บทที่ 1
ราเชนเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นเพื่อดูว่าอาการของภรรยาของเขาเป็อย่างไร
“อาการเธอวันนี้เป็ไงบ้างครับ”
“คุณหมอเพิ่งให้ยา แล้วคนไข้ก็เพิ่งหลับไปค่ะ”พยาบาลที่เฝ้าไข้บอก
“ความจำเธอเป็ไงบ้าง”
“คุณหมอสรุปผลออกมาแล้วพบว่าเกิดจากความผิดปกติของเซลล์สมองถูกทำลาย การที่เธอตกบันไดลงมาจากชั้นสอง ทำให้ศีรษะได้รับการกระแทก อีกทั้งบวกกับความเครียดสะสม เลยทำให้มีภาวะคล้ายคนเป็อัลไซเมอร์ หรือสมองเสื่อม”
“เครียดสะสม”ราเชนหันไปมองผู้เป็ภรรยาที่นอนหลับอยู่บนเตียง
“อาการของโรคเกิดจากการผิดปกติของเซลล์ที่ถูกทำลายมีหลายสาเหตุ เช่น พันธุกรรม อุบัติเหตุทางสมอง โรคหลอดเืสมอง การติดเชื้อของสมอง”พยาบาลบอกตามที่แพทย์ได้วินิจฉัยไว้
“แล้วเธอมีโอกาสจะกลับมาหายเป็ปกติไหม”เขาถาม
“ถ้าเป็อัลไซเมอร์ ส่วนน้อยที่จะกลับมาหายเป็ปกติแต่ถ้าอาการความจำเสื่อมของเธอมาจากสาเหตุอื่น อย่างเช่นการที่ตกบันได ถ้าเซลล์สมองได้รับการฟื้นฟู ก็อาจจะกลับมาอาการดีขึ้นได้”
“ขอบคุณครับ”ราเชนมองไปยังคีติกา และภาวนาให้ ..เธอลืมทุกอย่างไป เขาไม่อยากให้เธอจดจำอะไรในอดีตที่ผ่านมา เพราะมันจะดีกับเธอเสียมากกว่า
ขณะนั้นเอง ประตูห้องคนป่วยได้ถูกเคาะก่อนจะเปิดออก
“..”ราเชนมองไปยังผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินเข้ามา “ไปร”
เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินตรงไปที่เธอ แล้วจับแขนพาเดินออกไปจากห้อง
“คุณมาทำไม”ราเชนไม่โมโห
“ก็มาเยี่ยมเมียคุณไง”ไปรมายิ้มหน้าระรื่น
“ผมพูดอะไรไป คุณไม่เคยจำหรือไง”
“ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมเหมือนเมียแต่งของคุณนะ”เธอยิ้มเยาะ“ตอนนี้คุณก็ได้ทุกอย่างแล้ว ฉันว่าคุณรีบหย่ากับเมียคุณเถอะ”
“มันเื่ของผม คุณไม่เกี่ยว”
“ไม่เกี่ยวได้ไง ฉันก็เป็เมียคุณนะ”ไปรมามองสบตาเขา
“ถ้าการที่เราเคยนอนด้วยกันมันเรียกว่าเมีย งั้นผมก็คงไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวหรอก”ราเชนไม่พอใจ เมื่อเธอมาแสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของแบบนั้น
“กลับไปซะ แล้วอย่ามายุ่งวุ่นวายอะไรที่นี่อีก
“การที่ลูกคิดตกบันไดแบบนั้น ผมยังไม่เอาเื่กับคุณเลยนะ”
