บนสะพานบันโพ คิมโกอึน เธอกำลังใช้ดาบสั้นคู่ของเธอต่อสู้กับฮันเตอร์นักฆ่าที่สวมหน้ากากอย่างสุดกำลัง ลูกน้องของเธอกว่าหกคนที่เป็ฮันเตอร์ระดับ 7 กับ 6 ล้วน ยังไม่สามารถรับมือพวกมันได้เลย
“พวกแก รู้ไหมว่าฉันเป็ใคร”คิมโกอึนพยายามจะถ่วงเวลาและข่มขู่ฝั่งตรงข้าม
“รู้สิ และเพราะรู้ไง เธอถึงต้องตาย”เสียงของชายวัยกลางคนภายใต้หน้ากากพูดด้วยเสียงเ็า
“รีบลงมือซะ อย่าเสียเวลาพูดให้มากนัก พวกเคฮันเตอร์ของเกาหลีกำลังมา” ชายที่ยืนอยู่บนขอบสะพานกล่าวอย่างสบายใจ เขาสวมชุดสูทสีฟ้า สวมหน้ากากตัวตลก
“ครับนาย”ชายวัยกลางคนสวมหน้ากาก ตอบอย่างนอบน้อม
ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนก็ปามีดเคลือบยาพิษหกเล็มออกไป คิมโกอึน หมุนตัวหลบได้หมด จากนั้นเธอก็ทิ้งระยะห่างออกมาจากรถของเธอ เพราะต่อไม่ใช่คู่มือของคนพวกนั้น เธอจึงเว้นระยะเอาไว้
“เร็วเข้า” ชายวัยกลางคนสั่งชายสวมหน้ากากอีกสองคน ให้เข้าไปในรถ และเคลื่อนย้ายกล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ออกจากรถของคิมโกอึนและขนขึ้นรถสีดำที่จอดรออยู่ขอบฝั่งของสะพานบันโพแทน
ทีมของคิมโกอึนตายไปสามเหลืออีกสาม ตอนนี้เธอไม่อาจหยุดรั้งพวกมันได้อีก
ชายวัยกลางคนที่สวมหน้ากากหลังให้ลูกน้องขนของไปที่รถ มันก็หันมาทาง คิมโกอึน มันมีความ้าทรมานหญิงสาวที่น่ารัก และคิมโกอึนนั้นหน้าตาดีอย่างมาก ทำให้ความกระหายอยากที่จะเฉือดเฉือนเนื้อหนังของคิมโกอึนออกมาเพื่อให้ใบหน้าของเธอน่าเกลียด มันเลียดาบสั้นในมือ และตั้งต่อจู่โจม
คิมโกอึนตอนนี้หมดแรงแล้ว ด้วยระดับที่ต่างกันเกินไป เธอรู้ดีว่าคนพวกนี้้าทรมานเธอจนตาย ไม่ได้จะสังหารเธอในทีเดียว มันง่ายมากที่จะคิดแบบนี้ เพราะชายสูทสีฟ้านั้นแข็งแกร่งมาก แต่เขาเอาแต่เฝ้ามองอย่างสนุกสนานและคอยปรบมือ หัวเราะสบายใจอยู่บนขอบสะพาน
“คลื่นั”
ฉึบบบบบ
“อ๊าาาาาาากกกกกกกกก!!!”
