เค่อฉิงกล่าวลาฉินหลงก่อนจะจากไป ด้วยเนื่องจากฉินหลงเห็นท่านแม่ทัพที่ยืนมองเขาและนางสนทนากันเสียสนุกปาก ด้วยใบหน้าเ็ากลับจ้องมองไปยังสตรีร่างเล็กมากกว่ารองแม่ทัพเช่นเขาเสียอีก
"ไม่มีคนคุยอีกแล้ว"
เค่อฉิงที่ยังไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่ามีบุรุษร่างสูงกำลังจ้องมองแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาอันไม่เป็มิตร
เฟิงฉินค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้สตรีในศาลาทีละนิดก่อนเงาของเขาจะบดบังทาบทับสตรีร่างเล็ก เค่อฉิงหันมามองทางด้านหลังจนสายตาสบเข้ากับชุดเกราะอันเป็เอกลักษณ์ที่มีเพียงผู้เดียวที่สวมใส่มัน
"สะดุ้ง!"
เค่อฉิงใหลังจากแหงนหน้าขึ้นไปสบเข้ากับสายตาที่จ้องเขม็งอย่างกินเืกินเนื้อ เธอทำอันใดผิดทำไมบุรุษผู้นี้ถึงได้จ้องเธอปานจะฆ่าให้ตายเลยหรือ
"คุยสนุกหรือไม่กับคนของข้า?"
"หมับ!"
มือหนาของเฟิงฉินคว้าเข้าไหล่บอบบางของสตรีตรงหน้า ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคืองอยู่แล้วยิ่งทำให้มิสบอารมณ์กับอาการที่แสดงถึงความหวาดกลัวในตัวเขา
"ท่าน..ได้โปรดปล่อยข้าก่อนข้าเจ็บนะ!"
ไหล่บางถูกมือหนาบีบจนรู้สึกเ็ปจนแสดงออกมาทางสีหน้าเห็นได้ชัด เธอมิอยากพบเจอกับบุรุษตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งเจ็บตัวมิเคยแม้ถนอมกันเลยสักนิด
"ทำไมหรือมิคุยเป็เพื่อนข้าสักหน่อยจะเป็อะไรไปเล่า?"
เฟิงฉินกล่าวจบยกร่างบางขึ้นมาประจันหน้ากับเขา เค่อฉิงที่เริ่มไม่ยอมกับความเอาแต่ใจของบุรุษตรงหน้า เธอมิใช่สิ่งของหรือสมบัติของผู้ใด รอบนี้เค่อฉิงไม่แม้แต่จะหลบสายตาของเฟิงฉินแม้แต่น้อยด้วยแววตาที่แสดงว่าเธอจะไม่ยอมถูกรังแกอยู่เพียงฝ่ายเดียวอีกแล้ว!
"ท่านแล้วทำไมหรือท่านเป็อันใดเหตุใดถึงอยู่ๆมาทำร้ายข้า!"
เธอเริ่มเหลืออดกับบุรุษตรงหน้าเสียแล้วด้วยความโกรธเค่อฉิงตวาดดังสนั่น ทหารที่เฝ้ายามต่างก้มหน้าก้มตาทำเป็มิรู้มิเห็น แต่ที่แน่ๆสตรีนางนี้กินอันใดมาถึงได้ตวาดใส่ท่านแม่ทัพเช่นนี้
"ข้าบอกเ้าแล้วมิใช่หรืออย่าริอาจยุ่งกับคนของข้า!"
"ข้าไปยุ่งกับคนของท่านั้แ่เมื่อใดมีแต่คนของท่านที่เข้ามาหาข้าเอง"
เสียงหวานตอบกลับพร้อมสะบัดมือหนาออกจากกาย เฟิงฉินที่เริ่มเหลืออดกับสตรีตรงหน้าหากนางมิไปยั่วคนของเขาแล้วที่ศาลาเมื่อกี้มันคืออันใดกัน
"คิดจะจับข้ายังมิพอยังจะจับรองแม่ทัพที่เป็คนของข้าอีก..เ้าก็มิต่างจากสตรีร้อยมารยามิต่างจากสตรีในหอโคมแดงที่เอากายเข้าแลก!"
