ตอนที่ 6 อู่เย่ว์เอาคืน (1)
“นางเด็ดหญ้าป่ากลับมาจำนวนหนึ่งข้าดูแล้ว มีกันเฉ่า[1]ใบมู่จิ่น ทั้งยังมีต้าเยี่ยหนิวฝังเฟิง[2]”หลี่จิ่นรายงานสิ่งที่เห็นไปตามความจริงกับเซวียเซิ่งหาน
“ต้าเยี่ยหนิวฝังเฟิงรึ”
“เป็หญ้ามีพิษชนิดหนึ่งยางของมันมีพิษ หากถูกิัจะบวมแดงและคันถ้าถูกแสงแดดอาการก็จะยิ่งเลวร้ายเหมือนถูกแผดเผาเกิดเป็ตุ่มพุพอง”เขาแอบรู้สึกใ ในหมู่บ้านกลางป่าเขาเช่นนี้มีหญ้าป่าสมุนไพรอยู่ไม่น้อยก็จริงทว่าสตรีผู้นั้นอายุเพียงสิบกว่า จะสามารถแยกออกได้อย่างไร คงเก็บไปมั่วๆ เสียมากกว่านางจะรู้เื่หญ้ามีพิษพวกนั้นได้อย่างไร
ดวงตาของเซวียเซิ่งหานฉายแววสนใจ“ท่านว่านางรู้เื่ต้าเยี่ยหนิวฝังเฟิงหรือไม่รู้กัน”
“นี่...น่าจะไม่ทราบขอรับ”
“ถ้าเกิดว่านางบังเอิญใช้เองคงไม่เป็ไรแต่หม่าเสี่ยวเฟิ่งใช้แล้วกลับเกิดเื่ล่ะ”
หลี่จิ่นนิ่งเงียบ ความคิดของสตรีผู้นี้ช่างน่ากลัวเหลือเกินนางรู้ว่าอีกเดี๋ยวหม่าเสี่ยวเฟิ่งจะต้องมาแย่งของจากนางไปถึงได้ใช้ใบกันเฉ่าที่ไม่มีพิษโปะบนใบหน้า แล้วเหลือต้าเยี่ยหนิวฝังเฟิงที่มีพิษไว้บนโต๊ะจากนั้นรอให้หม่าเสี่ยวเฟิ่งมาหา ถ้าหม่าเสี่ยวเฟิ่งดึงดันจะเอาของๆ นางไปให้ได้ครั้งนี้ก็ต้องรับกรรมแล้ว
ไม่ยอมเสียเปรียบเลยสักนิด ช่างลงมืออย่างโเี้ได้เพียงนี้!
“คุณชายข้ายังไปเจออีกเื่หนึ่ง”
เซวียเซิ่งหานเลิกคิ้วขึ้น “พูด!”
“ดูเหมือนกวนซื่อเตรียมจะให้นางแต่งเข้าสกุลเซวียแทนหม่าเสี่ยวเฟิ่ง”
เซวียเซิ่งหานครุ่นคิดอยู่นานจากนั้นใบหน้าก็ผุดรอยยิ้ม “ลองสืบประวัติของนางดูก่อน”
“แล้วหม่าเสี่ยวเฟิ่งล่ะขอรับ”
“ในเมื่อไม่ใช่นางแต่งเข้ามา เช่นนั้นนางเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”
หลี่จิ่นยังอยากจะพูดต่อแต่เซวียเซิ่งหานกลับเอามือวางบนไหล่ของเขา “อาจิ่น ท่านกลุ้มใจให้น้อยลงหน่อยเถอะดูผมหงอกของท่านสิ จุ๊ๆ...”