คลื่นสีฟ้าอ่อนพุ่งตัดแขนของชายสวมหน้ากากจนขาดสบั้นหลุดออกในพริบตา ไม่เพียงเท่านั้นพลังทำลายของมันทะลุร่างของลูกน้องเขาก่อนแล้วจึงมาถึงตัวเขาและถ้าเขาหลบไม่ทัน คลื่นพลังนี้คงสังหารเขาไปด้วยแล้ว
เืไหลทะลักออกมาจากแขนของมัน
อินแจโจมตีอย่างไม่ลังแล เขาวิ่งมาถึงก็เห็นว่าพวกโจรมันกำลังขนของขึ้นรถอยู่ เขาจึงฉวยจังหวะนี้จัดการไปทีเดียวเลยยังดีที่การต่อสู้นี้เกิดขึ้นตรงหัวสะพานไม่ใช่กลางสะพานไม่เช่นนั้น ชีวิตของประชาชนธรรมดาคงจะเสี่ยงอันตรายอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ทำงานต่อไป ส่วนมันฉันจัดการเอง”ชายที่สวมหน้ากากตัสตลกที่ทำตัวสบาย ๆ ก่อนหน้าพุ่งผ่านชายสวมหน้ากากวัยกลางคนที่โดนตัดแขนและกล่าวออกคำสั่ง มันทะยานร่างจากนั้นในมือของมันก็ปรากฏดาบยาวสีดำขึ้นในมือ มันสะบัดดาบฟาดฟันอินแจกว่า หก กระบวนท่า
เคร้งงงงงง
เคร้งงง เคร้งง
อินแจรับการโจมตีของชายสวมหน้ากากที่เป็หัวหน้าได้ ทั้งหมดแต่ผมก็ทำได้แค่รับการโจมตีและถอยหลังไปเรื่อย ๆ ผมััได้ทันทีถึงความแข็งแกร่งของชายคนนี้ แน่นอนว่าชายคนนี้เป็ฮันเตอร์ระดับเงินแล้ว และเขามีความแข็งแกร่งกว่าตัวผมอย่างเห็นได้ชัด
บรึมมมมมมมมมมมม
แสงสีแดงปลดปล่อยออกมาเป็ะเิขนาดใหญ่สกิลที่ถูกใช้ออกมานี้มาจากพลังเวท มันส่งร่างของอินแจกระเด็นถอยไป สี่ก้าว อินแจกระอักโลหิตออกมาคำนึง แรงกดดันและพลังทำลายเมื่อครู่ทำให้ร่างกายของอินแจสั่นสะท้านด้วยความเ็ป หากเขาไม่ได้กินโอสถเืัเข้าไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาคงจะตายไปแล้ว
“ไม่เลวไอ่หนู อายุแค่นี้แต่เป็ถึงฮันเตอร์ระดับเงิน ไม่ธรรมดาจริง เอาละฉันจะไม่ฆ่าแก แต่ช่วยอย่าสอดเื่คน..”
อินแจไม่รอให้ชายคนนั้นพูดจบเขาใช้สกิล คลื่นัจู่โจมอย่างรวดเร็วถึงสองครั้ง
“คลื่นัคู่” ทันทีที่ดาบเขี้ยวัถูกเหวี่ยงออก
คลื่นพลังเวทก่อกำเนิดเป็พลังทำลายอันรุนแรงถึงสองสายด้วยกัน มันพุ่งเข้าใส่ร่างของชายคนนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว การโจมตีด้วยคลื่นันั้นใช้พลังเวทครั้งละ 10 ตอนนี้เขาใช้ไป 3 ครั้งแล้ว ด้วยสถานะพิเศษการโจมตีครั้งที่สาม คลื่นครั้งที่สามจะบวกพลังโจมตีเพิ่มอีก 10
ตูมมม ตูมมมมมมมมมมมม
ร่างของชายคนนั้นปลิวไปสิบห้าเมตรก่อนชนเข้ากับรถบัสโดยสารที่จอดไร้ผู้คนอยู่ ทำให้ด้านข้างของรถบัสเป็หลุมขนาดใหญ่จากแรงกระแทก