“ฉันไม่ได้ผลักเมียคุณลงมาซะหน่อย”ไปรมาออกตัว“แม่นั่นหน้ามืด ตกบันไดลงมาเองต่างหาก”
“อย่าให้ผมรู้ ว่าเป็ฝีมือคุณ”
“อย่าลืมนะว่า วันนั้นปริศา ..ผู้หญิงที่คุณรักที่สุด ก็ไปหาคุณที่บ้านด้วย ถ้าคุณกล่าวหาฉัน แล้วทำไมไม่กล่าวหาคนที่คุณรักด้วยล่ะ แม่นั่นเองก็อยากได้คุณกลับไปใจจะขาด คงมีแรงจูงใจมากกว่าฉันเสียอีก”
“กลับไป”ราเชนตะคอกเสียงดัง
“ ..”ไปรมาหน้าเสียเมื่อเขาโมโหใส่เธอแบบนั้น
*______________*
ราเชนเดินกลับเข้ามาในห้องพักฟื้นของภรรยา และมองไปที่เธอด้วยความรู้สึกที่สับสน
เขาเกลียดเธอเกลียดทุกอย่างที่เป็เธอ
แต่ทำไมเมื่อเห็นเธอนอนไม่ได้สติแบบนี้แล้วมันทำให้รู้สึกเป็ห่วงไม่น้อย
ตอนนี้เธอไม่เหลือใครอีกแล้วแม้แต่พ่อแม่ก็ตายจากไป
ศพของพ่อแม่เธอยังอยู่ที่วัด เขายังไม่ได้เผาแต่ยังอยากเก็บไว้ อย่างน้อยก็ให้เธอได้เห็นพวกท่านในโลงเป็ครั้งสุดท้าย
“ ..”ราเชนมองไปยังคีติกา ซึ่งดูเหมือนตอนนี้เธอกำลังจะฝัน และดูเหมือนมันจะทำให้เหงื่อซึม น่าจะเป็ฝันร้าย ..หรือไม่ก็อาจจะเป็ความจำร้ายๆ
“ ..”คีติกานอนหลับ ขณะที่ใบหน้าส่ายไปมาจากภาพที่อยู่ในหัว
“เขากำลังจะหย่า เพราะเธอกำลังจะหยดประโยชน์”คำพูดของใครบางคนดังเข้ามา “เชนแต่งงานกับเธอก็เพราะพ่อของเธอจะยกหุ้น ของบริษัทให้เขาครึ่งหนึ่ง”
“อะไรนะ”
“ตอนนี้พ่อแม่เธอตายหมด แล้วเธอเองก็ไม่เคยทำงานอะไร ตอนนี้ธุรกิจของครอบครัวเธอ อยู่ในการดูแลของเชน ..เตรียมนับถอยหลังรอวันหย่าได้เลย เขาไม่เก็บเธอไว้ทำเมียอีกแน่นอน”
“ไม่”คีติกาน้ำตาไหล
“เธอคิดว่าตัวเองไปศัลยกรรมาจนสวยแล้วจะทำ ให้เขารักเธอได้งั้นเหรอ ..เขาเกลียดผู้หญิงที่ทำศัลกรรมรู้ไว้ซะ ..เขาเกลียดเธอ เขาไม่เคยรักเธอ”
“ม้าย!!!!”คีติกาใตื่นจากความฝัน
“ ..”ราเชนมองอย่างประเมิณสถานการณ์ อยากรู้จริงๆว่า ตอนนี้ความทรงจำของเธอเป็อย่างไร “จำฉันได้หรือยัง”
“ ..”คีติกามองเขาแล้วก็เหมือนมีภาพวิ่งเข้ามา แต่มันก็ดับหายไป นึกอะไรไม่ออก
เธอส่ายหน้าไม่สามารถนึกอะไรได้เลย สมองมันเหมือนว่างเปล่า
“ ..”ราเชนบอกไม่ได้ว่าควรดีใจหรือโล่งใจ “ผมเป็สามีคุณ”
“สามี”คีติกานึกถึงคำพูดของใครบางคนที่ก้องอยู่ในหู “เขากำลังจะหย่า เพราะเธอกำลังจะหมดประโยชน์”คำพูดของใครบางคนดังเข้ามา “เชนแต่งงานกับเธอก็เพราะพ่อของเธอจะยกหุ้น ของบริษัทให้เขาครึ่งหนึ่ง”
