ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ก่อนมาบ้านตระกูลจ้าวคนกลุ่มนี้ไปบ้านตระกูลเฉียนมาก่อนแล้ว เพราะมีหัวหน้าหมู่บ้านอยู่บ้านตระกูลเฉียนจึงยอมจ่ายเงินแต่โดยดี ทว่าในใจกลับเจ็บปวดยิ่งนัก

        ทั้งจ่ายเงินทั้งตีเฉียนโหย่วเกินต่อหน้าทุกคนคนตระกูลเฉียนตามหัวหน้าหมู่บ้านมาตระกูลจ้าวด้วยมีคนโชคร้ายเสียเงินเป็นเพื่อนย่อมดีกว่า

        ตอนนี้หลินซย่าจื้อแค่พูดเสี้ยมทั้งสองบ้านก็พาลเกลียดหลินหวั่นชิวอย่างง่ายดาย

        ช่างไร้เหตุผลเสียจริงคำกล่าวโทษฟังไม่ขึ้นเช่นนี้ยังถูกสองบ้านฟังเข้าไปได้คงเพราะพวกเขาอยากหาที่ระบายความโกรธและมีเป้าหมายเพื่อเบี่ยงเบนความเกลียดชังไปให้หลินหวั่นชิว

        “ปากเจ้าทำจากบ่อมูลหรือเรื่องนี้เกี่ยวกระไรกับพี่สะใภ้ตระกูลเจียง ผู้อื่นเขาเดินอยู่ดีๆ ก็ถูกรุมตีอุตส่าห์ไม่มาหาเรื่องพวกเจ้า เหตุใดเจ้ากลับพูดจาป้ายสีถ้าเกิดวันหนึ่งเจ้าไม่ทันมองทางจนตกบ่อมูล เจ้าจะโทษว่าบ่อมูลอยู่ผิดที่หรือไม่?”

        หวางกุ้ยเซียงทนฟังไม่ได้ และสั่งสอนหลินซย่าจื้อไปหนึ่งชุด

        หลินซย่าจื้อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจะเข้าไปคว้าตัวหวางกุ้ยเซียงแต่หวางฟู่กุ้ยดึงหวางกุ้ยเซียงไปหลบด้านหลังเสียก่อน ชี้หน้าหลินซย่าจื้อตาขวาง “เจ้ากล้าหรือหลินซย่าจื้อ! หากกล้าทำกระไรน้องสาวข้าข้าจะอัดเจ้าให้ตาย”

        สวีฝูฟังเสียงโวยวายจนปวดหัวโบกมืออย่างรำคาญใจว่า “พอแล้วๆ แยกย้ายกันไปเสีย กลับไปสั่งสอนลูกหลานตัวเองให้ดี” พูดจบก็มองหลินซย่าจื้ออย่างตักเตือนหลินซย่าจื้อกลัวขึ้นมาทันที ไม่กล้าโวยวายอีก

        หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปหวางกุ้ยเซียงรีบวิ่งไปบ้านตระกูลเจียงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หลินหวั่นชิวฟังอย่างมีชีวิตชีวา

        หลินหวั่นชิวฟังนางเล่าด้วยรอยยิ้มรินชาดอกเก๊กฮวยให้นาง

        หวางกุ้ยเซียงที่เล่าจนคอแห้งรีบดื่มชาลงท้องหลังจากดื่มชาตาถึงกลับเป็นประกาย “พี่สะใภ้ นี่คือน้ำกระไรเหตุใดจึงหอมถึงเพียงนี้?”

        พูดจบก็รินเพิ่มให้ตัวเองอีกถ้วยดื่มลงท้องดังอึกๆ

        “ในป่าหลังบ้านมีดอกฉูจวี๋[1]อยู่สองสามต้นข้าเด็ดดอกมาตากแห้งแล้วแช่น้ำดอกฉูจวี๋ช่วยคลายความร้อนเวลาอากาศแห้งในฤดูใบไม้ร่วง หากเจ้าชอบข้าจะห่อแบ่งกลับบ้านให้”

        หลินหวั่นชิวค่อนข้างชอบนิสัยของหวางกุ้ยเซียงลำพังแค่ที่นางช่วยตัวเองจัดการเรื่องนี้ หลินหวั่นชิวก็จดจำความดีไว้แล้ว

