หมอหมวยหัวเราะขำยายคำแพง"มายายเข้ามานั่งข้างในแล้วนั่งรอก่อนนะเดี๋ยวหมอไปทำอาหารเช้าก่อน เสร็จแล้วจะยกอาหารมาให้กิน"
ยายคำแพงยิ้มฟันดำขำ "ได้จ๊ะหมอ" เมื่อกินข้าวเช้าจนอิ่ม แล้วก็นั่งเฝ้าหน้าคลินิกทั้งวันไม่ลุกไปไหน
หมอหมวยตรวจคนไข้ทั้งวันได้เงินค่าตรวจบ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็ยิ้มอย่างมีความสุขตกลงเย็นกำนันทิศก็มารับแม่เฒ่าคำแพงเหมือนเดิม
กำนันทิศ "ขอบคุณ คุณหมอหมวยมากๆนะครับที่ช่วยดูแลคุณแม่ให้ผม"
หมอหมวยคิดในใจว่ามึงช่วยดูแลแม่มึงเองก็ดีนะไอ้กำนันทิศไม่ใช่มาฝากให้คนอื่นเขาดูแลทุกวันั้แ่เช้าจดเย็นแบบนี้ ห้าโมงเย็นหมอหมวยรีบปิดคลินิกทันที เหนื่อยจริงๆเลยแล้วเดินไปดูในห้องวิจัยเ้าไข่สามฟองยังไม่ฟองตัวเลยเฮอะไปนอนก่อนดีกว่าวันนี้เหมือนแบกหินนั่งทำงานทั้งวัน
หมอหมวยเดินเข้าห้องอาบน้ำที่เป็เหมือนวิมานของตัวเองเพราะความสุขที่สุดคือเข้าห้องอาบน้ำแช่น้ำอุ่นสระผม เดินออกจากห้องมาแต่งตัวให้เรียบร้อยเอาไดร์มาเป่าผมให้แห้ง เปิดทีวีดูหนังเกาหลี หนังจีนโบราณ วันนี้เหนื่อยมากดูหนังฟังเพลงให้มันสบายใจก่อนดีกว่า
หมอหมวยนอนรับไปทั้งที่เปิดทีวีหนังซีรีย์ หมอหมวยฝันว่าได้เข้าไปคฤหาส์นหลังใหญ่เหมือนวังในสมัยโบราณ เดินไปเรื่อยๆก็เจอัตัวใหญ่มากๆสามตัวมีัเกล็ดสีขาวเหมือนสีมุก ัเกล็ดสีเขียวมรกต ัเกล็ดสีทองอร่ามเหมือนทองจริงๆ ัสีสวยทั้งสามตัวเลยในฝัน
หมอหมวยไม่อยากตื่นเลยเพราะวังหลวงที่ว่ามีเงินทองมากมายมีของกินมากมายอีกด้วยอย่างกินอะไรก็กินดีจริงเราจะได้นั่งกินนอนกินสบาย ไม่ได้ๆฉันยังไม่อยากเป็ง่อยนั่งกินนอนกินฮาๆ แต่เอ๊ะ ทำไมมันดูเหมือนจริงนักล่ะ พอลองเอามือจับของนั้นๆก็หยิบจับได้เหมือนของจริงมากกว่าไม่ใช่ฝัน ใตื่นขึ้นมา
หมอหมวยตื่นขึ้นมากลางดึกเหมือนมือยังถืออะไรบ้างอย่างเลยเดินไปเปิดไฟ เฮ้ยนี่มันของจริงนี่หว่า เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหมหมอหมวยเอามือมาหยิกแขนตัวเองเจ็บๆ ไม่ได้ฝัน แหมแต่เราทำไมไม่หยิบทองมาสักกำมือหยิบอะไรมาก็ไม่รู้ วางของที่หยิบมาวางบนหัวเตียงแล้วท่องอินเตอร์เน็ตถามอากู