เมื่อเธอที่ได้ยินสิ่งที่บุรุษตรงหน้ากล่าวออกมาเช่นนั้นสติถึงกับขาดผึงกัดฟันแน่นด้วยความโกรธที่เขาหาว่าเธอเป็สตรีขายร่างกาย ได้!..หากเขาคิดเช่นเธอก็จะเป็ดังเช่นที่เขาคิด
"แล้วเช่นไรข้าก็มิเคยคิดเลือกบุรุษใจหยาบกระด้างเช่นท่าน!" เค่อฉิงกล่าวด้วยอารมณ์โกรธตอนนี้เธอควันออกหูแล้ว
"ดี!..ตอนนี้เ้าเป็เชลยก็สมควรทำตัวให้เป็เชลยปรนนิบัติข้าสักหน่อยเสียจะเป็อันใดไป!"
"หมับ..อือ!"
เฟิงฉินมือของเขาคว้าเข้าเอวของสตรีตรงหน้า ดึงร่างเล็กให้เข้าหาอกแกร่งก่อนจะก้มไปจูบอย่างดูดดื่น มันเร็วจนแม้แต่เค่อฉิงก็ไม่ทันตั้งตัวมือหนากดท้ายทอยมิให้นางถอยออกมืออีกข้างรวบเอวบอบบางแน่น
เหล่าทหารเมื่อมิได้ยินเสียงของท่านแม่ทัพและสตรีของท่านแม่แล้วพวกเขาจึงเงยหน้าขึ้นมา แต่สิ่งที่พวกเขากลับไม่คิดว่าจะได้เห็น ท่านแม่ทัพของพวกเขากำลังพลอดรักกับสตรีในศาลา
"ตุบ..ตุบ.."
เค่อฉิงพยายามขัดขืนมือบางตีบุรุษตรงอย่างเอาเป็เอาตาย แต่กลับกันด้านเฟิงฉินที่ไม่แม้แต่จะสทบสท้าน เขากับได้รสจูบที่ได้รับหอมหวานอย่างกล่าวมิถูก เฟิงฉินที่มิได้ปล่อยนางออกเสียทีจนเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เค่อฉิงที่เริ่มอ่อนแรงมือบางที่ใช้ทุบตีบุรุษตรงหน้ากลับเบาลงเรื่อยๆ
"ตึง!"
"แฮ่ก..แฮ่ก.."
เฟิงฉินถอนจูบอันยาวนานปล่อยร่างของสตรีตรงหน้าล้มลงอย่างไม่ใยดีก่อนจะสายหน้าให้กับสตรีตรงหน้าเขา ขนาดนางจูบยังไม่แม้แต่จะเป็งาน แล้วนางจะเป็สตรีขายร่างกายตามที่นางกล่าวตอบเขาได้อย่างไร เฟิงฉินที่เริ่มอารมณ์ดีขึ้นแล้วมองไปยังสตรีที่หอบหายใจเข้า เค่อฉิงที่หลุดจากพันธนาการเธอแทบจะหมดสติเอาอีกรอบกับการกระทำของบุรุษตรงหน้า
"จำไว้หากข้ายังเห็นเ้ายุ่งกับคนของข้า..ครั้งหน้าจะมิใช่เพียงเท่านี้!"
เค่อฉิงเธอทนไม่ไหวกับการกระทำครั้งนี้ร่างบางเอามือเช็ดริมฝีปากก่อนจะลุกขึ้น
"เพียะ!"
มือบางฟาดเข้าที่ใบหน้าคมอย่างสุดแรง ทหารยามที่มองกันตาค้างกับการที่สตรีในศาลากล้าตบหน้าแม้แต่ท่านแม่ทัพ เฟิงฉินที่จากอารมณ์เริ่มกลับมาเป็ปกติตอนนี้มันกลับเริ่มเดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง
เฟิงฉินก้าวเข้าประชิดร่างของเค่อฉินจนนางตั้งตัวไม่ทันมือหนายกร่างบางขึ้นบ่าเดินออกไปด้านนอกศาลาตรงไปยังตำหนัก
"ปล่อยนะบอกให้ปล่อย" เสียงโวยวายดังไม่ทั่วกำปั้นน้อยๆพยายามทุบลงไปยังหลังของบุรุษตรงหน้าแต่เหมือนกับเอามือเหล่าทุบกำแพง มันไม่แม้แต่จะสะทกสะท้าน..
จบตอน..
2K