ดวงจันทร์ลอยเด่นอู่เย่ว์ยกกะละมังมาล้างหน้าทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโครมครามในห้องของหม่าเสี่ยวเฟิ่งเสียงกระจกแตกสร้างความตื่นตระหนกในค่ำคืนที่เงียบสงบ
นางค่อยๆ เช็ดหยดน้ำบนใบหน้าทันใดนั้นก็เห็นหม่าเสี่ยวเฟิ่งวิ่งพรวดออกมาวักน้ำใส่หน้าตัวเองไม่หยุดราวกับคนบ้าน้ำกระเซ็นเปียกผมเปียกเสื้อผ้า แต่นางไม่รู้สึกตัวสุดท้ายก็เอามือปิดหน้าร้องครวญครางด้วยความทุกข์ทรมาน
หม่าเสี่ยวเฟิ่งเงยหน้าขึ้นก็เห็นอู่เย่ว์ยืนอยู่ไม่ไกลกำลังยิ้มพลางมองนางนางโมโหขึ้นมาทันที รีบพุ่งเข้าไปหาอู่เย่ว์ “นังคนชั้นต่ำเ้าทำร้ายข้า...เ้าจะฆ่าข้า”
อู่เย่ว์จับมือของหม่าเสี่ยวเฟิ่งที่กำลังง้างเข้ามาหาแล้วสะบัดออกเรี่ยวแรงนั้นเยอะมากจนน่าใ หม่าเสี่ยวเฟิ่งถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ่สองวันนี้อู่เย่ว์ดูเชื่อฟัง มีหรือจะคิดว่านางจะต่อต้าน “เ้า...”
“จะให้ข้าะโเรียกคนมาดูเ้าในสภาพนี้ไหม”อู่เย่ว์พูดออกมาเบาๆ
“ดีนักนะ ที่แท้เ้าก็แสร้งทำ นังคนชั้นต่ำหน้าไม่อาย”หม่าเสี่ยวเฟิ่งกรีดร้องง้างมือตบ ปรากฏว่าอู่เย่ว์หลบได้ “ะโเลยสิข้าก็อยากให้ทุกคนมาเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนังอสรพิษอย่างเ้า ดูสิว่าเ้าทำอะไรไว้กับข้าบ้าง”ใบหน้าของนางทั้งแดงทั้งบวม เ็ปเสียจนเกือบทำให้นางเสียสติ นางกรีดร้องพลางเหวี่ยงมือออกไปอยากจะใช้เล็บแหลมคมกรีดใบหน้าของอู่เย่ว์ด้วยความเคียดแค้น เพื่อให้นางได้ลิ้มรสของการเสียโฉมเสียบ้าง
“ทำไมกลายเป็ข้าทำร้ายเ้าล่ะเ้ามีหลักฐานรึ”
“หลักฐาน จะเอาหลักฐานอะไรหน้าข้าก็คือหลักฐาน เ้าจงใจ จงใจให้หญ้าพิษกับข้า เ้าอิจฉาที่ข้าสวยกว่าเ้าคิดหาทางทำให้ใบหน้าข้าเสียโฉม จิตใจของเ้าช่างโเี้ยิ่งนัก...”
“ข้าไม่รู้สักหน่อยว่าหญ้านั่นมีพิษข้าใช้แล้วไม่เห็นเป็อะไรเลยสักนิด” นางยื่นมือไปลูบใบหน้าของหม่าเสี่ยวเฟิ่งเบาๆปลายนิ้วเย็นเฉียบทำให้หม่าเสี่ยวเฟิ่งตัวแข็งไปชั่วขณะ ไม่รู้ทำไม อยู่ๆนางก็รู้สึกว่าตัวเองไร้เรี่ยวแรงต่อหน้าอู่เย่ว์ ถึงขนาดที่ว่านางไม่ได้สบตาอู่เย่ว์ตรงๆความรู้สึกนี้ทำให้นางเริ่มหวาดกลัว“ล้ำเส้นกันมากเกินไปก็ย่อมต้องมีอันตรายอย่างที่เลี่ยงไม่ได้ เ้าต้องรู้ไว้นะว่าของๆ ข้าใช่ว่าจะมาหยิบตามอำเภอใจได้”
“เ้า...เ้า...”