เื่ประวัติศาสตร์จีนโบราณอ่านั้แ่ตีสามยันเช้า วันนี้เป็วันอาทิตย์ลุกขึ้นอาบน้ำก็เห็นที่ตรงข้อมือซ้ายเป็เหมือนหัวัสามหัวเล็กๆ เดี๋ยวค่อยดูอีกทีว่ามันเป็อะไรกันแน่ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็มาเปิดคลินิกหมอหมวย คนป่วยเ้าประจำมานั่งรอเหมือนเดิม
ยายคำแพง " ไหนบอกว่าจะเปิดร้านตอนพระอาทิตย์ขึ้นไงนี่พระอาทิตย์จะตกอยู่แล้ว"
หมอหมวย "วันนี้หมอเปิดร้านช้าจ๊ะยายคำแพง ๆ ทำไมไม่นั่งหรือนอนอยู่ที่บ้านบางละจะได้นอนพักผ่อน"
ยายคำแพง"ฉันนอนมาเยอะแล้ว มานั่งที่นี่ดีกว่าจะได้เป็เพื่อนหมอหมวยอย่างไงล่ะ"
ไอ้อ่างวิ่งหน้าตั้งมาหาหมอ หมวย "หมอหมวยรีบไปดูยายคำแพงหน่อย กำนันให้ฉันมาตามหมอไปดูอาการเหมือนแกนอนตายอยู่ที่บ้านั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้"
หมอหมวย " งง อะไรคือนอนตายก็ยายคำแพงมานั่งรอคลินิกเปิดเมื่อกี้นี่น่า ยังคุยกันอยู่เลย"
ไอ้อ่างเดินนำหมอหมวยมาที่บ้านกำนันทิศ ก็เห็นยายคำแพงนอนสงบนิ่งหมอหมวยเข้าไปดูอาการ ยายคำแพงน่าจะเสียชีวิตเมื่อตอนเช้ามืดที่ผ่อนมา กำนันทิศและชาวบ้านที่รู้จักยายคำแพงต่างร้องไห้เสียใจถึงแม้ว่าจะรู้ว่ายายคำแพงอายุมากแล้วแต่เพราะเป็คนเก่าคนแก่ประจำหมู่บ้านบนดอยสูงแห่งนี้ก็ทำให้ทุกคนเสียใจหมอหมวยไม่ได้บอกกับทุกคนว่าเมื่อเช้ายายคำแพงก็ไปนั่งร้านที่คลินิกหมอเหมือนเดิม ตกบ่ายๆหมอหมวยก็เดินกลับคลินิกป่านนี้ยายคำแพงจะยังนั่งรออยู่ในคลินิกหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าอยู่หมอ หมวยก็จะสยองนิดหน่อย
หมอหมวยค่อยๆเปิดคลินิกเข้ามาก็ไม่เห็นมีอะไรก็เลยโล่งใจ "ยายคำแพงแกน่าจะไปรับแขกงานแกอยู่ที่บ้านล่ะมัง"
หมอหมวยยกมือไหว้อากาศ "ยายคำแพง ขอให้ยายไปสู่สุคติที่ดีนะไม่ต้องมาหาหมออีกแล้วนะ เพราะยายไปสบายแล้ว"
วันนี้หมอหมวยไปทำงานที่อนามัยตามปกติ ก็มีชาวบ้านพาคนเจ็บไม่ใช่คนในหมู่บ้านบนดอยสูงที่ถูกยิงมาจากไหนไม่รู้มาให้หมอหมวยรักษาเป็หมอก็ต้องรักษา พี่ชบาที่เป็พยาบาลประจำอนามัย เตรียมห้องผ่าตัดเล็กๆ เอาะุปืนออกคนถูกยิงเสียเืไปมากจึงยังไม่ฟื้นต้องรอดูอาการนอนอยู่ที่อนามัย เมื่อมีคนเจ็บทั้งหมอและพยาบาทก็ต้องอยู่เฝ้า กำนันทิศ ผู้ใหญ่จู๋ ก็มาช่วยเฝ้าให้เพราะจะปล่อยให้หมอหมวยกับชบาที่เป็พยาบาล เฝ้าใครก็ไม่รู้ถูกยิงมาจากไหนก็ไม่รู้อีก