“ตอนนี้พ่อแม่เธอตายหมด แล้วเธอเองก็ไม่เคยทำงานอะไร ตอนนี้ธุรกิจของครอบครัวเธอ อยู่ในการดูแลของเชน ..เตรียมนับถอยหลังรอวันหย่าได้เลย เขาไม่เก็บเธอไว้ทำเมียอีกแน่นอน”คำพูดที่ก้องอยู่ในหูพวกนั้น มันทำให้เธอสงสัย
“คุณชื่อเชนใช่ไหม”คีติกาถามเพื่อความแน่ใจ
“ใช่”
“ ..”เมื่อได้รับคำตอบแบบนั้น เธอก็ค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่ก้องอยู่ในหูพวกนั้น มันไม่ใช่ความฝัน ..แต่มันคือความทรงจำของเธอที่สาบสูญ
“พ่อแม่ฉันล่ะ”คีติกาถาม
“พ่อแม่เธอ เสียชีวิตแล้ว”ราเชนบอก
“..”เมื่อได้ยินอย่างนั้น ก็ทำเอาคีติการู้สึกมั่นใจว่าสิ่งที่ก้องอยู่ในหูนั้นคือเื่จริงจึงยิ่งรู้สึกหวาดระแวง
พ่อแม่เธอตายแล้ว ตายได้ยังไง
หรือว่า เขาจะเป็คนฆ่า เพื่อเอาสมบัติ
นี่มันอะไร ..เธอตื่นขึ้นมาเจอกับอะไรที่ทำให้มึนงงสงสัย
มันเกิดอะไร ทำไมเธอจำไม่ได้เลย
“เป็อะไรหรือเปล่า ปวดหัวเหรอ”ราเชนถาม เมื่อเห็นสีหน้าเธอซีดเซียว
เขายื่นมือไปหา ทว่า คีติการีบเขยิบไปซุกอยู่ตรงหัวเตียง ราวกับคนกำลังหวาดกลัว
เธอไม่กล้ามองมา อาการเหมือนคนหวาดผวา ยิ่งเขาเข้าใกล้ เธอก็ยิ่งพยายามถอยห่างออกไป จนแทบจะไม่มีที่ให้ไป
“..”ราเชนมองปฏิกิริยาของเธอแล้วก็หยุดชะงักตัวเองไว้
คีติกาดูแปลกไปมากทีเดียวเธอไม่เคยดูหวาดกลัวและตัวสั่นเมื่อเขาเข้าใกล้แบบนี้
เธอปากดีและเข้าหาเขามาโดยตลอด
เธอโดนตามใจมาั้แ่เล็กจนโตจึงนิสัยเสีย ชอบเอาชนะ โดยเฉพาะพยายามเอาชนะเขา
การแต่งงานก็เกิดจากความ้าของเธอเช่นกัน
เพราะเธอรักเขาจึงขอให้บิดาของเธอ ซึ่งเป็ผู้มีพระคุณของเขา ช่วยจัดการให้
เธอแยกเขาออกจากคนรักอีกครั้งเขาต้องสูญเสียปริศนาไปอีกครั้งเพราะการแต่งงานกับคีติกา ซึ่งนั่นทำให้เขายิ่งเกลียดผู้หญิงคนนี้มากยิ่งขึ้น
ยิ่งความขี้หึงของเธอที่คอยตามราวีผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้เขาทำให้รู้สึกอึดอัด และรำคาญ
*______________*
ราเชนได้ออกมาจากโรงพยาบาล แล้วโทรหาผู้ช่วยของเขา
“จัดการเื่งานศพได้เลย”
“ครับ”
“ ..”ดูจากอาการของคีติกาแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะเก็บศพของพ่อแม่เธอเอาไว้ อีกทั้ง ศพของพวกท่านก็แทบจะไม่หลงเหลืออะไร งั้นก็ควรรีบจัดการดำเนินเื่พิธีการให้เสร็จๆ ไป
632
