เช้าอันแสนสดใส
ร่างระหงของคุณหนูณิชาตื่นขึ้นบนเตียงขนาดใหญ่ของตัวเอง แม้ใบหน้าจะไม่มีเครื่องสำอางใดๆ แต่รูปปากอวบอิ่มและดวงตากลมโตก็ขยายความสวยออกมาชัดเจน ผิวกายเนียนละเอียดเหยียดยืดด้วยความสุข ร่างเว้าโค้งสมส่วนเดินไปเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา หลังจากนั้นก็จัดการอาบน้ำอาบท่าเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานอาสาที่ตัวเองตั้งใจไว้
“ไม่ได้เจอหน้าตั้งหลายเดือน ป่านนี้พวกคุณตาจะเป็ยังไงบ้างนะ”
คุณหนูพึมพำ
แม้ว่าจะศึกษาอยู่ชั้นมหาลัยปีที่สอง แต่ณิชาก็ยังคงหาเวลาว่างออกมาทำงานจิตอาสาเพื่อสังคมอยู่เสมอ เช่นเดียวกันกับวันนี้ เนื่องด้วยคณะของเธอมีวันหยุดยาวตั้งห้าวัน ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่อยากปล่อยเวลาว่างให้เปล่าประโยชน์ เธอเป็คนจิตใจดีมาั้แ่ไหนแต่ไร ผิดกับผู้ปกครองที่ต่างฝ่ายต่างทำงานสังคมเพื่อเอาหน้าตาก็เท่านั้น
“ณิชา ทำไมตื่นเช้าจังเลยลูก”
คุณนายหัวฟูเอ่ยถามด้วยความสงสัย หลังจากที่เห็นลูกสาวแต่งเนื้อแต่งตัวลงมาจากบันได สาวใหญ่ร่างท้วมก็เอ่ยคำถามออกไปทันที
“ณิชาบอกคุณแม่แล้วไงคะ ว่าวันนี้ณิชาจะไปบ้านพักคนชราของพวกเรา”
“จะไปให้เหนื่อยตัวเองทำไมล่ะลูก แม่จ้างคนไปทำงานแล้ว”
“แต่…ดูเหมือนจะยังไม่พอนะคะ”
“เอาเถอะ แล้วแต่ลูกก็แล้วกัน แต่อย่าลืมถ่ายรูปไว้ด้วยล่ะ แม่ไม่อยากเสียเงินดูแลพวกคนแก่ฟรีๆ”
“….ค่ะ”
ลูกสาวตอบเสียงเบา...
บ้านพักคนชราที่คุณนายเป็คนก่อตั้งทำให้ครอบครัวมีหน้ามีตาในสังคมเป็อย่างมาก นอกจากนั้นยังมีองค์กรการกุศลหลายอย่างที่ตระกูลของณิชาเป็ผู้สนับสนุน ทุกคนมองครอบครัวของเธอเป็คนใจบุญ แต่แท้จริงแล้วก็เป็เพียงฉากบังหน้าทางธุรกิจก็เท่านั้น
ผิดกับณิชา แม้ว่าเธอจะถูกเลี้ยงดูมาท่ามกลางกองเงินกองทอง แต่นิสัยกลับอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความอบอุ่นเสมอ ไม่ว่าใครได้รู้จักกับเธอต่างก็ต้องหลงรักให้กับนิสัยและรูปร่างหน้าตาประดุจนางฟ้านั้น หญิงสาวอาสาช่วยเหลือสังคมโดยไม่้าสิ่งใดตอบแทน ซึ่งต่างจากพ่อแม่ที่มีกล้องถ่ายรูปคอยเก็บภาพการทำบุญอยู่ตลอดเวลา
“คุณแม่จะว่าอะไรมั้ยคะ ถ้าหนูจะของบประมาณขยายพื้นที่บ้านพักคนชราอีกนิด”
“โอ๊ย อย่าเลยลูก แก่ใกล้ตายขนาดนั้น จะอยากขยายพื้นที่ให้พวกมันทำไม”
“ทำไมคุณแม่พูดแบบนั้นคะ”
“นี่ไงล่ะแม่ถึงไม่อยากให้ลูกไปเกลือกกลั้วกับคนพวกนั้นมาก หนูเป็คนจิตใจดี เดี๋ยวก็โดนพวกนั้นเอาเปรียบน่ะสิ”
“แต่…พวกคุณตาใจดีกับหนูมากเลยนะคะ”
“ก็ได้ๆ แม่จะลองคุยกับคุณพ่อให้ก็แล้วกัน”
“จริงนะคะคุณแม่”
ร่างอวบอิ่มเดินไปกอดมารดา ก่อนจะขอตัวลาไปทำงานอาสาในบ้านพักคนชราของครอบครัว คุณหนูณิชาขับรถคันงามไปตามท้องถนน ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงสถานที่อันร่มรื่นและห่างไกลผู้คนจากเมือกหลวง บ้านพักคนชราแห่งนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า แม้พื้นที่จะไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็มีเหล่าคุณปู่คุณตาอาศัยอยู่ร่วมกันนับสิบหาห้าคน
ชายหัวหงอกทั้งหลายต่างรู้จักคุณหนูณิชาเป็อย่างดี พวกมันเห็นเธอมาที่นี่ั้แ่ยังเล็ก และตอนนี้เด็กสาวผู้ร่างเริงคนนั้นก็กลายเป็สาวสะพรั่งทั้งใบหน้าและเนื้อหนัง เล่นเอาพวกคนแก่หัวหงอกทั้งหลายตาเป็มันเมื่อได้เห็นคุณหนูะโเคลื่อนไหว!
6K