แต่หมอหมวยเคยฝึกหน่วยรบพิเศษมาก่อนพอเห็นหัวะุก็รู้แล้วคนๆนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอนแต่จะเป็พวกหน่วยรบข้ามชาติหรือเปล่าหรือเป็พวกนักรบนอกเครื่องแบบ หมอหมวยเก็บความรู้สึกที่อยากรู้เอาไว้ก่อนรอฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยถาม
หมอหมวย แอบเข้าไปในห้องวิจัยดูไข่แปลกๆสามฟองว่าฟักตัวออกมาหรือยัง ฮือ แปลกเ้าไข่สามฟองนี่ยังไม่ฝักตัวเลยนี่ก็เกือบจะสามเดือนแล้ว เวลาไวจริงๆ ยายคำแพงแกตายได้สองเดือนแล้ว ไม่มีแกก็จะเงียบๆแบบนี้ พรุ่งนี้ต้องไปดูซิว่าคนที่โดนยิงเป็ใคร
พ่อเลี้ยงทนงฟื้นขึ้นมาเช้านี้ก็เรียกขอกินน้ำๆ กำนันทิศที่วันนี้เป็คนเฝ้า "รอแป๊บคุณ เดี๋ยวผมเอาน้ำให้กิน"
พ่อเลี้ยงทนง "ขอบคุณครับ เอ้อคุณเป็ใครหรือครับ "
"ผมกำนันทิศ แห่งหมู่บ้านดอยสูง แล้วคุณล่ะเป็ใครทำไมถึงโดนยิงมา ดีนะเรามีหมอหมวยคนเก่งไม่งั้นคุณได้ไปเฝ้าพญายมแล้วเพราะคุณเสียเืมาก"
"ผมเป็ชื่อพ่อเลี้ยงทนงเป็เ้าไร่ตะวันตอกตา เป็พ่อเลี้ยงอยู่เชียงใหญ่ครับ ผมมาติดต่อทำธุรกิจที่เชียงรายแต่ไม่นึกว่าจะเจอกลุ่มมาเฟียมาดักฆ่าระหว่างทางเหมือนกันครับ"
ผู้ใหญ่จู๋ "กำนันทิศแล้วไอ้พวกมาเฟียนี่มันจะมาถล่มหมู่บ้านดอยสูงของเราหรือเปล่า"
กำนันทิศ "เฮอะทำอย่างไงได้ล่ะ เราเห็นคนาเ็จะไม่ช่วยก็ไม่ได้ จะทิ้งให้นอนตายข้างทางได้อย่างไงล่ะ ผู้ใหญ่จู๋"
พยาบาลชบา "สวัสดีค่ะ ท่านกำนันทิศ ท่านผู้ใหญ่จู๋ คนเจ็บเป็อย่างไงบ้างค่ะ"
กำนันทิศ "ฟื้นแล้วล่ะ ชบา แล้วคุณหมอหมวยยังไม่มาหรือไง"
ชบา "คุณหมอหมวยตอนนี้ไปช่วยหมาบ้านไอ้อ่างนะ เห็นบอกว่าหมาบ้านมันโดนใครฟันมาไม่รู้เลยให้คุณหมอหมวยไปรักษาก่อน"
กำนันทิศ "อะไรนะ ไปรักษาหมาบ้านไอ้อ่างตัวแสบนะหรือ"
ชบา "ใช่ จ๊ะกำนันทิศ"
--------------------------------------------
พ่อเลี้ยงทนง....สรุปเป็หมอรักษาคน หรือรักษาหมา ????????
879
