หลังจากเสร็จสิ้นงานเลี้ยงคณะทูต ภายในรถม้าของจวนอี้อ๋อง เกิดาเย็นกันอีกระรอก อี้อ๋องและพระชายาต่างนั่งคนละฝั่ง และไม่มีใครปริปากพูดและไม่ยอมสบตากัน อี้อ๋องซึ่งเก็บอาการของคนไม่สบอารมณ์ไม่ไหวชำเลืองมองพระชายาที่มิได้สนใจตัวเองหลังออกจากวังหลวงจึงอดพูดแหน็บแนมหลินเหมยชีไม่ได้
"คงสนิทกันมากสินะ เวลาอยู่ต่อหน้าเราข้าแทบจะไม่เห็นได้เคยรอยยิ้มของเ้ายามมองแม่ทัพห่าวหรานเลยสักครา... หึ" พูดไปประชดไป เหมยซีได้ยินก็แทบอยากจะพุ่งบีบคอคนตรงหน้าซะเดียวนี้
"เชอะ ถ้าไม่ติดว่ายังหาหนทางกลับบ้านไม่ได้ ฉันจะไม่ทน" เหมยซีคิดในใจแต่ก็ไม่กล้าบ่นออกไปเพราะนางยังคงต้องอยู่ที่นี้ ไม่อยากหาควเห่าใส่หัวให้ตนเอง แค่นี้ก็รับมือยัยน้องสาวอรพิษแทบไม่ไหว ยังจะให้มารับมือพ่อหน้าตายนี้เอง
อี้อ๋องพูดเสร็จนางก็ยังไม่ยอมพูดโต้กลับ ซึ่งในเวลาปกตินางจะตีฝีปากเถียงเป็แน่ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด ได้แต่ถลึงตาใส่คนตรงหน้าและพาลไปถึงเผยหั่วองค์รักษ์คนสนิทว่าเชื่องช้าเมื่อไหร่จะถึงจวน เผยหั่วแทบสะดุ้งคิดในใจโดนหางเลขเข้าให้แล้ว
รถม้าหยุดที่หน้าจวน โดยมีพ่อบ้านและชายารองคอยต้อนรับ หลินหลังผิงเห็นอี้อ๋องเสด็จกลับมาก็รีบเข้ามาหา นางชักชวนให้อี้อ๋องเสด็จไปยังจวน "ท่านอ๋องกลับมาแล้ว หม่อมชั้นได้เตรียมอาหารและสุราไว้ต้อนรับแล้วเพคะ คืนนี้ให้หลังผิงปรนนิบัตินะเพคะ" นางรีบออดอ้อนเอาใจเพราะั้แ่อี้อ๋องโกรธในครานั้น ก็ไม่เสด็จมาที่จวนชายารองอีกเลย
อี้อ๋องมองหน้าหลินเหมยซีและยิ้มที่มุมปากหมายจะเอาชนะคนตรงหน้า จึงได้ตอบตกลงว่าคืนนี้จะไปค้างคืนที่จวนชายารอง ให้นางจงเตรียมตัวไว้ หารู้มั้ยว่าเหมยซีโล่งอกเพียงไร ถ้าหากรู้ว่าสิ่งที่นางกังวลที่สุดก็คือการที่อี้อ๋องมาจวนในยามวิกาลนั้นเอง ยังจะประชดประชันแบบนี้อีกหรือเปล่าน่า
"ท่านอ๋องเพคะหม่อนชั้นขอตัวกลับจวน เพราะรู้สึกเมื่อยล้า ขอให้พระองค์ทรงพระเกษมสำราญที่จวนน้องหญิงของข้า อย่าได้กังวลสิ่งใดเลย" เหมยซีพูดจบก็ถวายคำนับและรีบเผ่นทันที ทำให้อี้อ๋องที่หมายจะให้เหมยซีโกรธหรือน้อยใจในตัวเองที่ไม่เคยไปค้างที่จวนพระชายาเอกเลย แถมนางยังทำท่าทีดีใจจนออกนอกหน้าเพียงนั้น ยิ่งคิดยิ่งแค้น
