ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 4
ลาสเตอร์ Talk
ผมยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ของร้าน มองดูไอ้พีทกำลังบดเมล็ดกาแฟด้วยเครื่องบดมือ กลิ่นหอมของกาแฟสดลอยกระจายไปทั่วร้าน
แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม...เพราะมีใครบางคนที่ผมไม่คิดว่าจะโผล่มาที่นี่
“มึงคิดว่าน้องเขาจริงจังแค่ไหนวะ?” ผมถามไอ้พีทขณะที่มองไปทางโต๊ะมุมร้าน ซึ่งมีนิวกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างลงในแล็ปท็อปของเธออยู่
“กูว่าน้องมันก็ดูตั้งใจจริงอยู่นะ” ไอ้พีทพูดขณะที่บดเมล็ดกาแฟ “ั้แ่ออกมาจากหลังร้านก็นั่งทำงานไม่หยุด ว่าแต่นี่มึงไปพูดอะไรกับน้องเขาวะ ถึงได้มารีวิวร้านให้แบบนี้”
ผมหัวเราะในลำคอ “กูแค่พูดไปว่าให้ลองมาดู”
“แล้วน้องก็มาจริง?”
“เออ” ไอ้พีทส่ายหัวขำ ๆ “ดูไม่เหมือนพวกที่เข้าหามึงเพราะชื่อเสียงนะ”
“นั่นแหละที่กูสนใจ” ผมพยักหน้าให้มัน “จัดกาแฟแก้วโปรดของกูให้น้องเขาหน่อย”
ไอ้พีทเลิกคิ้ว “อ้าว มึงใจดีั้แ่เมื่อไหร่วะ? นี่ฝนจะตกไหมเนี่ย?”
“อย่าเสือก” ผมแค่นเสียง “ถือว่าเป็บททดสอบ ถ้าเขาจะมารีวิวร้านกู ก็ควรเริ่มจากกาแฟที่กูกินทุกวัน”
“โอเค ๆ” ไอ้พีทหัวเราะ ก่อนจะเตรียมเครื่องชงกาแฟ
ตอนนี้ผมกำลังถือแก้วกาแฟเดินไปทางโต๊ะของเด็กคนนั้น และขณะที่ผมก้มลงมองไป เธอก็เงยหน้าขึ้นจากจอพอดี แล้วยิ้มให้ผมเล็กน้อย
“หนูได้สิทธิพิเศษขนาดนี้เลยเหรอคะ?”
“ถือว่าเป็การทดลอง” ผมตอบเรียบ ๆ
เธอพยักหน้า รับแก้วกาแฟที่ผมยื่นให้ ก่อนจะจรดริมฝีปากชิมมันอย่างตั้งใจ
“เป็ไง?” ผมถาม
นิวเม้มปาก ใช้เวลาคิดสักพักก่อนจะจดอะไรลงสมุด
“รสเข้มกว่าที่คิดค่ะ แต่นุ่ม แล้วก็มีรสเปรี้ยวนิด ๆ ตอนท้าย”
ผมหัวเราะเบา ๆ “ใช้ได้”
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่เงยหน้าขึ้นสบตาผม ดวงตาคู่นั้นเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างในตัวผมอยู่
‘เด็กนี่น่าสนใจจริง ๆ’
ลานจอดรถหลังร้าน BLACKWOOD CAFÉ & GALLERY
ผมเดินออกจากร้านหลังจากจัดการเอกสารเสร็จ ทันทีที่เปิดประตู เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านข้าง
“นายครับ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยทำให้ผมหันไปมอง ไอ้คีมันยืนอยู่ข้างรถผม ดวงตานิ่งสงบ แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง
“มีอะไร?” ผมถาม ขณะเอนตัวพิงรถ
มันเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “ผู้หญิงคนนั้น...นายคิดว่าเธอไว้ใจได้แน่เหรอครับ?”
ผมเลิกคิ้วขึ้น “ใคร?”
“ณิชนันทน์ จันพินิจศิริ” ไอ้คีพูดชื่อเต็มของเธอ “ผู้หญิงที่นายเจอในงานเลี้ยงคณะเมื่อวันก่อน”
ผมพ่นลมหายใจ “เธอก็แค่มารีวิวกาแฟ”
“แต่นายไม่คิดว่าเธอจงใจเข้าหานายไปหน่อยเหรอครับ?”
“หืม?” ไอ้คีจ้องผมอยู่นิ่ง ๆ ก่อนจะพูดต่อ
“ผมไม่ไว้ใจครับ” ผมหัวเราะในลำคอ
“มึงไม่เคยไว้ใจใครอยู่แล้ว”
“แต่ครั้งนี้ต่างออกไป” ไอ้คีขมวดคิ้ว “ผมลองเช็กประวัติเธอคร่าว ๆ”
ผมละสายตาไปมองมัน “แล้ว?”
“เธอได้ทุนเต็มจำนวนที่มหาวิทยาลัย แต่ก่อนหน้านั้นไม่มีประวัติอะไรที่น่าสนใจเลย”
“แล้วยังไง?”
“ปกติคนที่ได้ทุนเต็มแบบนี้ มักจะมีโปรไฟล์ที่โดดเด่น แต่นอกจากเื่เรียนกับรีวิวกาแฟ ผมหาอะไรเกี่ยวกับเธอไม่ค่อยได้เลยครับ” ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้น
“แปลว่ามึงกำลังบอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา?”