        “เช่นนั้นคงต้องขอบคุณพี่สะใภ้มากเจ้าค่ะ” ในเมื่อเป็นของที่เก็บมาจากภูเขาและไม่มีมูลค่ากระไรหวางกุ้ยเซียงจึงไม่เกรงใจ

        หลินหวั่นชิวไม่กล้าห่อให้เยอะเพราะนี่เป็นของที่นางซื้อจากเสียนอวี๋ ไม่ได้เก็บมาจากภูเขาจริงๆกลัวจะเกิดปัญหาขึ้นโดยไม่จำเป็น

        หลินหวั่นชิวมอบชาดอกฉูจวี๋ให้หวางกุ้ยเซียงทั้งคู่คุยกันเรื่องอื่นอีกสักพัก หวางกุ้ยเซียงจึงกลับบ้านไป

        เมื่อนางกลับไปเจียงหงหนิงจึงประคองเจียงหงป๋อออกมา

        หลังจากที่พาเจียงหงป๋อไปนั่งเรียบร้อยแล้วเขาเดินมาอยู่หน้าหลินหวั่นชิว ดึงชายเสื้อนาง แอบมองมาทางนางและก้มหน้าลง “ขอบคุณพี่สะใภ้!”

        เอ้อร์เกออธิบายให้เขาฟังหมดแล้วพี่สะใภ้จงใจพูดเรื่องจ้าวซานหวากับเฉียนโหย่วเกินออกไป นางกำลังช่วยแก้แค้นให้เขา

        เขาได้ยินที่กุ้ยเซียงเจี่ยพูดแล้วว่าเฉียนโหย่วเกินถูกพ่อตีส่วนแม่ของจ้าวซานหวาก็ถูกหลินซย่าจื้อกับตู้เอ้อร์ฮวารุมทุบตี

        บอกตามตรงเขารู้สบายใจขึ้นมากที่ได้ยินว่าพวกเขาโชคร้าย

        “เจ้าจำไว้นะวันหน้าถ้าถูกรังแกต้องกลับมาบอกคนที่บ้าน อย่าทำตัวซื่อบื้อเช่นนี้” เด็กคนนี้น่ารักมากเวลาไม่ทำตัวนิสัยไม่ดี

        หลินหวั่นชิวอดเอามือยีหัวเขาไม่ได้

        เจียงหงหนิงพยักหน้า “อื้ม ข้าจำไว้แล้วพี่สะใภ้”

        หลินหวั่นชิวช่วยเจียงหงหนิงพับผ้าห่มพูดกับเขาว่า “เอาล่ะอาศัยช่วงที่ข้างนอกยังมีแดด หงป๋อ เจ้าช่วยสอนอักษรให้หงหนิงไว้ข้าไปจ่ายตลาดครั้งหน้าจะช่วยหาตำราแพทย์มาให้เจ้าอ่าน”

        จัดการเด็กทั้งสองคนเรียบร้อยหลินหวั่นชิวกลับเข้าห้องไปคัดหนังสือต่อ

        วันเวลาที่ไม่มีชายฉกรรจ์หยาบคายอยู่ข้างกายช่างเป็นอิสระแบบที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

        และในเวลาเดียวกันเจียงหงหย่วนที่ซุ่มซ่อนอยู่ในภูเขาลึกเกิดจามขึ้นมาอย่างฉับพลันทำให้ฝูงกวางตกใจหนี…

        เจียงหงหย่วนลุกขึ้นจากพุ่มหญ้าอย่างผิดหวังใช้มือถูจมูก คิดในใจว่าเหตุใดจู่ๆ ถึงได้จาม?

        มีผู้ใดคิดถึงเขาหรือ?

        จะใช้ภรรยาตัวน้อยหรือไม่?

        แค่นึกถึงภรรยาตัวหอมนุ่มนิ่มที่บ้านมุมปากเจียงหงหย่วนก็ยกโค้ง แววตาอ่อนโยนลง

        การซ่อนตัวที่นี่ถูกเปิดเผยเสียแล้วคงไม่มีกวางผ่านมาอีกสักระยะ เจียงหงหย่วนดูแล้วก็ใกล้ได้เวลามุ่งหน้าสู่หน้าผาพยัคฆ์

        เมื่อชาติก่อนเขาเจอคนสองคนที่ถูกเสือกินไปแล้วครึ่งหนึ่งแถวหน้าผาพยัคฆ์ตอนเข้ามาล่าสัตว์เสือตัวนั้นถูกเขาฆ่าและนำไปขายอีกทั้งเขายังได้ทราบตัวตนของสองคนนั้นจากป้ายชื่อสองแผ่นที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุ

