ทะลุมิติมาเป็นอัจฉริยะหน้าตาย ดันโป๊ะแตกกระจายเพราะเสียงในหัว

        ตลอดระยะทางที่เดินเข้าไปข้างในจี้ทิงรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

        ถึงแม้ลู่เหยียนชูจะกุมมือเขาไว้เพียงแผ่วเบาแต่เขาก็ยังไม่ชินกับมันอยู่ดีความรู้สึกนี้เหมือนกับเวลาที่กินผลไม้เสร็จแล้วมีคราบน้ำหวานเหนียวเหนอะติดอยู่ที่นิ้วอย่างไรอย่างนั้น

        ดูเหมือนลู่เหยียนชูจะสัมผัสได้เขาจึงเป็นฝ่ายคลายมือออกแล้วเปลี่ยนมาเกี่ยวเพียงนิ้วก้อยของจี้ทิงแทน“แบบนี้ดีขึ้นไหม?”

         [ฉันแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?] จี้ทิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อยเขาไม่กล้าเรื่องมากไปกว่านี้ “ดีขึ้นมากครับ”

        ลู่เหยียนชูก้มหน้าลงอย่างอ่อนโยนน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบที่ข้างหู “ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปกันเลยนะ?”

        “อืม”

        บริกรได้ยินดังนั้นจึงก้าวมาข้างหน้าเพื่อเปิดประตู“เชิญทั้งสองท่านครับ”

        เหมียวเวยมาถึงก่อนสักพักแล้วเธอกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นจังหวะที่ลู่เหยียนชูปล่อยนิ้วของจี้ทิงพอดี

        “ขอโทษทีครับพี่เหมียว ผมมาสายไปหน่อย”

        ความรู้สึกประหลาดบางอย่างวาบผ่านเข้ามาในใจของเหมียวเวยแต่เธอกลับเอ่ยกระเซ้าออกไปว่า “พอดีเวลาเป๊ะเลยสายที่ไหนกันล่ะ” พูดจบสายตาของเหมียวเวยก็เลื่อนไปมองจี้ทิง “คนนี้คือ...”

        “น้องชายผมเองครับ จี้ทิง”

        “สวัสดีครับ” จี้ทิงเป็นฝ่ายทักทายก่อน

        สายตาของเหมียวเวยกวาดมองใบหน้าของจี้ทิงอย่างเป็นธรรมชาติก่อนจะแกล้งถอนใจปนหยอกล้อ “ไอหยาโลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ทำไมฉันถึงไม่มีน้องชายหน้าตาดีขนาดนี้บ้างนะ”

        มือของลู่เหยียนชูลูบไล้ขึ้นมาตามแผ่นหลังของจี้ทิงจากด้านหลังก่อนจะหยุดลงตรงกึ่งกลางหลังอย่างพอเหมาะพอเจาะ “ถ้าพี่เหมียวเต็มใจจะนับเสี่ยวทิงเป็นน้องชายก็ได้นะครับ”

        จี้ทิงขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายตัวลู่เหยียนชูรับรู้ได้ถึงความเกร็งนั้นจึงตบหลังเขาเบาๆ เป็นการปลอบประโลม

        เหมียวเวยเลิกคิ้วสูงแววตาแฝงความนัยบางอย่าง “นายจะตัดใจยกให้ฉันเหรอ?”

        ลู่เหยียนชูไม่ได้ตอบโดยตรงใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มขื่นราวกับจะขอความเห็นใจ “พี่เหมียวอย่าล้อผมเล่นเลยครับ”

        “เอาละๆ วันนี้เห็นแก่หน้าเสี่ยวทิง ฉันจะไม่แกล้งนายแล้วกัน”

        หลังจากทักทายกันเสร็จทั้งสามคนก็เข้าที่นั่งลู่เหยียนชูเพิ่งนั่งลงก็เรียกให้บริกรมายกแก้วทรงสูงตรงหน้าจี้ทิงออกไปทันที

        “เสี่ยวทิงดื่มเหล้าไม่ได้ อย่าให้เขามาร่วมวงกับพวกเราเลยครับ”

        เหมียวเวยยิ้มแต่ไม่ได้พูดย้อนอะไร“ดื่มไม่ได้ก็อย่าฝืนเลย เดี๋ยวจะรู้สึกไม่สบายตัวเอา”

        ถึงแม้เธอจะมองออกถึงความผิดปกติบางอย่างตั้งแต่ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าประตูมาแต่พอเห็นท่าทางประคบประหงมของลู่เหยียนชูขนาดนี้ดูท่าคนคนนี้คงจะเป็นคนสำคัญของเขาจริงๆ

        มิน่าล่ะถึงได้ยอมทิ้งหลักการตัวเองยอมหักหน้าผู้กำกับเพียงเพื่อจะเอาจี้ทิงมาฝากฝัง