ไอ้คียังคงมองผมอย่างจริงจัง “ผมคิดว่าเธอต้องมีอะไรบางอย่างที่ปกปิดอยู่”
“กูชอบว่ะ” ผมหัวเราะ “เดี๋ยวคงได้รู้เองว่าเธอมีอะไรซ่อนอยู่”
“แล้วนายจะปล่อยให้เธอเข้าใกล้นายแบบนี้เหรอครับ?”
ผมยกยิ้มมุมปาก “เออ เพราะถ้าเธอมีจุดประสงค์อื่นจริง ๆ เดี๋ยวก็เผยตัวเอง”
ไอ้คีถอนหายใจเบา ๆ “ผมแค่อยากเตือนนาย”
“กูรู้”
“ถ้านาย้าให้ผมสืบต่อ บอกได้ครับ”
ผมพยักหน้าช้า ๆ “ถ้าจำเป็”
มันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “นายใหญ่กับนายหญิงใหญ่กำชับให้ผมดูแลนายให้ดี”
“หึ...ป๊าม๊ากูยังไม่วางใจกูขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“พวกท่านห่วงนายครับ” ผมพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย
“ไปได้แล้ว” ผมตัดบท ก่อนจะเปิดประตูรถ
ผมก้าวขึ้นไปนั่งในรถ ปิดประตูแล้วเอนตัวพิงเบาะ หลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมา
‘ไอ้คีมันระแวงเกินไปหรือว่ามันมองอะไรออกที่ผมยังไม่เห็น?’
แน่นอนว่าผมไม่ใช่คนที่ไว้ใจใครง่าย ๆ และไม่มีใครสามารถเข้าถึงตัวผมได้ง่าย ๆ เช่นกัน แต่ในสายตาของไอ้คี นิวดูเหมือนจะเป็คนที่เข้าหาผมเร็วเกินไป
ผมเปิดโทรศัพท์ เช็กข้อความล่าสุดก่อนจะกดปิดหน้าจอไป
ไม่มีอะไรน่าสนใจ
แต่ผู้หญิงคนนั้น...เธอคงยังไม่รู้ตัวหรอกว่าตอนนี้กำลังตกเป็เป้าความสงสัยของคนใกล้ตัวผมไปแล้ว
ผมติดเครื่องยนต์ ขับออกจากร้านโดยไม่พูดอะไรอีก
VELLUM RESIDENCE
กลางดึก
เสียงโทรศัพท์สั่นเบา ๆ บนโต๊ะข้างเตียง ผมหรี่ตามองก่อนจะคว้ามันขึ้นมาดู เป็ชื่อของไอ้คีปรากฏอยู่บนหน้าจอ
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : อะไร?
ผมกรอกเสียงลงไปด้วยความง่วง
[คี Talking]
✆ : นายครับ มีเื่ที่นายอาจต้องรู้
น้ำเสียงของมันฟังดูจริงจังเกินกว่าการโทรมารายงานเื่ทั่วไป
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : ว่ามา
[คี Talking]
✆ : ผมให้คนตามเช็กผู้หญิงคนนั้นต่อจากที่เราคุยกันเมื่อตอนเย็น
คีพูดช้า ๆ อย่างใจเย็น
✆ : เธอมีบางอย่างที่ดูแปลก ๆ ครับ
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : แปลกยังไง?
ผมขมวดคิ้ว
[คี Talking]
✆ : ปกติแล้วคนที่ได้รับทุนเต็มจำนวนของมหาวิทยาลัยเคลติก จะต้องผ่านการตรวจสอบประวัติอย่างละเอียด แต่ประวัติของเธอก่อนเข้ามหาลัย...มันเหมือนกับว่ามีบางอย่างถูกลบไป
ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : ลบไป?
[คี Talking]
✆ : ใช่ครับ ข้อมูลส่วนตัวหลายอย่างของเธอ ไม่สามารถเข้าถึงได้เหมือนกับคนที่เคยมีปัญหาเื่อาชญากรรม หรือไม่ก็...มีใครบางคนปกปิดมันไว้
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : น่าสนใจ
ผมหัวเราะเบา ๆ ส่วนไอ้คีเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
[คี Talking]
✆ : ผมว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา นาย้าให้ผมสืบต่อไหมครับ?
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : ยังไม่ต้อง
ผมหมุนโทรศัพท์เล่นในมือ ก่อนจะเอนตัวลงพิงพนักเก้าอี้
[คี Talking]
✆ : นายแน่ใจเหรอครับ?
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : กูอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อ ถ้าเธอมีเป้าหมายแอบแฝงจริง ๆ เดี๋ยวก็ต้องแสดงออกมาเอง
[คี Talking]
✆ : แต่ถ้ารอให้เธอแสดงออกมา อาจจะสายเกินไปก็ได้ครับ”
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : กูชอบความท้าทาย
ผมกระตุกยิ้ม
✆ : แล้วกูมั่นใจว่ากูจะรู้ทันก่อนที่เธอจะทำอะไร
ไอ้คีถอนหายใจเบา ๆ
[คี Talking]
✆ : แต่ถ้านาย้าให้ผมจับตาดู ขอแค่สั่งมาได้เลยนะครับ
[ลาสเตอร์ Talking]
✆ : เออ
ผมกดวางสาย ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงข้างตัว แล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ อยากรู้เหมือนกันว่าเธอคิดจะทำอะไร...หึ!
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
3K