        คนหนึ่งเป็นไป๋ฮู่ใต้สังกัดหน่วยเชียนฮู่จากเมืองซินโจวนามว่าหลิวเฉียง อีกคนเป็นหัวหน้ามือปราบจากที่ว่าการเมืองซินโจว นามว่าหวงจ้งซาน

        ต่อมาเขาลองสืบข้อมูลดูพบว่าที่แท้ทางเมืองก็ร่วมมือกับหน่วยเชียนฮู่เพื่อปราบโจรผู้ร้ายทว่าสุดท้ายกลับพ่ายแพ้ยับเยิน ไม่เหลือรอดสักคน

        เพราะชาติก่อนมีความสงสัยเขาจึงไปสืบเรื่องสองคนนั้นโดยเฉพาะ รู้มาว่าคนหนึ่งมาจากครอบครัวขุนนางอีกคนหนึ่งเป็นนักเลงหัวไม้ นิสัยใจคอทั้งคู่ก็ไม่เลวดังนั้นครั้งนี้เขาจึงตัดสินใจช่วยสองคนนี้

        โจรบนภูเขาหลงเหว่ยมีความแค้นกับเขาเมื่อชาติก่อน โจรกลุ่มนี้ลงจากเขาไปฆ่าหงป๋อกับหงหนิงต่อมาเขาถึงเพิ่งรู้ว่าความจริงแล้วโจรกลุ่มนี้มุ่งเป้ามาที่เขา…

        ดังนั้นที่เขาช่วยสองคนนี้เพราะคิดจะยืมมือของอีกฝ่ายมาช่วยกำจัดเนื้องอกของภูเขาหลงเหว่ยกลุ่มนี้เช่นกัน

        เจียงหงหย่วนมาถึงหน้าผาพยัคฆ์พบชายสองคนนอนจมกองเลือดอยู่ใต้หน้าผาตามที่คาด ตอนนี้เสือยังไม่มาแต่คิดว่ามันน่าจะได้กลิ่นเลือดและกำลังมาแล้ว

        เขารีบไปแบกสองคนนั้นขึ้นมาทำแผลให้แบบลวกๆ และเอาไปซ่อน โรยยาที่ช่วยดับกลิ่นคาวเลือดใส่ตัวทั้งคู่เสร็จแล้วก็นอนหมอบลงในพุ่มหญ้า มือจับคันธนู รออยู่เงียบๆ

        ไม่นานก็มีเสียงเสือคำรามดังขึ้นเสือลายจุดตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาดมกลิ่นกองเลือดใต้หน้าผา

        เจียงหงหย่วนคว้าโอกาสยิงธนูในมือออกไป ปักเข้าที่หว่างคิ้วเสือพอดี

        เมื่อเสือตายลงเจียงหงหย่วนแบกสองคนนั้นไปที่กระท่อมไม้ซึ่งอยู่ไม่ไกลเขาเพิ่งสร้างกระท่อมหลังนี้ตอนที่ได้เกิดใหม่ ด้านในมียารักษาบาดแผลต่างๆรวมถึงน้ำมันและเกลือ

        เจียงหงหย่วนโรยยาดับกลิ่นเลือดรอบกระท่อมเช่นกันเขาไม่กลัวว่าจะมีสัตว์ป่าชนิดอื่นบุกเข้ามา เขาเริ่มชำแหละเสือที่เพิ่งแบกกลับมาเมื่อครู่

        สองคนนี้ไม่มีทางฟื้นขึ้นในเร็วๆนี้เป็นแน่ เขาจำเป็นต้องรีบจัดการเสือให้เรียบร้อย มิเช่นนั้นอีกสองวันเนื้อจะเสีย

        หนังเสือกับกระดูกเสือล้วนเป็นของมีค่าเขาชำแหละเสร็จก็เก็บใส่กระสอบ ใช้เกลือทาเนื้อเสือแล้ววางบนก้อนหิน เครื่องในถูกโยนลงในกับดักใกล้ๆเพื่อเป็นเหยื่อ

        หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้นเจียงหงหย่วนจึงนำข้าวสารที่พกติดตัวออกมาต้มโจ๊กเผื่อสองคนนี้ฟื้นแล้วจะไม่มีสิ่งใดกิน

        เชิงอรรถ 

        [1] ดอกฉูจวี๋(雏菊) หมายถึง ดอกเดซี่