ฟุ้ง...
(เหมือนเดิมเลย...มีแต่หมอก...แต่เอ๊ะ!)
ฉันที่กำลังตกอยู่ในภวังค์สงสัยกับสิ่งแปลกใหม่ที่เกิดขึ้น แต่เพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีต่อมาหมอกหนาเ่าั้ก็เหมือนจะเคลื่อนตัวมุ่งมาที่ฉันก่อนที่มันจะ...
“อ๊ะ...O///O”
จู่ ๆ ความรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างก็พลันเกิดขึ้น ความรู้สึกนี้มันช่างน่าแปลกนักมันเป็ความรู้สึกรัญจวนใจอย่างบอกไม่ถูกอีกทั้งยังััได้ถึงความรู้สึกที่อ่อนโยนอย่างที่ฉันไม่เคยได้ััมาก่อนยามนิมิต เพราะปกติแล้วเมื่อนิมิตเห็นภาพเหล่านี้ฉันเพียงแค่เห็นแต่ไม่เคยมีความรู้สึกทางกายร่วมด้วย...นะ...นี่สำหรับฉันแล้วมันช่าง...อ่า...เสียววูบวาบตรงบริเวณท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูก
“โอ๊ะ...อะ อื้อ...ออ”
(อาการแบบนี้มันคือ อะ...อะไร ซี๊ดดดด...ละ...แล้วทำไมฉันต้องทำเสียงแบบนี้ด้วย)
และในจังหวะที่จุดวาบหวามแถวท้องน้อยทวีความรุนแรงมากขึ้น ดวงตาที่หลับพริ้มก็เอ่ยครางเสียงหลงออกมาในขณะที่ตนเองได้หลุดออกมาจากนิมิตนั้นแล้ว
“อึก...อืออออ...อ่ะ”
“คุณครับ...!!”
“เฮือก ~~ อื้ออออ...~~ O///O”
ฉ่าาาาา ~~
ใบหน้าเนียนใสพลันร้อนฉ่าโดยที่ดวงตากลมเบิกกว้าง หลังจากที่ตัวเองเพิ่งเผลอครางความรู้สึกปั่นป่วนที่เกิดขึ้นในนิมิตเมื่อครู่นี้ออกไปต่อหน้าต่อตาเขา
“อ่ะ...ขอโทษค่ะ >///<”
ฉันพูดพร้อมกับปล่อยมือที่กุมออกทันที
“หึหึ...ไม่เป็ไรครับ”
เพียงแต่ในเสี้ยววินาทีหนึ่งนั้นฉันที่เหมือนกับเห็นรอยยิ้มเ้าเล่ห์ของผู้ชายตรงหน้าปรากฏขึ้นและถึงแม้ว่ามันจะเกิดขึ้นเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้นแต่ฉันมั่นใจว่าฉันเห็นมัน...!!
...จากนั้นฉันก็มั่นใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้สำหรับฉันเขาน่าจะเป็คนที่มาแก้ไขพลังพิเศษพิลึกกึกกือที่ฉันได้มาอย่างแน่นอน แต่ว่า...หลังจากนี้ฉันจะเข้าหาเขายังไงดีล่ะ...
ความคิดที่เต็มไปด้วยความหวังผุดขึ้นยามมองแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตเดินด้วยท่วงท่าสง่างามเข้าไปยังงานสัมมนา และก่อนที่สมองอันชาญฉลาดจะสั่งให้ฉันเริ่มที่ชื่อที่เขาเพิ่งลงทะเบียนเมื่อครู่นี้...
คุณหมอฮันโดร คารอส ศัลยแพทย์ทางเดินปัสสาวะหนุ่มผู้ได้รับการขนานนามในวงการแพทย์ว่าเป็อัจฉริยะที่เกิดมาเพื่อด้านนี้โดยเฉพาะ เขาที่เรียกจบเฉพาะทางได้เร็วที่สุด แถมยังสามารถสอบเทียบเรียนคณะแพทย์ได้ในขณะที่อายุยังน้อยในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกันเพิ่งจะเริ่มเดินทางในสายงานที่ตัวเองเลือก แต่เขากลับเป็ผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้ไปเสียแล้ว
“โอ้โห...หล่อ รวย ฉลาด ครบจบในคนคนเดียว...เฮ้ออออ ~~ เสียดายจริง ๆ ที่ไม่ได้เห็น...ไม่งั้นจะได้รู้ดำรู้แดงไปเลยว่าเพอร์เฟกต์ครบรสทุกด้านจริง ๆ ไหม”
ความรู้สึกทึ่งระคนชื่นชมออกมาพร้อมกับลมหายใจที่ถูกถอนออกมาด้วยความรู้สึกเสียดายอย่างน่าประหลาดทั้งที่ปกติแล้วฉันจะรู้สึกยี้กับการที่ต้องมาเห็นอวัยวะสำคัญที่มันควรจะอยู่ภายใต้ร่มผ้ามากกว่า หลังจากที่สายตาเพิ่งจะกวาดดูข้อมูลผู้ชายที่มีผลต่อทั้งร่างกายและหัวใจของฉันแบบนี้...
ดวงตากลมโตเป็ประกายละออกจากข้อมูลในมือถือตรงหน้าแล้วพลันเปลี่ยนโฟกัสทอดไปยังสถานที่ที่ผู้ชายคนนั้นอยู่โดยที่ไม่รู้เลยว่าเื่ราวต่อจากนี้มันจะเป็ยังไง เพียงแต่สิ่งที่ตัวเธอแน่ใจมากที่สุดเลยนั่นก็คือ เขาคนนี้ต้องมีความสำคัญที่จะมาช่วยเหลือเธอให้พ้นจากพลังพิสดารได้อย่างแน่นอน...
