เงารักตราใจ

        เพื่อเป็นการรักษามารยาททำให้บนโต๊ะอาหารเย็นนี้มีชยันต์นั่งกินข้าวด้วยอาหารพื้นๆ รสชาติจืดชืดทำให้เขาเซ็งเล็กน้อย โดยเฉพาะผัดผักสีเขียวอี๋ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับชายหนุ่มตั้งแต่เด็กจนโต

        “กินเยอะๆ นะ นี่ผัดบร๊อดโคลี่ที่อลินชอบ”คนเป็นแม่ที่รู้ใจลูกสาวว่าชอบกินอะไรตักผัดผักกับกุ้งตัวโตใส่จานข้าวของเด็กน้อยโดยมีสายตาของชยันต์จับจ้องตลอดว่าเด็กนั่นจะกินผักได้หรือ

        เมื่อของชอบมาถึงจานแล้วเด็กหญิงก็ตักข้าวเข้าปากแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อยชายหนุ่มมองภาพนั้นอย่างเหลือเชื่อว่าเด็กสมัยนี้จะกินผักกันแล้วน่าเสียดายที่บนโต๊ะอาหารไม่มีอะไรที่น่ากินสำหรับเขาเพราะทุกอย่างพิญญาจะใส่ผักชิ้นเล็กชิ้นน้อยลงไปด้วย

        “คุณลุงไม่กินข้าวหรอคะ”

        “เอิ่ม...คือ ฉัน...อ่อ...ลุงไม่ชอบ”

        “คุณลุงไม่ชอบกินผัก!”อลินอุทานลั่นเพราะตั้งแต่เด็กจนโตพิญญาสอนให้เด็กน้อยกินผักจนเคยชินแต่พอมาเจอคนที่เกลียดผักอย่างชยันต์ก็ทำให้เด็กน้อยทำสีหน้าและท่าทีประหลาดใจเสียจนชายหนุ่มก็ไปไม่เป็น

        “ไม่...ไม่ใช่แบบนั้น คือว่า...”

        “คือว่าคุณลุงเขาชอบค่ะ แต่อยากให้อลินกินโชว์ก่อนต่างหาก”

        เพราะพิญญาพูดไปแบบนั้น ชายหนุ่มจึงทำได้แค่ยิ้มแหยๆแล้วตักผักชิ้นเล็กๆ เข้าปากอย่างเสียไม่ได้แม้จะกระอักกระอ่วนมากแค่ไหนแต่เขาก็ต้องฝืนทนแล้วพยายามกลืนลงคออย่างยากเย็นเพื่อจะไม่ให้เสียหน้าเด็กน้อย

        มื้อเย็นของสองแม่ลูกผ่านไปอย่างเรียบร้อยแต่กลับเป็นมื้อสุดแสนทรมานของชยันต์พิญญาคงต้องจำได้แน่ๆ ว่าเขาเกลียดผักนักหนาแต่ก็ยังพูดไปแบบนั้น

        แต่ก็ไม่แน่...บางทีกาลเวลาอาจทำให้ความทรงจำระหว่างเขาและเธอเลือนลางไปแล้วก็ได้

        “นี่คุณยังไม่กลับอีกหรือคะ”

        “คืนนี้ฉันจะมาค้างที่นี่”

        “ไม่ได้ ฉันไม่ให้คุณค้าง เชิญคุณกลับไปซะ”

        “อะไรกันญ่า บ้านหลังนี้ก็บ้านของฉัน เธอจะไล่ฉันออกไปอย่างนั้นหรืออย่าลืมสิว่าเราเคยทำอะไรกันที่นี่” ริมฝีปากหยักสวยได้รูปยกยิ้มจนมองเหมือนกำลังแสยะ

        นี่สินะที่ชยันต์บอกว่าต้องการให้เธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เพื่อเขาชายหนุ่มคงต้องการให้เธอหลับนอนกับเขาอย่างเมื่อครั้งก่อนถ้าสิ่งที่เธอเคยทำมาเมื่อก่อนนั้นเป็นเพราะเงินงั้นตอนนี้เธอคงต้องทำตามที่เขาต้องการเพื่อจะได้อยู่บ้านหลังนี้ต่อไปอย่างนั้นหรือ

        “ฉันไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนน่ารังเกียจขนาดนี้”

        “ไม่เอาน่า อย่าคิดมากสิ ฉันแค่อิ่มแล้วก็ไม่อยากขับรถแล้วด้วย”ก็อ้างไปอย่างนั้นเอง...

        หญิงสาวมองหน้าของชยันต์ด้วยสายตาผิดหวังเขาเจ้าเล่ห์เสมอ...เมื่อก่อนเขาจ่ายเงินเพื่อซื้อความพอใจแต่ตอนนี้เขาก็ต้องการให้เธอตอบแทนโดยแลกกับการอยู่บ้านหลังโตอย่างสุขสบายพิญญาไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเจอกับสิ่งเดิมๆ ที่เคยหลีกหนีหวังว่าเขาคงไม่คิดอยากมีอะไรกับเธอเพื่อแลกกับข้อเสนอหรอกนะ เพราะถึงอย่างไรเสียอลิน...ก็เป็นลูกแท้ๆ ของเขา

        พิญญาเดินนำหน้าชายหนุ่มขึ้นไปบนห้องนอนห้องเดิมที่เคยเป็นของเขาและเธออลินคงหลับสนิทไปแล้วและอันที่จริงหญิงสาวก็ไม่อยากให้ลูกรับรู้ว่าความสะดวกสบายในบ้านหลังใหม่นั้นแลกมาด้วยอะไรบ้าง

        ในห้องนอนนั้นถูกจัดอย่างเรียบร้อยดูสวยงามสะอาดสะอ้านแต่แม้มันจะสะอาดสักเพียงไหนแต่สำหรับพิญญาแล้วมันไม่น่าล้มตัวลงนอนเลยสักนิดเพราะทุกครั้งที่เห็นเตียงหลังนี้ภาพที่เธอมีอะไรกับเขาก็ผุดขึ้นมาในหัวเขาคือครั้งแรกของเธอและเป็นเขาคนเดิมที่สอนเธอให้ทำอะไรต่ออะไรอย่างที่เขาชอบจนเธอกลายเป็นคนโปรด

        “คุณนอนในห้องนี้ก็แล้วกัน”

        “ได้สิ แต่ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจนะว่าทำไมเธอถึงขับไล่ไสส่งฉันหนักหนาเธอไม่นึกถึงวันเก่าๆ ที่เรามีความสุขด้วยกันบ้างรึไง” ชยันต์เอ่ยพลางเบียดร่างเข้ามาใกล้กับหญิงสาวจนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่ซอกคอ

        พิญญาไม่ตอบ เธอเดินเลี่ยงออกห่างจากเขาแล้วเปิดประตูเดินจากไป

        ปล่อยให้ใครบางคนทอดกายลงบนเตียงแล้วก็ถอนหายใจใหญ่...อยู่ในห้องที่เคยกอดก่ายเกี่ยวรักเนิ่นนานเป็นปีๆ