“นายท่าน” ชายที่แขนขาดพุ่งร่างเข้ามาพร้อมชายสวมหน้ากากอีกสองคน พวกมันพยุงร่างของชายที่สวมหน้ากากตัวตลก
“ชุดสูทนี้ดีจริง ๆ คิคิ๊คิ๊ ถ้าไม่มีมันฉันคงต้องาเ็สาหัสไปแล้ว”
ชายสวมหน้ากากตัวตลกสะบัดแขนของลูกน้องที่ประคองออกไป มันก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมยืดเส้นยืดสาย ะโไปมาอย่างตื่นเต้น
“อ๊าฮ่าฮ่า มาๆ ไอ้เด็กเวร เรามาบรรเลงเพลงกันต่อได้เเล้ว” ชายสวมหน้ากากตัวตลกกล่าวขึ้นพร้อมตั้งท่าต่อสู้อีกครั้ง
“นายท่าน สายของเรารายงานว่ากิลด์นภาทมิฬจะถึงที่นี้ในอีก 3 นาที พวกเราต้องไปแล้ว” ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างไม่สบายใจ แม้ว่าแขนของเขาจะขาดแต่เขายังคงรักษาความสงบเอาไว้ได้ ต่างจากก่อนหน้าที่เขาเสียการควบคุมตอนต่อสู้กับคิมโกอึน เขากำลังสนุกกับการทรมาน แต่ตอนนี้เขาเหมือนเป็คนละคนเลย
“ชิ ครั้งนี้แกโชคดี หากเจอกันครั้งหน้าแกไม่อาจโชคดีแบบนี้แน่ ฮ่าฮ่าาา” จากนั้นพวกมันก็ขึ้นรถสีดำและขับจากไป
อินแจทรุดตัวลงที่พื้นพร้อมกับจับไปที่หน้าอกที่าเ็ ผมมั่นใจว่าเหตุการณ์ปล้นของล้ำค่าบริเวณสะพานบันโพ ครั้งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตก่อนหน้าของผม
“คุณเป็อะไรไหม” คิมโกอึนวิ่งเข้ามาหาอินแจที่นั่งอยู่ และ ถามขึ้นอย่างใ เธอเห็นการต่อสู้เมื่อครู่และรู้ทันทีว่า เธอ ประเมินชายสวมหน้ากากต่ำเกินไป ชายสวมหน้ากากแข็งแกร่งมาก แม้จะเป็พี่ชายของเธออาจจะสู้กับหมอนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
“ผมไม่เป็อะไร” อินแจลุกขึ้นจากพื้น
“ไม่ทราบขอถามชื่อคุณได้ไหม”
“ผมอินแจ ยู อินแจ” ผมตอบเธออย่างไม่ปิดบัง เพราะไม่มีอะไรต้องปิดบัง ผมยังไงผมก็ตั้งใจจะก่อตั้งกิลด์ของตัวเองอยู่แล้ว ไม่ควรเก็บงำพลังเอาไว้
“โกอึน น้องเป็ไงบ้าง าเ็ตรงไหนไหม” คิมยองโฮ วิ่งเข้ามาใบหน้าใอย่างมาก หลังจากมาถึงก็หมุนตัวน้องสาวไปมา หลายรอบและเช็คาแตามร่างกาย
“พี่หนูไม่อะไร” คิมโกอึน ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เพราะพี่ชายของเธอนั้น เป็พวกห่วงน้องสาวอย่างมาก
“คุณคือ คนที่ช่วยน้องสาวผมไว้ใช่ไหม ผมชื่อ คิมยองโฮ” คิมยองโฮยื่นมือและแนะนำตัวเอง
“ผมยู อินแจ” อินแจ ตอบอย่างสุภาพ
