เดลค้นพบว่าชุดแปลกประหลาดที่เขาเพิ่งจะสวมไปหยก ๆ นั้นใส่สบายกว่าที่คิดเอาไว้ ถึงแม้ว่าเนื้อผ้าจะไม่ได้ดูหรูหราเช่นเดียวกับชุดที่ถักทอจากพระราชวังก็ตามที ดวงตาคู่คมจึงมองภาพสะท้อนกระจกอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำเพื่อกลับไปนั่งยังโซฟาตัวเดิม
“มาแล้วสินะคะ แล้วก็นี่ค่ะกฎที่ฉันว่า”
ร่างสูงเพียงแต่ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาพลางเอื้อมมือรับแผ่นกระดาษที่ถูกเขียนอย่างลวก ๆ โดยฝีมือของสตรีเ้าของห้อง เขากวาดสายตาอ่านอยู่เพียงชั่วครู่ก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ “กฎอันใดของเ้า นี่เรียกว่ากฎแล้วหรือ?”
“มันไม่กฎตรงไหนงั้นเหรอคะ?”
“ั้แ่ที่ข้าอ่านมาสิบกว่าข้อมีแต่คำว่าเชื่อฟังสิ่งที่เ้าบอก นี่มันเผด็จการอย่างชัดเจน”
คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย เธอแปลกใจมากกว่าที่เดลรู้จักกับคำว่าเผด็จการ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่ใช่เหรอที่เป็ฝ่ายก่อกบฎและเป็ฝ่าย้าการปกครองแบบเผด็จการแต่ทำไมท่าทางของเขาดูไม่เหมือนในหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกกลุ่มคนบางส่วนบันทึกไว้? แต่…เธอเชื่อแล้วอย่างนั้นเหรอ ว่าเขาเดินทางข้ามเวลามายังยุคปัจจุบัน
“เป็อันใดของเ้า?” ท่าทางสะบัดศีรษะไปมาของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกงุนงงเป็อย่างมาก ไม่เข้าในใจการกระทำของนางเลยแม้แต่นิดเดียว
“เปล่าค่ะแต่ก็ตามนั้นนั่นแหละค่ะ ฉันอาจจะแก้ไขกฎเพิ่มเติมสำหรับการอยู่ที่นี่แต่ตอนนี้ก็ตามที่ฉันบอกไปก่อนก็แล้วกัน”
เสียงถอนหายใจอันยาวเหยียดเรียกให้ไอรีนหันกลับไปมองอีกครั้ง เสี้ยวหน้าของเขาเวลาจริงจังหรือเคร่งเครียดนั้นไม่ต่างจากเทพบุตรเท่าไรนัก เรียกได้ว่าถ้าพาออกไปข้างนอกอาจจะมีแมวมองสักคนมาขอช่องทางการติดต่อและชวนให้เดลเข้าสังกัดได้ง่าย ๆ
“คิดอันใดของเ้าอีก หากไม่มีกฎเพิ่มเติมแล้วเราจะเดินทางกันได้หรือยัง”
“ไปเลยก็ได้ค่ะ คุณอยา-”
“ข้า้าไปเยือนพระราชวังวินเทอร์ของข้า”
ไอรีนกลอกตามองบนเมื่อยังพูดไม่ทันขาดคำ หมอนี่ก็เล่นพูดแทรกขึ้นมาก่อน ถึงแม้ว่าสิ่งที่เธอ้ารู้จะตรงกับสิ่งที่เขาตอบก็ตามที และสุดท้ายแล้วเธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากประชดประชันเขาด้วยการถอนสายบัว
“ตามที่ฝ่าาประสงค์เพคะ”
“ถ้าไม่จริงใจก็อย่าทำเสียดีกว่า”
คิ้วเรียวกระตุกขึ้นมารัว ๆ เพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าหมอนี่จะปากร้ายและจิกกัดจนเธอรู้สึกอยากจะเข้าไปหยุมหัวแล้วกระทืบให้จมดินถึงเพียงนี้ แต่ตอนนี้ไอรีนก็ทำได้เพียงแค่ข่มอารมณ์อันขุ่นมัวเอาไว้แล้วพาตัวปัญหาออกไปผจญโลกภายนอก
สภาพตึกรามบ้านช่องรวมไปถึงหลายสิ่งหลายอย่างดูเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมโดยเฉพาะรถม้าจักรกลที่เขากำลังโดยสารอยู่นั้นค่อนข้างทำให้เดลรู้สึกตื่นตาตื่นใจจนไม่อาจละสายตาจากกระจกข้างได้เลย