        “ประธานเฉิงกับคนอื่นๆ น่าจะรถติดอยู่น่ะ คงถึงช้าหน่อย”

        “ไม่เป็นไรครับ ไม่รีบ”

        หลังจากพูดจบได้ไม่นานประธานเฉิงกับเผิงเจ๋อคุนก็มาถึง

        “ขอโทษจริงๆ ที่ให้รอนาน” ประธานเฉิงก้าวเข้ามาพลางโค้งขอโทษทุกคนด้วยรอยยิ้ม“พวกเรามาสาย เดี๋ยวขอทำโทษด้วยการดื่มสองแก้วรวดเลยแล้วกัน”

        ทั้งสามคนลุกขึ้นยืนเหมียวเวยยิ้มพลางเอ่ยว่า “ประธานเฉิงให้เกียรติมาก็ถือว่าไว้หน้าพวกเรามากแล้วจะไปกล้าลงโทษคุณได้ยังไงกันคะ”

        “คุณนี่ละก็... ตั้งใจจะทำให้ผมขายหน้าชัดๆ”

        ทั้งหมดพูดคุยหยอกล้อกันสองสามประโยคลู่เหยียนชูก็แนะนำจี้ทิงให้ทั้งสองรู้จัก

        ประธานเฉิงยื่นมือมาจับกับจี้ทิงและเอ่ยชมตามมารยาทเล็กน้อยพอมาถึงเผิงเจ๋อคุน แววตาของจี้ทิงก็เย็นชาขึ้นมาทันทีสองส่วนโชคดีที่ลู่เหยียนชูช่วยบังไว้ได้ทันเวลา

        “วันหน้าถ้ามีโอกาส คงต้องรบกวนรองประธานเผิงช่วยดูแลเขาด้วยนะครับ”

        เผิงเจ๋อคุนมีรูปร่างค่อนข้างอ้วนเขาสวมแว่นตาท่าทางดูเป็นคนอัธยาศัยดีจนมองไม่ออกเลยว่ากำลังหาทางทำร้ายลู่เหยียนชูอยู่

        “คุณลู่เกรงใจเกินไปแล้วครับ เสี่ยวจี้มีคุณสมบัติโดดเด่นขนาดนี้ไปที่ไหนใครๆ ก็อยากได้ตัวทั้งนั้นแหละ”

        ระหว่างที่ลู่เหยียนชูกำลังพูดคุยกับเผิงเจ๋อคุนสายตาของจี้ทิงกลับลอบสำรวจไปตามกระเป๋าเสื้อผ้าทุกจุดของอีกฝ่าย

        ไม่นานทุกคนก็นั่งลงประจำที่ จากนั้นบริกรนำเมนูเข้ามาให้

        ลู่เหยียนชูไม่ได้ดูเมนูของตัวเองแต่เขากลับขยับเข้าไปใกล้จี้ทิงอย่างเป็นธรรมชาติพร้อมกับดึงเมนูในมืออีกฝ่ายมาดูด้วยกัน “อยากกินอะไร?”

        สำหรับจี้ทิงแล้วเรื่องของกินไม่ใช่เรื่องใหญ่ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขากำลังจดจ่ออยู่กับการตรวจสอบข้อมูลอุปกรณ์สื่อสารผ่านหน้าจอใต้โต๊ะอยู่ด้วย“อะไรก็ได้ครับ”

        ลู่เหยียนชูหัวเราะเบาๆแววตาฉายความรู้สึกรักใคร่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง “ยังเลี้ยงง่ายเหมือนเดิมเลยนะ”

        เขาพูดประโยคนี้ด้วยเสียงที่เบามากแต่กลับดังเข้าหูคนทั้งสามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างชัดเจน

        พวกเขาแอบสังเกตทั้งคู่เงียบๆประธานเฉิงยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่เข้าใจสถานการณ์ดีส่วนเหมียวเวยที่เห็นท่าทีเย็นชาของจี้ทิงก็ได้แต่เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจหรือว่าความสัมพันธ์นี้จะเป็นลู่เหยียนชูที่เป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามอยู่ข้างเดียวกันนะ

        มีเพียงเผิงเจ๋อคุนที่ใช้สายตาพิจารณาแต่ไม่นานก็ซ่อนมันไว้ภายใต้ดวงตาที่ยิ้มจนหยี

        หลังจากทุกคนสั่งอาหารเสร็จบริกรที่สวมถุงมือสีขาวก็ถือขวดไวน์แดงเข้ามา “คุณลู่ครับไวน์แดงบ่มได้ที่แล้ว จะให้เสิร์ฟเลยไหมครับ?”