"หึ ฝากไว้ก่อนเถอะ ข้าจะเอาคืนเ้าให้สาสมเลยหลินเหมยซี" อี้อ๋องได้แต่สะกดอารมณ์ไม่พอใจเอาไว้ในใจ หลินหลังผิงมิได้สังเกตุเห็นสิ่งใดผิดปกติเพราะมัวแต่ดีใจและกำลังกำชับสาวใช้ให้เตรียมอาหารและสุราให้พร้อม หารู้มั้ยในสิ่งที่ตนเองดีใจนั้นเป็เพียงการประชดของอี้อ่องเท่านั้นเอง
อี้อ๋องเสด็จไปจวนพระชายา พลันมองอาหารและสุราก็เกิดอาการเบื่อหน่าย หลินหลังผิงได้เตรียมดนตรีและการร่ายรำให้อี้อ๋องทอดพระเนตรหวังเพียงให้อี้อ๋องพอพระทัยในตัวเองและหันกลับมาสนใจรักใคร่เพียงตัวเองเฉกเช่นในอดีต
"หลังผิงข้าต้องขอตัวกลับจวน วันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยและเพลียจากงานเลี้ยงในวัง เผยหั่วกลับจวน" อี้อ๋องที่ยังคงอยู่ในห่วงอารมณ์หงุดหงิดรีบผุดลุกออกจากจวนชายารองโดยที่นางยังไม่ทันได้เอื้อนเอ๋ยสิ่งใด หลินหลังผิงรู้สึกเสียหน้าและเสียใจอย่างมาก นางอุตสาห์เตรียมการแสดงที่อี้อ๋องทรงโปรด ทีเมื่อก่อนอี้อ๋องแทบจะเรียกร้องให้นางร่ายรำถวายทุกเช้าค่ำ แต่เดียวนี้กลับตรงกันข้าม นางโมโหและอาละวาดกรี๊ดร้องและทำลายอาหารและสุราที่เตรียมเอาไว้ั้แ่หัววัน
สาวใช้คนสนิทต้องคอยห้ามเพราะเกรงว่าอี้อ๋องจะได้ยิน พลันโกรธชายารองอีกครา เพี้ย!!!!! นางง้างมือตบหน้าสาวใช้ไม่ยั้งมือ ส่วนคนอื่นๆได้แต่ก้มหน้าคุกเข่าไม่กล้าสบตา "เ้ากล้าห้ามข้ารึ รู้หรือไม่ว่าข้าเป็ใคร รึเ้าก็กำลังเยาะเย้ยข้าที่เป็เพียงชายารองเท่านั้น" นางพูดไปก็ทุบตีทำร้ายสาวใช้คนสนิทไปจนนางได้กอดขาอ้อนวอนให้ทรงหยุดทำร้าย จินถังนั้นจงรักภักดีต่อนายตัวเองเท่าชีวิตเพราะหลินหลังผิงเป็คนไถ่ตัวนางที่ถูกครอบครัวขายให้ไปเป็โสเภณี นางจึงสาบานว่าจะจงรักภักดีและทำทุกอย่างเพื่อหลินหลังผิง
ด้านอี้อ๋องที่กลับถึงจวนก็คอยแต่คิดหาหนทางเอาคืนหลินเหมยซี พลันก็นึกถึงอาการของนางที่ได้ยินว่าตนนั้นจะค้างที่จวนชายารอง ก็นึกยิ้มที่มุมปากและเรียกเผยหั่วเข้ามา "เผยหั่วเ้าจงไปแจ้งข่าวที่จวนพระชายาเอกว่าคืนนี้ข้าจะไปค้างที่จวนพระชายาเอก แจ้งแก่นางให้เตรียมตัวไว้" พูดเสร็จจากอารมณ์หงุดหงิดพลันยิ้มอย่างชั่วร้าย แววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนได้ออกล่าสัตย์นั้นทำให้อี้อ๋องกระชุ่มกระชวยในทันที