“นี่น่ะหรือเวเซลิซแห่งเซเนีย ข้ากำลังฝันไปใช่หรือไม่ บอกข้าที”
“คุณไม่ได้ฝันค่ะ ถ้าไม่เชื่อก็ลองหยิกแขนตัวเองเต็มแรงหนึ่งทีสิคะ”
“ข้าไม่ใช่คนที่จะทำร้ายตัวเอง อย่ามาล่อลวงเสียให้ยาก”
ไอรีนเบะปากด้วยความหมั่นไส้ เธอไม่เข้าใจว่าคนที่แอบอ้างเป็องค์ชายสามนั้นทำไมถึงต้องต่อปากต่อคำกับเธอเช่นนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังดูเคร่งเครียดกับการที่ตนเองโผล่มาอยู่ที่ห้องของเธอแท้ ๆ
“ก็ไม่ได้ล่อลวงนี่เพคะฝ่าา หม่อมฉันก็แค่แนะนำ”
“เรียกข้าเช่นนั้นเ้าเชื่อแล้วหรือว่าข้าคือองค์ชายสาม”
“อ๊ะ ถึงพอดีเลยค่ะ วินเทอร์พาเลซที่ตั้งชื่อตามฤดูที่องค์ชายสามลืมตาดูโลก”
โชคดีที่เธอขับรถมาถึงพระราชวังวินเทอร์เสียก่อน ไม่อย่างนั้นคงจะต้องได้ต่อปากต่อคำกับหมอนี่อีกยาวซึ่งดูท่าทางแล้วเธออาจจะทนไม่ได้จนต้องเผลอใช้กำลังกับเขาแน่ ๆ
เดลขมวดคิ้วมุ่นเมื่อลงจากรถม้าจักรกลแล้วพบว่าตรงหน้าบ้านของเขามีแต่ป้อมปราการเต็มไปหมด มิหนำซ้ำยังมีพวกทหารเดินผลัดเวรกันไปมาจนน่าเวียนหัว
“เหตุใดถึงมีป้อมเช่นนี้ตรงหน้าบ้านข้า?” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาทันทีที่เขาเดินตามไอรีนไปยังป้อมแห่งนั้น
“ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ มันไม่ใช่ป้อมอะไรขนาดนั้น เขาเรียกว่าเคาน์เตอร์ขายบัตรเพื่อเข้าชมพระราชวังต่างหาก”
สิ้นสุดเสียงใสเธอจึงชูสองนิ้วให้แก่นายทหารที่เฝ้าเคาน์เตอร์เป็อันว่าขอตั๋วเข้าชมจำนวนสองใบแต่ทว่าดวงตาคู่สวยที่ปรายไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ติด ๆ กันก็เข้าใจได้ว่าเขา้าคำอธิบายต่อ
“เคยมีขโมยบุกเข้าวังน่ะค่ะ เลยเพิ่มกองทหารเยอะขนาดนี้” พูดจบจึงเอื้อมมือไปจ่ายเงินค่าตั๋วพร้อมรับตั๋วมาถือสองใบ
“แล้วเหตุใดข้าต้องมาจ่ายเงินเข้าชมบ้านตัวเองด้วย?”
“เื่นั้นฉันจะตอบทีหลังค่ะแต่ตอนนี้รีบเข้าไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวก็หมดเวลาเข้าชมกันพอดี”
ยิ่งเดินตามนางเข้าไปก็ยิ่งรู้สึกแปลกขึ้นมากทุกขณะ เวลาที่ถูกเรียกว่าอนาคตนั้นสามารถเก็บและจัดแต่งบ้านของเขาให้เหมือนจริงได้มากขนาดนี้เลยอย่างนั้นหรือ? ยิ่งคิดเดลก็ยิ่งไม่เข้าใจ ถึงแม้ว่าจะยินดีที่ทุกอย่างยังคงเค้าเดิมแต่ก็รู้สึกไม่ชินกับการที่บ้านของตนเองมีแต่คนแปลกหน้าเดินยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
“ข้ามีที่ที่ดีกว่าการเดินในวังเช่นนี้” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยความเบื่อหน่ายเพราะการเดินเบียดเสียดกับผู้เข้าชมพระราชวังวินเทอร์นั้นค่อนข้างดูดพลังงานของเขาไปพอสมควร
“ที่ที่ดีกว่างั้นเหรอคะ? คุณเคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้หรือยังไง?”