“เป็เ้าเองนะที่ดันทุรังจะเอาของๆข้าไป แล้วจะโทษใครได้ล่ะ”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งแค้นเสียจนเล็บใกล้จะจิกเข้าไปในเนื้อ“เ้าทำกับข้าแบบนี้ ท่านแม่ข้าไม่มีทางปล่อยเ้าไว้...”
“ขอบคุณที่เตือน ถ้าอย่างนั้นข้าก็คงต้องทำให้เ้าเป็ใบ้เสียแล้วเ้าจะได้ไปฟ้องแม่ไม่ได้ เสียโฉมแล้วนี่ เป็ใบ้อีกอย่างจะเป็ไรไป”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งใจนพูดไม่ออกอยู่นานนางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่...เ้า...เ้าไม่กล้า...”แต่นางก็พูดอย่างไม่มั่นใจ ตอนนี้อู่เย่ว์กล้าทำนางเสียโฉมไม่แน่อาจทำให้นางเป็ใบ้ได้จริงๆ
“ข้าขอเตือนให้เ้าทำตัวดีๆเข้าไว้ ใบหน้าของเ้าอาจจะยังพอมีทางรักษาได้ ข้าขอบอกเลยนะ ถ้ารักษาไม่ทันกาลอีกเจ็ดวันใบหน้าของเ้าก็จะเต็มไปด้วยตุ่มพุพอง กลายเป็หนอง แสบร้อนแบบนั้นข้าก็คงช่วยเ้าไม่ได้แล้ว...”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นด้วยความเคียดแค้น“เ้าจะเอายังไง”
“นั่นก็ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของเ้าแล้ว!” แววตาของนางเข้มขึ้น นางจ้องหม่าเสี่ยวเฟิ่งอยู่แบบนั้น หม่าเสี่ยวเฟิ่งหวาดกลัวจนเหงื่อแตกท่วมตัวโดยไม่รู้ตัวเห็นๆ อยู่ว่าเป็เด็กสาวที่อายุน้อยกว่านาง ทว่ากลับมีกำลังที่ข่มขู่นางได้
หม่าเสี่ยวเฟิ่งสะกดความแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอกแล้วปลดเครื่องรางกันภัยตรงเอวออกมา อดทนต่อความเ็ปบนใบหน้า ก่อนจะยัดใส่มือของอู่เย่ว์“ของๆ เ้า ข้าคืนให้ก็ได้”
ปล่อยให้ได้ใจไปก่อนเถอะ!
พอถึงตอนนั้นถูกส่งเข้าบ้านสกุลเซวียชีวิตนี้ของเ้าก็จบเห่แล้ว เป็ม่ายตลอดชีวิต ดูซิว่ายังจะยิ้มออกไหม!
อู่เย่ว์วันนี้เ้าทำกับข้าเช่นนี้ ถ้าข้าหม่าเสี่ยวเฟิ่งไม่ตอบแทนเ้าอย่างสาสมข้าไม่ขอเป็คน!
รอให้ใบหน้าของนางหายก่อนเถอะ เื่แรกที่จะทำก็คือทำให้นังคนชั้นต่ำนี่ตายทั้งเป็!
สายตาที่หม่าเสี่ยวเฟิ่งมองอู่เย่ว์ทั้งโกรธแค้นโมโห และดุดัน ถึงแม้ยางของต้าเยี่ยหนิวฝังเฟิงชนิดนี้จะมีพิษทว่าหากรักษาทันก็เป็แค่อาการอักเสบที่ิัถ้าหม่าเสี่ยวเฟิ่งยอมสงบเสงี่ยมไม่มาหาเื่นางอีกนั่นจะเป็การดีที่สุดแต่ถ้ายังไม่รู้จักเข็ดอยากลงมือกับนางอีก แบบนั้นก็อย่าหาว่านางไม่เกรงใจแล้วกัน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
[1] ชะเอมเทศ
[2] ต้นฮอกวีดั์
8K
![[นิยายแปล]บุตรสาวม่านแม่ทัพอัจฉริยะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664683252_412872.webp)
