ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

มู่ชิงเซียวมองใบหน้าที่หลากหลายอารมณ์ของนางแววตาเอ็นดูรักใคร่มีแต่เพิ่มขึ้นไม่มีลดลง

ภายในห้องพิเศษ เสวียน ฟางเสียเองก็สังหารอย่างสนุกสนานเช่นกันด้วยฝีมือการเดินหมากอยู่ในระดับเดียวกัน!

แต่ผู้อื่นนั้นมีชาติกำเนิดจากครอบครัวบัณฑิตและวิญญูชนมีนิสัยสุภาพอ่อนโยนแม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมาทว่าแววตาเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความกระตือรือร้น!

จ้าวฉีและคนอื่นกลับต่างออกไป คิดอะไรก็พูดสิ่งนั้น

“กินหมากขาวของนางเลย! สู้ตายกับนาง!”

“อะไรกัน นางตัดหัวแร่ดแล้ว ให้ตาย อวดดีเกินไป! นี่เป็นการท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง!”

“กินหมากขาวของนางอีก! อย่าให้นางได้มีโอกาสพักหายใจ!”

“บีบนางเลย! บีบนางให้ตายคามือ!”

ทันใดนั้น สถานการณ์บนกระดานแปรเปลี่ยนไป บรรยากาศในห้องพิเศษเปลี่ยนไปทันที

“อะไรนะ หมากดำบริเวณมุมล่างขวาถูกกินแล้ว”

“มุมแหลมๆ นี้ปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน เหตุใดข้าไม่เห็นกัน”

“นี่ปรากฏให้เห็นมุมแหลมๆ อีกสองอัน หรือจะเป็นค่ายกลเจดีย์คู่อีกแล้ว”

“ให้ตายเหอะ! หักดวงจันทร์หรือ นางทำลายค่ายกลนี้ได้แล้ว!”

“ค่ายกลแร่ดมองจันทร์ ถูกทำลายลงแล้วเช่นกัน???”

ภายในห้องพิเศษพลันเงียบงัน ไร้ซึ่งสรรพสำเนียงใดๆ!

สีหน้าของทุกคนคือเหลือเชื่อ

แววตาเปล่งประกายวับวาบของฟางเสียอันตรธานหายไปที่เข้ามาแทนที่คือความสลดหดหู่

แร่ดมองจันทร์ เป็นค่ายกลใหม่ที่เขาภาคภูมิใจที่สุดเป็นท่าไม้ตายสุดท้ายของเขา..ถึงกับถูกทำลายแล้ว!

เขาแพ้แล้ว แพ้จริงๆ!

การเผชิญหน้ากันบนทางแคบมีเพียงผู้กล้าเท่านั้นที่จะชนะ...ไม่อาจลังเลใจหรือถอยร่นแม้แต่นิดเดียว!

แต่เขามีช่วงวินาทีที่ลังเลใจและคิดจะถอยร่น ดังนั้น เขาแพ้แต่เขาแพ้อย่างสุดจิตสุดใจ!

ริมสระบุปผา เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ใต้หน้ากากสีเงินซือคงเซิ่งเจี๋ยยิ้มเต็มหน้า “สะใจ! สังหารได้สะใจจริงๆ!”

ในวังหลวง ใบหน้าคมสันของเซวียนหยวนเช่อปรากฏให้เห็นรอยยิ้มบางๆ

เขาเหมือนกำลังพูดกับตัวเอง “ฮองเฮาเจ้าไม่ได้ทำให้เจิ้นผิดหวังจริงๆ!”

เฟิ่งชังประหลาดใจ เขาดูเหมือนจะได้ยินคำว่า “ฮองเฮา”สองคำนี้ แต่เมื่อตั้งใจฟังดี กลับไม่ค่อยแน่ใจ

เขาแปลกใจ

ในห้องโถงของชุมนุมเดินหมากเทียนหยวนเสียงฮือฮาของผู้คนแทบจะทำให้ชุมนุมเดินหมากระเบิดออกมา

“ให้ตายเถอะ! หมากดำถูกสังหารเรียบ!”

“หมากขาวสู้ๆ!”