“ถ้าเ้ายอมตามข้าไปยังที่ที่ข้า้าไป ข้ามั่นใจว่าเ้าจะเชื่อข้าอย่างไม่เคลือบแคลงอันใดอีกเลดี้ควินเทรลล์” ท่าทางกลอกตามองบนของนางช่างน่ากลั่นแกล้งยิ่งนักแต่เขาก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ นอกเสียจากเดินนำนางไปยังทุ่งกุหลาบที่อยู่ตรงด้านหลังของวัง
บรรยากาศของทุ่งกุหลาบขาวยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนราวกับว่าเส้นทางลับนั้นได้พาเดลกลับมายังโลกของเขาอีกครั้งแต่สิ่งที่คิดก็ต้องดับสูญไป เมื่อมองออกไปไกลสุดทุ่งแล้วพบว่ามีป้อมปราการของทหารอยู่ที่นั่น
“คิดเหมือนกันค่ะ จะสร้างทำไมก็ไม่รู้”
เมื่อเสียงของคนที่เดินตามหลังมาติด ๆ ดังขึ้น องค์ชายสามจึงหันกลับไปมองนางเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะรีบหลบสายตาและไม่พูดสิ่งใดอยู่พักใหญ่ ๆ จนกระทั่งความอึดอัดเริ่มก่อตัว เขาถึงจะพูดสิ่งที่ตนเองสงสัยออกมา
“เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าคิดแบบไหน เ้าเป็นักเวทย์สายอ่านใจอย่างนั้นหรือ?”
“แหมฝ่าาเพคะ หม่อมฉันก็แค่เ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองธรรมดา ๆ จะมีพลังเวทย์ได้ยังไงกันและที่สำคัญหม่อมฉันก็ตั้งสมมติฐานแค่นั้นเอง” เว้น่ไปเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ
“หากเป็เ้าของบ้านตัวจริง จะมีใครพอใจบ้างล่ะเพคะ ที่อยู่ ๆ บ้านของเราก็เปลี่ยนไปโดยที่เ้าของไม่ได้ยินยอม”
“ก็ถูกของเ้า แล้วตอนนี้ข้าทำสิ่งใดได้บ้าง?”
“อยู่เฉย ๆ ค่ะเพราะก็คงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ถึงตอนนี้เชื้อสายของราชวงศ์จะยังคงอยู่แต่ก็เป็เพียงตำแหน่งที่ไม่ได้มีอำนาจอะไร”
คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันในทันทีที่ได้ยินคำตอบจากปากของอีกฝ่าย ประโยคคำพูดและน้ำเสียงดูจริงจังจากเมื่อครู่มากนักจนทำให้เดลสับสนว่าตกลงแล้วนางเชื่อว่าเขาคือองค์ชายสามหรือเพียงแค่เล่นละครปั่นหัวเขากันแน่
“เ้าพูดจาราวกับเชื่อข้าแต่บางครั้งก็เหมือนไม่ได้เชื่อ” สุดท้ายแล้วเขาก็เอ่ยความคิดของตนเองออกไปอยู่ดี
“ฉันน่ะเหรอคะ ถ้าพูดตามจริงตอนนี้ก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งแต่ก็อาจจะเริ่มเชื่อแล้วก็ได้ สถานที่แบบนี้นอกจากคนของทางการก็คงไม่มีใครรู้” ยกนิ้วชี้เข้าหาตัวเองพลางเอ่ยประโยคอันยาวเหยียดก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์อีรุงตุงนังที่เกิดขึ้นกับตัวเธอใน่นี้
เดลหรี่ตามองไอรีนอย่างจับพิรุธแต่ก็พบว่าสายตาของนางไม่ได้โกหก นางพูดความจริงทุกประการยกเว้นเพียงแต่ว่าเขาเองจะเชื่อสิ่งที่นางพูดมากแค่ไหน
“แล้วข้าต้องทำอย่างไร เ้าถึงจะเชื่อว่าข้าคือเดล เทอร์ลิงตัน?”
To be continue...
พระราชวังวินเทอร์ / วินเทอร์พาเลซ วังที่ประทับขององค์ชายสาม ถูกตั้งชื่อตามฤดูที่องค์ชายสามลืมตาดูโลก
เวเซลิซ เมืองหลวงของเซเนีย
2K