กระทั่งเมื่องานสัมมนาจบลงพร้อมกับสภาพร่างกายของฉันที่เหมือนกับผ่านศึกามาอย่างโชกโชนก็ถึงเวลาที่ฉันจะต้องกลับบ้านไปพักผ่อนเสียที แม้ในใจลึก ๆ จะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เข้าไปตามหาความจริงที่กำลังสงสัยอยู่จากผู้ชายที่จะมาไขปริศนาให้กับฉันก็ตาม
“ยังไงก็รู้ชื่อแล้วเอาไว้ค่อยตามหาอีกทีก็ไม่น่าจะยากเท่าไร”
ฉันปลอบใจเพราะร่างที่อิดโรยไม่อาจทานทนได้อีกแล้ว
รุ่งเช้า ~~
ตลอดเช้าฉันที่ไม่มีสมาธิทำงานเลยสักนิดเนื่องจากในหัวนั้นมันเอาแต่วนเวียนอยู่กับภาพหมอกขาวที่เห็นจากััจากเขาคนนั้น ‘คุณหมอฮันโดร’ ผู้ชายที่นับั้แ่ฉันมีพลังพิเศษมาเขาเป็คนแรกที่ฉันเห็นภาพแบบนั้นและยังเป็คนแรกที่ทำให้ฉัน...
แปร๊ดดดด...
ใบหน้าเนียนใสถึงกับออกสียามคิดไปถึงความรู้สึกหวิว ๆ ในท้องน้อยที่เกิดขึ้นจนเล่นเอาร่างกายปั่นป่วนแม้กระทั่งตอนเข้านอน
แปะๆๆๆ
“บ้าๆๆๆ ไอ้หนอนตั้งสติหน่อยทำไมเอาแต่คิดถึงความรู้สึกนั้นอยู่ได้ >///<”
สองมือเรียวถึงกับรีบยกขึ้นมาตบเบา ๆ ไปที่แก้มนุ่มของตัวเองทันทีแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่อาจช่วยทำให้ความรู้สึกวูบวาบร้อนผ่าวบนใบหน้าบรรเทาลงไปได้แม้แต่น้อย...
“นี่ร่างกายเรามันเป็อะไรไปนะ...แล้วไอ้อาการที่มันเกิดขึ้นความรู้สึกวาบหวามจนเหมือนมีไฟสถิตวิ่งทั่วร่างมันเรียกอะไรกัน...แล้วไหนจะอาการที่ตรงนั้นมันเต้นตุบ ๆ อีก หรือว่าไอ้อาการแบบนี้งั้นเหรอที่ทำให้หญิงสาวพวกนั้นร้องครางปานจะขาดใจ”
เสียงพึมพำที่ได้แต่ขบคิดถกเถียงกับตัวเองไปมาในขณะที่มือก็กำลังจัดเรียงวารสารทางการแพทย์ไปด้วย
"แต่ทำไมถึงต้องเป็เขาล่ะ...เพราะขนาดระดับพระวัดป่าที่ฉันเคยเผลอไปแตะโดนตอนถวายภัตตาหารฉันยังได้เห็นนิมิตตอนที่ท่านยังเป็ฆราวาสเลย แต่กับคุณหมอฮันโดรนี่...เขาเป็ใครกันแน่...??’
ร่างบางที่ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ในมุมหนังสือเงียบ ๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าบัดนี้ทุกอิริยาบถของเธอได้มีสายตาของใครบางคำกำลังจับจ้องอยู่...
--- ฮันโดร Talk ---
หลังจากความกระวนกระวายว้าวุ่นใจได้เกิดขึ้นหลังจากที่ได้พบเธอเมื่อวานไม่อาจทำให้บางสิ่งบางอย่างในร่างของผมสงบลงได้เลยและใช่...!! ผมรับรู้ได้ว่าเธอมีััพิเศษบางอย่าง เพียงแต่ว่าผมยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ผมกำลังสังหรณ์ใจเกี่ยวกับเธอนั้นจะเป็ไปอย่างที่ผมคิดหรือไม่
และถ้าย้อนกลับไปเมื่อครั้นที่มือของเราสองคนแตะโดนกัน ความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดก็ได้วิ่งแล่นจากปลายนิ้วมือเข้าสู่ร่างสูงกำยำชนิดที่ว่าประสาทััทั้งห้าตื่นตัวต้อนรับความรู้สึกนั้นแทบไม่ทัน
โดยเฉพาะ...ไอ้ัั์ที่มันมักจะหลับใหลอยู่ในถ้ำมาเป็เวลานานมันกลับทำท่าจะผงาดขึ้นมาอย่างไม่นึกอายเลยสักนิดถ้าหากใครมาเห็นเข้า และโชคยังดีที่สำหรับผมแล้วผมยังสามารถที่ควบคุมความ้าของตัวเองได้...ซึ่งผิดกับเธอ...!! เสียงครางกระเส่าเบา ๆ ที่ส่งออกมาของเธอนั้น ผมต้องยอมรับเลยว่ามันได้กระตุ้นความ้าดิบของผมให้ตื่นตัวขึ้นมาก...มากเสียจนอยากจะจับเธอกดลง ณ ที่ตรงนั้นเวลานั้น...หึ...ถ้าไม่ติดคำว่าคุณหมอมันค้ำคอเอาไว้...!!
842