“แม่นางเฟิงกล้าหาญจริงๆ สังหารหมากดำจนศิโรราบ!”

“ท่านอาวุโสกำลังจะแพ้อีกแล้วใช่หรือไม่”

“ห้ามดูแคลนท่านอาวุโสหาน! หากใครดูแคลนท่านอาวุโสหานข้าจะเอาเรื่องคนนั้น!”

“พี่ชาย ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ได้เจตนาดูแคลนท่านอาวุโสหาน”

“อะไรที่กล่าวว่าท่านอาวุโสหานกำลังจะแพ้อีกแล้ว เห็นกันอยู่ชัดๆว่าท่านอาวุโสหานแพ้มาโดยตลอด เขาไม่เคยชนะเลยมากกว่า”

“เชอะ! ฮ่าๆๆๆๆ...”

ภายในห้องพิเศษ เสวียน ฟางเสียลุกขึ้นยืนอย่างสงบเขาหันมาประสานมือให้หานไท่ฟู่ “ท่านอาวุโสหาน ขออภัยข้าได้พยายามเต็มกำลังความสามารถแล้ว!”

ค่ายกลใหม่สามชนิดที่เขาคิดค้นมาอย่างยากลำบากได้ถูกผู้อื่นทำลายหมดสิ้นแล้วฟางเสียไม่ได้โกรธเคือง และไม่ได้โศกเศร้า ในทางกลับกันเขามีท่าทีสงบนิ่ง

หานไท่ฟู่เห็นเขาถอดใจ จึงร้อนใจขึ้นมา “ยังเดินหมากไม่ถึงท้ายกระดานไฉนจึงไม่เดินต่อ”

ฟางเสียคลี่ยิ้มบางๆ “ข้าแพ้แล้วไม่มีประโยชน์ที่จะเดินต่อ”

หานไท่ฟู่หันไปมองคนอื่นๆ “พวกเจ้าเล่า หรือพวกเจ้าเองก็ยอมแพ้ด้วย”

คนอื่นๆ มองหน้ากัน ยอดฝีมือที่ฟางเสียมิอาจรับมือได้พวกเขาจะเอาชนะได้อย่างไร

หานไท่ฟู่พ่นลมใส่หนวดเคราของตนแล้วร้องฮึ “นักเดินหมากระดับเก้าอะไรกันกระทั่งนักเดินหมากสมัครเล่นคนหนึ่งก็ต่อกรไม่ได้ พวกเจ้าลดขั้นให้ตนเองเถิด! ต่อไปทั่วทั้งแคว้นเป่ยเยียนไม่มีนักเดินหมากระดับเก้าที่เป็นคนหนุ่มแม้แต่คนเดียว!”

คำพูดถากถางเหล่านี้ทิ่มแทงใจจ้าวฉีและคนอื่นๆหากเรื่องในวันนี้แพร่งพรายอกไป นักเดินหมากระดับเก้ากลุ่มหนึ่งไม่อาจสยบนักเดินหมากมือสมัครเล่นคนหนึ่งนี่มิใช่เรื่องให้ผู้อื่นเห็นขันหรือ

จ้าวฉีจัดแขนเสื้อแล้วตัดสินใจลงสนาม “ให้ข้าลองดูเถิด!”

หานไท่ฟู่เปลี่ยนท่าทีจากโกรธจัดเป็นยินดีทันที เขาหัวเราะร่า “ดี ดีมาก! จ้าวฉี เดินหมากดีๆ! ให้นางได้ลิ้มลองความร้ายกาจของค่ายกลดาวสามดวงของสกุลจ้าวเสียบ้าง!”

บนกระดานหมากใหญ่ หมากดำวางลงไปบนตำแหน่งเทียนหยวน

คนทั้งหมดประหลาดใจอยูบ้างเมื่อดูต่อไปหลังจากเดินอีกหลายก้าวพบว่าลักษณะการเดินหมากของหมากดำเปลี่ยนไปแล้ว

“เอ๊ะ นี่ดูเหมือนลักษณะการเดินหมากของค่ายกลดาวสามดวงของชุมนุมเดินหมากสกุลจ้าว...”

“ถูกต้อง นี่คือวิธีการเดินหมากค่ายกลดาวสามดวง!”