จวนพระชายาเอก "หะ!!!! เ้าว่ากระไรนะอี้อ๋องจะเสด็จมารึ ไหนบอกว่าจะเสด็จจวนพระชายารองไง ไหงเป็เงี่ย" เหมยซีใกับคำบอกกล่าวของสาวใช้คนสนิท สาวใช้จึงกล่าวว่าอี้อ๋องเสด็จไปจวนพระชายารองแล้วแต่เพียงครู่เดียวก็ออกจากจวน และเผยหั่วได้แจ้งมาว่าท่านอ๋องจะเสด็จมาที่จวนพระชายาเอกแทน
อินซือหยาสาวใช้คนสนิทตื่นเต้นดีใจเป็นักเพราะั้แ่แต่งเข้าจวนอี้อ๋องไม่เคยเข้าหอและไม่เคยเสด็จมาพำนักที่นี้สักครา คราวนี้แหละพวกบ่าวไพร่ในจวนจะได้เลิกดูถูกเหยียดหยามพระชายาเอก และทำเหมือนกับคนที่จวนนี้เป็อากาศทาสเสียที พระนางลำบากมามากพอแล้วไม่เพียงแต่เสื้อผ้า แม้แต่อาหารก็ไม่ได้เสี่ยวนึงของจวนชายารอง
เหมยซีที่ยังช็อคกับเื่ที่นางได้ยินจากสาวใช้ สิ่งที่เหมยซีกลัวที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว "ทำไงดี...... ทำยังไงกันดีซือหยา" นางหันไปหวังให้ซือหยาช่วยคิดวิธีรับมืออี้อ๋อง ซือหยาพลันนึกว่าพระชายาตื่นเต้นดีใจจนทำตัวไม่ถูกว่าต้องทำอย่างไร นางจึงรีบพาพระชายาไปอาบน้ำ ขัดผิว ในทันที พอนึกขึ้นได้เหมยซีก็นั่งอยู่ในอ่างเรียบร้อยแล้ว
เหมยซีได้สติจึงได้ถามว่า "เ้าทำอะไรซือหยาพาข้ามาอาบน้ำทำไม" ซือหยาก็งง "ก็พระนางขอร้องให้ช่วยเพราะไม่รู้จะทำเช่นไรไงเพคะ หม่อนชั้นก็เลยพาพระองค์มาพลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า อาบน้ำ เพื่อเตรียมตัวสำหรับคืนแรกที่น่าประทับใจไว้ให้แด่พระนางและท่านอ๋อง" ซือหยาพูดไปหน้าสาวใช้ก็แดงก่ำ
เหมยซีเห็นดังนั้นก็รีบปฏิเสธ "ข้ามิได้หมายความว่าอย่างนั้น ข้าให้เ้าช่วยข้าคิดว่าต้องทำยังไงให้อี้อ๋องกลับจวนไม่ต้องต้องค้างคืนที่นี้ โอ้ยหัวจะปวด" ซือหยาได้ยินคำพูดแปลกใหม่อีกครั้งก็ยิ่งทำหน้างง ไม่เข้าใจในสิ่งที่พระชายาตรัส
"ไม่ได้จะให้เป็อย่างนี้ไม่ได้ ฉันไม่เคยแม้แต่จะมีแฟน ยิ่งพูดเื่แต่งงานด้วยแล้วตัดออกไปได้เลย แต่จะทำอย่างไรดีหล่ะ คิดสิ......... เหมยซีต้องมีสักทาง" นางบ่นกับตัวเองในใจถึงพูดออกไปซือหยาก็จะยิ่งสงสัยและงงในตัวเอง เพราะสาวใช้เห็นเป็เื่ปกติของการแต่งงาน ยิ่งพูดไปพลันแต่จะทำให้สงสัยเสียเปล่าๆ
3K
