หลินเรียนรู้เื่หนึ่งอย่างรวดเร็วใน่สิบห้านาทีแรก
การวิ่งในป่าที่มีสังข์ในมือในขณะที่ป่าตอบสนองทุกเสียงที่ออกมา ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำโดยไม่คิดก่อน
เสียงแรกที่เธอออกมาตอนสะดุดก้อนหิน"โอ้โห" สั้นๆ ไม่ตั้งใจ ป่าตอบสนองทันทีกิ่งไม้สามกิ่งโน้มมาในทิศทางเธอ ไม่ใช่เพื่อขวาง แต่เหมือนถามว่า้าอะไรหลินสะดุดกิ่งอีกอัน เพราะไม่ได้คาดว่ากิ่งไม้จะเคลื่อนที่เข้ามา
"ระวัง"เรนพูดจากข้างหน้า ไม่หยุด แต่ก็ไม่ทิ้งหลิน
"รู้แล้ว"หลินพูดออกมา แล้วก็ได้ยินว่าพูดแล้วป่าขยับอีก
เธอหุบปาก
เดินต่อโดยไม่พูด
ซึ่งยากกว่าที่คิดเพราะนิสัยของเธอคือพูดเมื่อมีความกดดันพูดเมื่อเหนื่อย พูดเมื่อกลัว พูดเพื่อกลบความเงียบพูดเพราะมันง่ายกว่าที่จะไม่พูด
แต่ทุกคำที่พูดออกมาตอนนี้ป่าฟังอยู่และสังข์ในมือขยายทุกอย่าง
หลินคิดก่อนพูดทุกคำ
"ทางไหน?"เธอถามเรนเมื่อทางแยก เสียงเบา ชัดเจน ไม่มีอารมณ์แทรก
ป่าไม่ขยับ เพราะมันแค่คำถามไม่มีพลังอยู่ข้างใน
"ซ้าย" เรนตอบ
พวกเขาเลี้ยวซ้าย
จากข้างหลังมีเสียงกิ่งหักเสียงที่บอกว่ามีคนมาเร็วกว่าที่ควร
"เร็วขึ้น" เรนพูด
"รู้"หลินพูดสั้นๆ ขยับเท้าเร็วขึ้น รู้สึกว่าสังข์ในมือสั่นตอบสนองต่อจังหวะเท้าของเธอเหมือนสิ่งที่ถือรู้ว่าเธอรีบ
ป่าเปิดออกสู่พื้นที่โล่งขนาดกลางโล่งแบบที่ไม่ควรโล่งในป่าชั้นนี้ ต้นไม้ขอบนอกอยู่ห่างออกไปสิบห้าก้าวตรงกลางไม่มีที่กำบัง
หลินหยุดก่อนจะก้าวออกไป
เรนหยุดตาม
"โล่งเกินไป"หลินพูด
"ใช่"
"แต่ถ้าอ้อมจะเสียเวลา"
"ใช่"
ทั้งสองยืนประเมินอยู่สักครู่เสียงจากข้างหลังยังอยู่ ไม่ใกล้ขึ้น แต่ก็ไม่ห่างลง
"ฉันลองอะไรบางอย่างได้ไหม?"หลินพูด
เรนมองเธอ "อะไร?"
"ถ้าฉันพูดให้จินไปทางอื่นให้ป่าปิดทางเขา..." หลินมองป่าข้างหลัง คิดถึงสิ่งที่เรนสอนเื่สะกิดกับสั่ง เื่เจตนา "ถ้าฉันสะกิดป่าให้ปิดทางด้านหลัง ไม่สั่งแค่ขอ—"
"ป่าจะทำตามถ้าขอตรง"เรนพูด "แต่ต้องแน่ใจว่าขอจากความจริง ไม่ใช่จากความกลัว"
"แล้วฉันกลัวได้ไหม?"
"กลัวได้แต่พูดจากความจริงว่ากลัว ไม่ใช่พยายามซ่อนความกลัวแล้วพูดว่ามั่นใจ"
หลินพยักหน้าหันหน้าไปทางป่าด้านหลัง หายใจเข้า
แล้วพูดเสียงเบาเบาพอที่เรนได้ยิน แต่ไม่ดัง ไม่ประดิษฐ์ ไม่มีท่าทาง แค่พูดตรงๆ
"ฉันกลัวและฉันต้องผ่านไป ช่วยปิดทางข้างหลังสักพักได้ไหม?"
ป่าตอบสนอง
ไม่ใช่แบบะเิ แต่แบบค่อยๆกิ่งไม้ทางด้านหลังขยับช้าๆ โน้มเข้าหากัน ต้นไม้เอียงเล็กน้อยทางที่พวกเขาวิ่งมาค่อยๆ แคบลง ไม่ถึงขนาดปิดสนิท แต่ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
แล้วพลังงานดูดออกจากหลินทีเดียวเธอสะดุดก้าวหนึ่ง แต่ยืนอยู่ได้
"ไป" เรนพูดพยุงหลินข้ามพื้นที่โล่ง
พวกเขาวิ่งข้ามโล่งเข้าป่าฝั่งตรงข้าม เสียงจากข้างหลังเงียบลงชั่วคราว เสียงกิ่งไม้กระทบกันเสียงใครบางคนหยุดและหาทางใหม่
ได้ผล!!!