“ลักษณะการเดินหมากของค่ายกลดาวสามดวงมีความคล้ายคลึงกับการเดินหมากเทียนหยวนของท่านอาวุโสหานล้วนเป็นการเดินหมากโดยการยึดหลักการเคลื่อนตัวของดาราศาสตร์ทว่าค่ายกลดาวสามดวงซับซ้อนและพลิกแพลงได้มากกว่าการเดินหมากเทียนหยวนบรรพบุรุษของสกุลจ้าว จ้าวอี้ เป็นผู้คิดค้นขึ้นมา ถูกคนมากมายนำไปใช้และเลียนแบบแต่ไม่มีสักกี่คนที่นำไปใช้ได้อย่างใจนัก!”

“ท่านอาวุโสหานถึงกับศึกษาค่ายกลดาวสามดวงของสกุลจ้าว ประหลาดเกินไปหรือไม่!”

“มิใช่ครั้งแรกที่ท่านอาวุโสหานนำวิธีการเดินหมากของผู้อื่นมาใช้สักหน่อยวิธีการเดินหมากที่ใช้เมื่อวานประหลาดยิ่ง วันนี้ประหลาดยิ่งกว่าข้ากำลังสงสัยว่าเปลี่ยนคนเดินหมากแล้ว”

ริมสระบุปผา ซือคงจวินเย่มีสีหน้ากังขา “นี่มิใช่ค่ายกลดาวสามดวงหรือฟางเสียถึงกับใช้ค่ายกลของผู้อื่นมาเดินหมาก”

ซือคงเซิ่งเจี๋ยส่ายหน้า “มิใช่ฟางเสีย! นี่ควรจะเป็นนักเดินหมากแซ่จ้าวคนนั้นมากกว่า! สามปีก่อนข้าเคยเดินหมากกับเขากระดานหนึ่งวิธีการเดินหมากของเขาพอใช้ได้ เพียงแต่ยังขาดประสบการณ์!”

ในวังหลวง เฟิ่งชังประหลาดใจ “นี่มิใช่ค่ายกลดาวสามดวงที่ชุมนุมสกุลจ้าวเป็นผู้คิดค้นหรือเหตุใดฟางเสียจึงเริ่มใช้ค่ายกลของผู้อื่น”

ร่างของเซวียนหยวนเช่อเอนไปพิงบัลลังก์มังกรด้านหลังเล็กน้อยเขาพูดเสียงเย็น “ไม่ใช่ฟางเสีย!”

เฟิ่งชังประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก “มิใช่ฟางเสีย หรือพวกเขาเปลี่ยนคนเดินหมาก”

เซวียนหยวนเช่อเลิกคิ้วไม่พูดจา

ภายในห้องพิเศษ หวง เฟิ่งเฉี่ยนจับจ้องสายตาไปที่หมากบนกระดานแววตาของนางเปล่งประกายขึ้นทีละน้อย “เขาเปลี่ยนคนเดินหมากแล้วจริงๆ! ค่ายกลดาวสามดวงหรือ ข้าจะให้เก็บดาวไม่ได้สักดวง!”

แปะ!

หมากขาวตัวหนึ่งวางลงไป!

ภายในห้องพิเศษ เสวียน จ้าวฉีถึงกับเป็นใบ้ไปทันที!

บรรยากาศเข้าสู่ความเงียบงัน!

ความเงียบงันนั้นกินเวลาถึงครึ่งถ้วยชา!

เขายอมแพ้

“ค่ายกลดาวสามดวงของข้าถูกทำลาย ข้าพยายามสุดความสามารถแล้ว”

คนอื่นๆ ในห้องพิเศษมองหน้ากันไปมา

ทำลายได้อีกแล้ว พ่ายแพ้ไปอีกหนึ่งคนหรือ

องค์ไท่จื่อน้อยร้องขึ้นด้วยความเบิกบานใจ “เยี่ยมมาก! หมากขาวชนะอีกแล้ว!”

หานไท่ฟู่หางตากระตุกไม่หยุด

ติงไห่เจี้ยนก้าวขึ้นมากล่าวว่า “ข้าเอง! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะแพ้!”