รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

พวกเขานั่งเงียบ

ในบ้านร้าง

มายา (เบาๆ): "เธอ... ไปแล้วใช่ไหม?"

ภาคิน (พยักหน้า): "ครับ... เธอไปแล้ว"

วีระ: "15 ปีที่เธอค้างคา"**

"ในที่สุด... เธอก็ได้ปล่อยวาง"

ภาคินมองมือตัวเอง

"ผี... คืออะไร?"

วีระ: "ภาคิน นายคิดว่าผีคืออะไร?"

ภาคิน: "ผมไม่รู้ครับ... ที่ดาวผม ไม่มีผี"

"คนตายแล้วก็... หายไป"

"จบ"

วีระ: "แต่ที่นี่... ผีคือความรักที่ยังค้างคา"**

ภาคิน: "ความรัก?"**

วีระ (พยักหน้า): "ใช่"

"แม่นภาค้างคาที่นี่ เพราะเธอยังรักลูก**"**

"เธอปล่อยวางไม่ได้"

"แต่ตอนที่นายบอก... ลูกเธออยู่ดี แค่ไป๱๭๹๹๳์แล้ว"

"เธอก็ปล่อยวางได้"

ภาคิน: "งั้น... ผีคือคน ที่ยังรักใครสักคน แล้วปล่อยวางไม่ได้?"**

วีระ: "ใช่... นั่นคือผี"**

มายา: "แล้ว... ๱๭๹๹๳์มีจริงไหม?"**

ภาคินเงียบ

"ผมไม่รู้ครับ"

"แต่ผมคิดว่า... ถ้าเชื่อว่ามี มันก็มี"

วีระ (ยิ้ม): "นั่นแหละ ภาคิน"**

"นั่นคือความเชื่อ**"**

ระหว่างขับรถกลับ

มายานั่งข้างๆ ภาคิน (เบาะหลัง)

มายา (เบาๆ): "ภาคิน... นายเคยกลัวความตายไหม?"**

ภาคิน: "ไม่เคยครับ... ที่บ้านผม คนตายแล้วก็จบ"**

"ไม่มีผี ไม่มี๱๭๹๹๳์ ไม่มีนรก"

"แค่... จบ"

มายา: "แล้วตอนนี้... นายคิดยังไง?"**

ภาคิน: "ตอนนี้... ผมกลัวครับ"**

มายา (๻๷ใ๯): "กลัว?"**

ภาคิน (มองเธอ): "ครับ... ผมกลัวที่จะสูญเสียคุณ"**

"ก่อนหน้านี้ ผมไม่รู้จักความรัก ผมก็ไม่กลัวความตาย"

"แต่ตอนนี้... ผมรักคุณ"

"เพราะงั้นผมถึงกลัว... กลัวว่าจะเสียคุณไป"

มายาน้ำตาไหล

วางหัวบนบ่าเขา

"ฉันก็กลัว... กลัวว่าจะเสียนายไป"

พวกเขานั่งเงียบ

จับมือกัน

บ้านวีระ

ภาคินนั่งดาดฟ้า

มองดาว

คิดถึงแม่นภา

วีระขึ้นมา

ถือกาแฟ 2 แก้ว

"นี่ไง"

ภาคินรับ

"ขอบคุณครับ"

วีระนั่งข้างๆ

"คิดอะไรอยู่?"

ภาคิน: "คิดถึงแม่นภาครับ"**

"เธอรักลูกมาก"

"แม้ตายแล้ว ก็ยังค้างคา"

"พี่วีครับ... ความรักมันแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

วีระ (ยิ้ม): "ใช่ ภาคิน"**

"ความรัก... แข็งแกร่งกว่าความตาย"

ภาคินนิ่ง

"...ผมเข้าใจแล้วครับ"

กลางคืน

ภาคินหลับไป

ฝัน:

แม่นภายืนอยู่ในแสงสว่าง

ยิ้ม

"ขอบคุณนะ"

ข้างๆ เธอมี เด็กชายตัวเล็กๆ (สมชาย)

ยิ้มกว้าง

"ขอบคุณครับ ที่ช่วยแม่"

พวกเขาจับมือกัน

เดินเข้าไปในแสง

หายไป

ภาคินตื่นขึ้น

ยิ้ม

"พวกเขา... อยู่ด้วยกันแล้ว"

หน้าจอมืดลง

TO BE CONTINUED...