสาวของประธานกู้!
“อยากไปก็ไปเถอะ เดี๋ยวปู่ไปกับหนูเอง”
เสียงอันอ่อนโยนของชายชราดังขึ้น หนวนหน่วนจึงแหงนใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมอง แล้วก็เห็นว่าปู่ของตนมองมาอย่างให้กำลังใจ
เธอพยักหน้า มองไปยังหลัวหลินแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ขอบคุณค่ะคุณอา”
หลัวหลินหัวใจอ่อนระทวยขึ้นมาทันที “ไม่ต้องขอบคุณไปหรอก เห็นเด็กน้อยน่ารักอุ้มแมวขนปุกปุยแล้ว อาก็ใจฟูไม่ไหว”
ภายในสำนักงาน คนอื่น ๆ กำลังยุ่งวุ่นวาย เหมือนกับหลี่เต๋อจู้เคยบอกเอาไว้ พวกเขาชอบดึงเสื้อผ้าหน้าผมของตนเวลาพบปัญหาในการพัฒนาโปรแกรม
“อะแฮ่ม อะแฮ่ม อะแฮ่ม…”
หลัวหลินส่งเสียงกระแอมออกมาอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ค่อยมีใครใส่ใจเขาสักเท่าไหร่
“บัดซบ!!!”
ในตอนนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็เห็นหลัวหลิน เขาเบือนสายตามายังหนวนหน่วนที่กำลังเบิกตากว้างมองทุกคนอย่างอยากรู้อยากเห็นและเขินอาย
และแล้ว…
หลังจากวุ่นวายกับการทำงาน เหล่าโปรแกรมเมอร์ในแผนกพัฒนาก็รีบจัดแจงรูปลักษณ์ของตนเองให้เป็ระเบียบเรียบร้อย ก่อนจะมองหนวนหน่วนด้วยแววตาเป็ประกาย
การแต่งตัวของหนวนหน่วนวันนี้คือชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนคู่กับรองเท้าหนังสีดำผูกด้วยโบสวยงาม ผมสั้นนุ่มฟู่ฟ่องของเด็กน้อยยิ่งทำให้เธอดูน่ารักมากขึ้น นอกจากนี้เธอยังดูอ่อนหวาน เชื่อฟัง ดวงตากลมโตคู่สวยเปล่งประกายแสงระยิบระยับ
พวกเนิร์ดิญญาแห้งเหี่ยวในแผนกพัฒนาจะคลั่งไคล้สิ่งใดได้มากที่สุดเล่าถ้าไม่ใช่เด็กน้อยน่ารักนุ่มนิ่ม หนวนหน่วนที่อยู่ตรงหน้าน่ารักราวกับหลุดออกมาจากอนิเมะ เพียงแต่ผอมไปหน่อยก็เท่านั้น
เมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาหลายคู่ หนวนหน่วนที่กอดองค์หญิงน้อยก็หดตัวเข้าอยู่ไปหลังคุณปู่ของเธอด้วยความกระวนกระวายใจ
“เมี๊ยว~”
ดูเหมือนองค์หญิงจะรับรู้ถึงความกังวลใจของหนวนหน่วน มันจึงใช้อุ้งเท้าแมวปุย ๆ วางบนหลังมือของคนตัวเล็กแล้วส่งเสียงร้องเบา ๆ ราวกับอยากจะให้กำลังใจและปลอบโยน
เมื่อถูกอุ้งเท้าอุ่น ๆ และนุ่มนิ่มของแมวััเข้า ความตึงเครียดในหัวใจของเธอก็หายไปหลายส่วน
ผู้เฒ่ากู้ลูบหัวของหนวนหน่วนอย่างแ่เบา หน้าม้าของเด็กน้อยเลยเด้งออกมาอีกครั้ง
“เหล่าหลัว ไม่ได้ออกไปตามหาองค์หญิงเหรอ ทำไมถึงกลับมาพร้อมน้องสาวตัวน้อยได้ล่ะ?”
“ห๊ะ! หลานสาวตัวน้อยต่างหาก!”
ทุกคน “...”