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว” อินแจกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ตอนนี้เขาหมดหน้าที่แล้ว เขาเพียงรู้สึกว่าไม่อยากให้คนธรรมดาต้องได้รับาเ็ เหมือนเขาในอดีตที่อ่อนแอไม่มีใครสนใจ
“เดี่ยวก่อน”คิมโกอึน กล่าวหยุดอินแจไว้
“ว่าไง” อินแจหันกลับไปด้วยความสงสัย ผู้หญิงคนนี้มีอะไรจะคุยกับผม
“นายไม่้าของตอบแทนจากการช่วยชีวิตฉันหรอ” คิมโกอึนสงสัย เพราะเธอเป็ลูกของผู้บัญชาการทหารสูงสุด ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาช่วยเธอแก้ปัญหาหรือทำดีกับเธอมัก้าอะไรบางอย่างกันทั้งหมด
“ไม่มีอย่างอื่นจะพูดใช่ไหม งั้นผมขอตัว อ่อ.ส่วนเื่ของตอบแทนไม่จำเป็”อินแจกล่าวทิ้งท้ายและจากไปทันที เขาไม่ได้อยากได้รับรางวัลจากการทำความดี เขาเพียงแค่มีความคิดที่อยากปกป้องคนอ่อนแอเหมือนตัวเขาในอดีตที่อ่อนแอ
“แปลกคนจริง ๆ” คิมโกอึนพูดเบา ๆ คนเดียว
“เล่ารายละเอียดของเหตุการณ์โจมตีก่อนหน้าให้พี่ฟังหน่อย” คิมยองโฮ ไม่ได้เก็บกระกระทำของอินแจมาใส่ใจ เขาสนใจถึงการโจมตีของพวกฮันเตอร์ใต้ดินมากกว่า
หลังจากกลับมาถึงที่พัก ท้องของอินแจก็ร้องอย่างหิว
“ออกไปสู้ตอนยังไม่ทานข้าว ไม่มีแรงเลย”
กิ้งงง กลิ้งง กลิ๊งงงงงงง
เสียงดังมือถือดังขึ้น มันเป็เบอร์ของลียุนอา
“นายไปสู้แบบนั้นได้ยังไง าเ็ตรงไหนไหม ตอนนี้อยู่ไหน”
อินแจยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย ลียุนอาก็บ่นเขาเต็มที่เลย
หลังจากวางสาย อินแจก็แต่งตัวและออกไปพบกับลียุนอาที่ร้านอาหาร พวกเขาทานอาหารและพูดคุยเื่การโจมตีที่สะพานบันโพ เหตุผลที่เธอรู้ว่าอินแจ ต่อสู้นั้นเพราะในช่องทีวีทุกช่องมีถ่ายทอดสด ข่าวด่วนที่สะพานแม้จะไม่เห็นหน้าชัดเจนว่าคือ อินแจ แต่ลียุนอา สามารถจดจำได้ในทันที
จากการเล่าของลียุนอา ผมก็ได้ข้อมูลเพิ่มว่า คิมโกอึนนั้นได้เข้าไปประมูลต้นโลหิต 1000 ปีมาหนึ่ง 3 ต้นหากนำไปหลอมสกัดพิษออกและหลอมเป็โอสถโลหิต ระดับ 3 มันมีสรรพคุณในการทะลวงจากระดับ 5 ไปยังระดับเงิน ได้ในครั้งเดียวเลยแต่นั้นก็จำเป็ต้องใช้นักหลอมที่เก่งกาจในเกาหลีใต้ตอนนี้ยังไม่มีนักหลอมโอสถระดับสาม ในประเทศจีนก็ยังำม่มีเช่นกัน ต้นโลหิต 1000 ปี หนึ่งต้น สามารถสกัดได้ 4 เม็ดราคาที่เธอประมูลชนะไปคือ $34,000,000 แต่ด้วยความพิเศษของต้นโลหิต 1000 ปีนี้ทำให้ องกรค์ฮันเตอร์ใต้ดินเคลื่อนไหว เพราะพวกมันจะสามารถสร้างนักฆ่าระดับเงินเพิ่มได้อีกถึง 12 คน