        ลู่เหยียนชูหันไปหาแขกทั้งสามพลางแนะนำ“Grand Cru ปี 98 ไม่รู้ว่าจะถูกปากทุกท่านหรือเปล่าครับ”

        ประธานเฉิงหัวเราะ“ไวน์จากไร่ Leroy คุณภาพดีเสมอมาคุณใส่ใจจริงๆ”

        ลู่เหยียนชูยิ้มตอบจากนั้นเขาก็ทำเหมือนไม่อยากให้เผิงเจ๋อคุนรู้สึกถูกละเลย จึงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา“รองประธานเผิงสนใจเรื่องไวน์บ้างไหมครับ?”

        เผิงเจ๋อคุนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วตอบกลั้วหัวเราะ“ผมไม่ค่อยสันทัดเรื่องไวน์หรอกครับก็ดื่มไปเรื่อยเปื่อยตามประสาน่ะครับ”

        คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในที่นั้นหัวเราะออกมาลู่เหยียนชูหันไปมองบริกร ส่งสัญญาณว่า “เสิร์ฟได้เลยครับขอบคุณมาก”

        ทว่าในขณะที่บริกรกำลังก้าวเข้ามาทันใดนั้นเอง ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิดโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ

        “เอ๊ะ ทำไมปิดไฟล่ะ?”

        “ไฟดับหรือเปล่า?”

        ในความมืดนั้นจี้ทิงรู้สึกได้ถึงมือใหญ่ที่ทาบทับลงบนหลังมือของเขาแล้วกระชับไว้เบาๆกลิ่นน้ำหอมของลู่เหยียนชูลอยมาเตะจมูก เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้“ไม่ต้องกลัวนะ”

        จี้ทิงขมวดคิ้วเล็กน้อย[นี่มันไม่ใช่สิ่งที่วางแผนไว้ก่อนหรอกเหรอ ฉันจะกลัวทำไมล่ะ?]

        เขาพยายามมองลู่เหยียนชูแต่ในห้องส่วนตัวนั้นมืดสนิทจนมองไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเลย

        “ขออภัยด้วยครับ กรุณารอสักครู่ ผมจะรีบไปตรวจสอบสถานการณ์เดี๋ยวนี้ครับ”บริกรพูดจบก็รีบหันหลังเดินออกไปทันที

        เหมียวเวยเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือแล้วชะโงกหน้าออกไปดูก็พบว่าไฟฉุกเฉินตรงทางเดินสว่างขึ้นแล้ว

        “ไฟดับจริงๆ ด้วย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

        ทั้งสามคนต่างตกอยู่ในความงุนงงไม่นานนักผู้จัดการก็รีบเดินเข้ามา “ขอประทานโทษทุกท่านด้วยครับพอดีระบบไฟฟ้ามีปัญหานิดหน่อย ตอนนี้กำลังให้ช่างเร่งซ่อมแซมอยู่ครับ”

        “แล้วจะเสร็จเมื่อไหร่?” ประธานเฉิงเอ่ยถาม

        “เรื่องนี้...” ผู้จัดการก้มตัวลงอีกครั้งพร้อมเอ่ยขอโทษอย่างจริงจัง“เกรงว่าจะยังบอกไม่ได้ในตอนนี้ครับ ต้องขออภัยจริงๆ”

        เหตุการณ์นี้ทำให้เสียบรรยากาศไม่น้อยเหมียวเวยหยิบกระเป๋าจากเก้าอี้ข้างตัวขึ้นมา “ไม่รู้ว่าที่นี่จะซ่อมเสร็จเมื่อไหร่พวกเราเปลี่ยนที่กันดีไหม เสี่ยวลู่ว่ายังไง?”

        ลู่เหยียนชูเอ่ยตามน้ำทันที“ครับ งั้นเปลี่ยนร้านเถอะ เดี๋ยวผมจัดการจองเอง”

        จากนั้นแต่ละคนสวมเสื้อนอกแล้วทยอยเดินออกไปข้างนอกโดยมีผู้จัดการคอยสั่งให้พนักงานส่องไฟนำทางให้

        ลู่เหยียนชูและจี้ทิงจูงมือกันจงใจเดินรั้งท้ายทั้งสามคนเพื่อความสะดวกในการพูดคุย

        “ผมปลดล็อกโทรศัพท์ของเผิงเจ๋อคุนได้แล้ว ข้อมูลกำลังส่งไปให้สวีเหริน”

        “ดี”

        จี้ทิงลดเสียงต่ำ“อีกสักพักพอไปถึงบ้านของเผิงเจ๋อคุน...”

        ทว่าสิ้นคำพูดนั้นลู่เหยียนชูพลันยกแขนขึ้นโอบกอดเขาไว้ วินาทีต่อมาลมหายใจอุ่นๆก็รินรดลงตรงขมับของเขา

        ใบหน้าของจี้ทิงถูกซุกอยู่ตรงหัวไหล่ของอีกฝ่ายร่างกายของเขาพลันแข็งทื่อขึ้นมาทันที...