เรนพาหลินออกจากป่าโล่งลงสู่ลำธารน้ำไม่ลึก พอข้ามได้ เรนลงน้ำไปก่อน หลินตามลงไป
น้ำเย็นเท้าจมลงในกรวดที่เม็ดเล็ก ก้าวอย่างระวัง ก้าวช้าๆ แต่ข้ามได้
เรนขึ้นฝั่งอีกด้านยื่นมือมา
หลินจับ เรนดึงขึ้นมา
ทั้งสองนั่งลงที่ชายน้ำหายใจ
หลินมองมือตัวเองยังถือสังข์อยู่ มือสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะพลังงาน
"ทำได้ดี" เรนพูดเสียงเรียบแต่ไม่เรียบแบบปกติ มีบางอย่างที่ฟังดูอุ่นกว่าเล็กน้อย
"แต่เหนื่อยมาก"หลินพูด "ทำครั้งเดียวแล้วยังรู้สึกเหนื่อยแบบนี้ ถ้าต้องทำอีก..."
"รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องระวัง"
"รู้" หลินพูดมองสังข์ "มันดูดพลังออกมามากกว่าที่คาด"
"สังข์สุรเสียงใช้พลังของคนพูด"เรนพูด "ยิ่งพลังออกมามาก ยิ่งดูดออกจากตัวมากถ้าใช้มากเกินไปในเวลาสั้น..."
"เธอไม่ต้องจบประโยคฉันเข้าใจ"
เรนพยักหน้า
ลำธารไหลเบาๆเสียงน้ำกลบเสียงอื่น ป่ารอบข้างกลับมาส่งเสียงปกติ เสียงนก เสียงสัตว์เล็กเสียงลม
"ขอบคุณนะ" หลินพูดหลังจากนั่งเงียบสักพัก
"อะไร?"
"ที่ไม่บอกให้ฉันวางสังข์ไว้ที่ศาลา"หลินพูด "ฉันรู้ว่าปลอดภัยกว่า ถ้าไม่เอามาด้วย แต่ถ้าทิ้งไว้ฝ่ายเงาก็จะเอาไปในที่สุด"
"ฉันรู้" เรนพูด"เธอตัดสินใจถูก"
"ฉันทำโดยไม่รอให้เธอบอกก่อน"
"ฉันรู้"เรนพูดอีกครั้ง น้ำเสียงเหมือนเดิมแต่มีบางอย่างที่หลินฟังแล้วรู้สึกว่าเป็การยอมรับ ไม่ใช่แค่การรับทราบ
จากเบื้องบน เสียงดังขึ้นมา
ไม่ใช่เสียงจินไม่ใช่เสียงฝ่ายเงา แต่เสียงปีกขนาดใหญ่ เสียงที่หลินเคยได้ยินมาแล้วที่หน้าผา
หลินแหงนหน้าขึ้น
เงาขนาดใหญ่ผ่านเหนือเรือนยอดไม้
ไกร
เรนมองตาม ใบหน้าอ่านไม่ออก
"เขาตามมา" หลินพูด
"ตามมาั้แ่เราออกจากศาลาน่าจะ" เรนพูด "แต่ยังไม่โจมตี"
"แปลว่าอะไร?"
"แปลว่ากำลังดูอยู่"
หลินมองเงาที่เคลื่อนผ่านเหนือหัวช้าๆไกรบินวนแต่ไม่ลง
"ดูว่าเราจะทำอะไรเหรอ?"เธอถาม
"น่าจะ"
"งั้นเราต้องทำอะไรให้ดูถูกต้อง"หลินพูด แล้วลุกขึ้น
เรนมองเธอ
"ลุกได้แล้ว"หลินพูด "ไปต่อ ยังอีกไกลแค่ไหน?"
"ถ้าไม่มีอะไรขัดขวาง ครึ่งวัน"
"แล้วมีอะไรขัดขวางไหม?"
เรนมองทิศทางที่เงาครุฑเคลื่อนผ่านมองทิศที่เสียงของจินมาจาก "อาจมี"
"ข้อดีคืออะไร?"
เรนคิดอยู่ครู่หนึ่ง"เธอรู้แล้วว่าต้องพูดอย่างไรให้ป่าตอบสนองถูกต้องนั่นคือสิ่งที่เพิ่งฝึกมาครึ่งวัน"
หลินมองมือตัวเองนิ้วยังสั่นเล็กน้อย พลังงานยังกลับมาไม่เต็ม แต่ยังเดินได้ ยังคิดได้ ยังพูดได้
"โอเค" เธอพูด"ไปต่อ"
26K