“ไม่มีทาง? นี่ไม่ใช่ลูกของนายหรอกใช่ไหม?”
หลัวหลินมองหนวนหน่วนด้วยสายตาโหยหา “ก็อยากมีแบบนี้นะ”
“แล้วท่านนี้คือใครเหรอครับ?”
ผู้เฒ่ากู้เป็บุคคลที่มีชื่อเสียงเมื่อตอนที่เขายังหนุ่ม นอกจากนี้ออร่าความหล่อก็ไม่ธรรมดาอีกด้วย เขายืนอยู่ข้างหนวนหน่วนที่กำลังอุ้มองค์หญิง ทุกคนจึงสังเกตเห็นเขาขึ้นมา แต่ด้วยความที่เขาหายหน้าคร่าตาไปจากทุกคนหลังเกษียณ จึงไม่แปลกที่บุคลากรในบริษัทจะจำเขาไม่ได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนหนุ่มสาวพวกนี้ มันเป็เื่ปกติที่จะไม่รู้จักเขา
หลี่เต๋อจู้จึงเริ่มแนะนำเขาด้วยรอยยิ้ม “นี่คืออดีตประธานกู้"”
ทันทีที่พวกเขาได้ยินว่าเขาเป็อดีตประธานบริษัทตระกูลกู้ เหล่าพนักงานก็เริ่มมองเขาด้วยดวงตาที่สดใส และเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านประธานเชิญนั่งก่อนครับ”
“ตอนนั้นฉันชื่นชมท่านมาก ฉันมาทำงานที่บริษัทนี้เพราะท่านเลยค่ะ”
“จริงเหรอ? จำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอบอกว่าที่มาทำงานที่นี่เพราะชื่นชอบประธานกู้ ทำไมมากลับคำเอาตอนนี้?”
“บ้าบอ… พูดมาได้ ฉันได้ยินผิดไปหรือเปล่า”
ทั้งแผนกมีชีวิตชีวาขึ้นทันทีเพราะการมาเยี่ยมชมของผู้เฒ่ากู้และหนวนหน่วน
ก่อนหน้านี้ คนในแผนกไม่ค่อยระมัดระวังเื่การวางตัวสักเท่าไหร่ พออดีตประธานมาเยี่ยม พวกเขาก็วางตัวกันไม่ถูก
ผู้เฒ่ากู้ไม่เคยรู้ว่าเพราะความเคร่งขรึมและสง่าผ่าเผยของเขา เหล่าพนักงานต้องระมัดระวังเื่การวางตัวกับเขามากน้อยแค่ไหน ตอนนี้มีหนวนหน่วนอยู่ข้างกาย ความน่าเกรงขามของเขาจึงดูลดน้อยลงอย่างไม่รู้ตัว
ชายชรากระแอมขึ้น “ไม่ต้องกังวลไป ทำงานของตัวเองกันตามสบายเถอะ ฉันแค่ออกมาเดินเล่นกับหลานสาวเท่านั้น”
จากนั้นเขาก็ขอให้หลัวหลินพาหนวนหน่วนไปหาพวกหมาแมว
เหล่าพนักงานต่างชื่นชมน้ำเสียงอันน่าเกรงขามของเขา
อดีตประธานคือพ่อของประธานกู้ ถ้าอย่างนั้น เธอคนนี้ก็เป็หลานสาวของอดีตประธาน...
“เหลือเชื่อ!”
“นั่นสินะ คิดเหมือนฉันหรือเปล่า”
“ไม่มีทาง ฉันไม่เคยได้ยินว่าประธานกู้มีลูกสาวนะ”
“หรืออาจจะเป็ลูกสาวของน้องชายท่านประธาน?”
ผู้คนเริ่มคาดเดาไปต่าง ๆ นานา และเมื่อหลัวหลินเดินกลับมา พวกเขาก็รีบไปล้อมเขาและเอ่ยถามข้อมูลทันที
หลัวหลินลูบคาง ทำตัวเป็ผู้รอบรู้ก่อนจะหัวเราะออกมา ผู้คนโดยรอบรู้สึกหมั่นไส้อย่างมาก แต่เพราะอยากรู้เลยต้องแสร้งหัวเราะแห้ง ๆ
แต่ก็ทำให้เขาฉุนเฉียวขึ้นทันที “ยังอยากรู้กันอยู่ไหม!?”