ด้วยเหตุนี้อินแจจึงยิ่งใมาก เพียงแค่ต้นโลหิตพันปีที่ยังไม่สกัด สามต้นราคา 34 ล้านดอลล่าร์ หากสกัดแล้วราคาจะขึ้นไปอีก 3-4 เท่า และเขาก็ตะลึงที่ระบบของเขาสามารถหลอมได้ต้นละ 5 เม็ด
“คือว่า จริงๆ แล้วฉันมีอะไรจะมอบให้เธอพอดี” หลังจากทานข้าวจนอิ่ม ผมก็อยากที่จะมอบโอสถโลหิตให้เธอไปเลยเพราะเธอจะได้รีบดูดซับและเเข็งแกร่งขึ้น แต่ด้วยที่เธอพึ่งเล่ามาถึงการต่อสู้เพราะต้นโลหิตพันปี ทำให้เขารู้สึกลังเล
“อะไรหรอ” ลียุนอา ทำหน้าตาดีใจ และซุกซนอยากรู้อยากเห็น
ผมทำอะไรไม่ถูกจึงนำโอสถโลหิตระดับสาม ส่งมอบให้เธอ มันถูกใส่ไว้ในกล่องไม้ สีน้ำตาล
ลียุนอารับมาและด้วยความดีใจเธอจึงเปิดออกทันที จากนั้นใบหน้าของเธอก็แข็งค้าง
“เธอเคยช่วยงานในโรงประมูลทำให้เธอเคยเห็นบันทึกของที่ประมูลจากโรงประมูลต่าง ๆทั่วโลก แม้ในเกาหลีใต้ยังไม่มีใครเคยได้เห็น โอสถโลหิตระดับ สาม แต่ประเทศอื่น ๆ นั้นเขาสามารถหลอมมันได้มาพักนึงแล้ว และด้วยความหายากและล้ำค่าของมันนี้จึงทำให้องกรค์ต่าง ๆ มักแย่งชิงกันเพื่อมัน
“สิ...สิ่งนี้ ค่...คือ” ลียุนอาเสียงตะกุกตะกัก
“โอสถโลหิตระดับ 3” ผมเอานิ้ววางที่ปากของตัวเองและส่งสัญญาณให้เธอไม่ส่งเสียงดัง
“อะไรนะ”ลียุนอาลุกขึ้นจากโต๊ะทันทีด้วยความใ
“ฉันให้เธอ ไม่ต้องห่วงฉันกินมันไปแล้วหนึ่งเม็ดเม็ดนี้ของเธอ” อินแจเอามือป้องที่ปากและพูดเสียงกระซิบเบา ๆ
“จริงหรอ” ลียุนอายังไม่เชื่อว่า อินแจจะให้ของล้ำค่าแบบนี้กับเธอ ราคาของเม็ดโอสถนี้ประมาณ 120 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ มันมากมายมหาศาลเลย
“หรือไม่เอา ก็คืนมา” ผมกล่าวหยอกล้อเธอ
ทันใดนั้นลียุนอาก็โยนเม็ดโอสถเข้าปากทันที และนั่งลงดูดซับ เธอกลัวว่าอินแจจะขอคืน เธอจึงตัดสินใจกลืนมันลงไปเลย
อินแจไม่รีบร้อน เขาเฝ้าระวังความปลอดภัยให้เธอระหว่างเพิ่มพลัง เขาสั่งของหวานมาทานรอไปพลาง
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ลียุนอาก็ลืมตาตื่นขึ้น ดวงตาของเธอใสกระจ่าง พลังเวทรอบตัวเธอถูกปลดปล่อยมา แม้จะเบาบางแต่ผมก็สามารถััมันได้. และนี่เปผ้นสัญญาณว่าเธอทะลวงไปยังระดับ เงินเรียบร้อยแล้ว
“สำเร็จ”ลียุนอาะโขึ้นยืนบนเก้าอี้ ทำให้ทุกคนในร้านหันมามองพวกเขาทั้งสอง ส่วนผมนั้นก็ก้มหน้าเกาศรีษะ ด้วยความไม่อายใครของเธอ ทำให้ลียุนอา น่าหลงไหล