“อยาก ๆ พี่หลัวรีบบอกพวกเราหน่อยว่าเื่มันเป็ยังไงกันแน่”
หลังจากรู้จากหลัวหลินบอกทุกคนว่าหนวนหน่วนเป็ลูกสาวของกู้หลินโม่ พวกเขาก็ต่างพากันอิจฉาและสับสน
ในแผนกนี้มีหลายคนที่รู้จักและเป็รุ่นพี่รุ่นน้องกับกู้หลินโม่ แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครทราบว่ากู้หลินโม่มีลูกสาว! แถมเธอยังสวยและน่ารักอีก!
นี่เป็ข่าวใหญ่ทีเดียว
“อ่า... จำได้แล้ว วันนี้มีคนพูดในแชทกลุ่มว่าประธานกู้พาเด็กน้อยมาที่บริษัท น่าจะเป็หนวนหน่วนคนนี้ใช่ไหม”
เื่ซุบซิบนี้พูดกันแค่ในแผนกของพวกเขาเท่านั้น ดังนั้นบุคลากรในแผนกอื่นจึงยังไม่ทราบเื่ราว ด้วยความคันคออยากซุบซิบนินทา เหล่าพนักงานก็วิ่งไปที่คอมพิวเตอร์ของตนพร้อมพิมพ์ประเด็นร้อนแรงลงไปทันที
ในไม่ช้าข่าวประธานกู้พาลูกสาวมาก็แพร่กระจายไปทั่วบริษัทราวกับติดปีก
[เป็ลูกสาวของประธานกู้จริงเหรอ? ใครมีรูปเอามาโชว์หน่อยว่านางหน้าเหมือนใคร!]
[ขอรูปถ่ายด้วย จะได้จำหน้าเอาไว้และให้ความเคารพ ฉันคงมีหวังได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนกับเขาบ้าง]
[ฉันก็อยากเลื่อนตำแหน่ง อยากโดนขึ้นเงินเดือนเหมือนกัน ได้ยินมาว่าประธานกู้พาเด็กน้อยมาทำงานด้วย น่าเสียดายจังที่ตอนนั้นฉันไม่เห็น]
[ฉันเห็น ฉันมองอยู่ แต่ไม่กล้ามองนาน ประธานกู้ยืนอยู่ด้วย เด็กคนนั้นสวย น่ารักมากด้วย แต่รู้สึกว่าเธอผอมไปหน่อยนะว่าไหม? หรือเป็เพราะฉันสายตาไม่ดี อยู่ตระกูลกู้จะผอมบางขนาดนั้นได้ไง]
[เธอมองผิดหรือเปล่า มีรูปไหม?]
[ฉันได้ยินมาว่าอดีตประธานก็มาที่บริษัทของเรา เด็กคนนั้นก็จับทั้งมืออดีตประธานและมือประธานกู้เลย แถมรอยยิ้มบนใบหน้าของประธานกู้น่ะเหมือนสามีของฉันตอนที่เขากอดลูกสาวเป๊ะ เอาจริงฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มมาก่อน แปลกตาเหมือนกัน]
[แล้วไม่ได้ถ่ายไว้สักรูปเลยเหรอ? ทำไมขี้ขลาดจัง!]
หลังจากอ้อนวอนในแชทอยู่นาน แต่ก็ไม่มีรูปถ่ายหลุดมาเลยสักนิด ทุกคนจึงยิ่งสงสัยมากกว่าเดิม
[เหอะ เหอะ… ยอมรับว่าขี้ขลาด ถ้าใครกล้าพอถ่ายรูปประธานกู้กับอดีตประธาน ฉันยอมเรียกพ่อเลย!]
[ไม่กล้า]
[ไม่กล้า+1]
[ไม่กล้า+หมายเลขประจำตัว]
1K
![[จบ] โชคชะตานำพารักหวนคืนกลับสู่ยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776317288_93973181.webp)
