ราชันเพลิงผลาญพิภพ

หลังจากตกลงกันได้ฟางเฉินก็เริ่มเตรียมตัวพร้อมกับนำอาวุธลับที่ตนสร้างขึ้นมาเพื่อใช้กับทักษะด้ายไปด้วย หลายวันมานี้ฟางเฉินยังไม่หยุดพัฒนาฝีมือของตนเอง“ฟางเฉินการออกไปครั้งนี้เจ้าต้องตื่นตัวเอาไวตลอดเวลา ในฐานะที่ข้าอยู่มานานข้าคุ้นชินกับนิสัยของมนุษย์ดีเพราะงั้นภารกิจครั้งนี้อันตรายไม่ได้อยู่ที่อสูรแต่เป็นมนุษย์” ความโลภกำล่าว“ข้าเข้าใจแล้ว” ฟางเฉินกล่าวจากนั้นฟางเฉินและเย่เซียนก็เดินทางไปยังตำหนักภารกิจซึ่งกลุ่มที่เย่เซียนเลือกก็รออยู่ที่นั่นแล้ว“หืม เจ้านั่นมันศิษย์สายนอกนี่นาทำไมศิษย์น้องถึงพาเจ้านั่นมากับเราด้วย” ชายหนุ่มซึ่งเป็นศิษย์หลักคนหนึ่งกล่าวดูถูกเมื่อเห็นฟางเฉิน“นั่นหนะสิ ภารกิจคราวนี้ไม่ใช่ว่าอันตรายพอควรหรอกเหรอถ้างั้นทางที่ดีเราควรจะพาศิษย์หลักไปกันดีกว่า” ศิษย์หลีกซึ่งเป็นหญิงสาวอีกคนกล่าว“พวกเจ้าไม่ต้องพูดมาก พวกเจ้าคิดว่าข้าจะรับคนที่ไร้ประโยชน์มาเข้ากลุ่มหรือยังไง ส่วนเรื่องความสามารถเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะได้รู้ในอีกไม่ช้า เอาละก่อนอื่นเรามาแนะนำตัวกันก่อน ชายหนุ่มคนนี้คือฟางเฉินซึ่งตอนนี้เป็นผู้ติดตามของข้า ส่วนสองคนที่พูดเมื่อครู่คือ โจหยวนกับหยูหลาน ส่วนสมาชิกดอีกคนข้าคงไม่ต้องแนะนำตัว” เย่เซียนกล่าวสมาชิกอีกคนคือเหยียนมี่ซึ่งตอนนี้เป็นศิษย์สายในแล้ว สมาชิกกลุ่มนี้มีทั้งหมด 5 คนและคนที่แข็งแกร่งที่สุดคือเย่เซียนซึ่งอย่ะดับจุดสูงสุดของนักรบ“แล้วเป้าหมายในการล่าของเราอยู่บริเวณใหนของป่าพงไพร” ฟางเฉินกล่าว“ส่วนกลางของป่าพงไพรเพราะที่นั่นมีอสูรระดับ 3-5 อาศัยอยู่สำหรับพวกเราอสูรระดับ 5 คงเกินกำลังของพวกเราไปหน่อยเพราะงั้นทางที่ดีพวกเราคงต้องออกล่าอยู่รอบนอกของส่วนกลาสงก็พอ” เย่เซียนกล่าว“แล้วการแบ่งรางวัลละ” หยูหลานกล่าว“เราจะแบ่งรางวัลเท่ากันตกลงหรือไม่” เย่เซียนกล่าว“ก็ดีถ้างั้นไปกันเถอะ” โจวหยวนกล่าวเมื่อกลุ่มของฟางเฉินเริ่มเดินทางออกจากสำนักจู่หลง ไม่นานก็มีกลุ่มคนจำนวน 10 คนสะกดรอยตามกลุ่มของฟางเฉินไปอย่างเงียบๆ แต่ฟางเฉินที่มีจิตวิญญาณดวงตาสามารถมองได้ใกล้กว่าคนทั่วไปหลายเท่าดังนั้นฟางเฉินจึงสามารถมองเห็นกลุ่มคนได้อย่างชัดเน“ดูเหมือนพวกมันจะไม่กล้าลงมือตอนนี้สินะ” ฟางเฉินคิด“พวกมันคงไม่หน้าโง่ลงมือกับลูกสาวของเจ้าสำนักหรอก พวกมันคงจะรอจังหวะที่เจ้าอยู่คนเดียวและลงมือสังหารเจ้าอย่างแน่นอน” ความโลภกล่าว“อย่างงั้นก็ดี แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกมันอยู่ระดับเท่าไหร่” ฟางเฉินกล่าว“ 5 คนอยู่ระดับนักรบขั้นต้น 2 คนอยู่ขั้นกลาง 2 คนขั้นสูง และ 1 คนขั้นสูงสุด” ความโลภกล่าว“กลุ่มของเรามีนักรบขั้นสูง 2 คนขั้นสูงสุด 1 คนและขั้นต้นอีก 1 คน ส่วนความแข็งแกร่งของข้าตอนนี้น่าจะสามารถสังหารขั้นต้นได้อย่างไม่ยากเย็นแต่ขั้นกลางนี่สิข้าคิดว่ายังไม่แน่ใจ” ฟางเฉินกล่าว“ก็จริงถ้าสู้กันซึ่งๆหน้าเจ้าแพ้แน่แต่ว่าที่นี่คือที่ใหน ที่นี่คือป่าพงไพร ด้วยทักษะด้ายและอาวุธลับของเจ้าเราสามารถสร้างกับดักเอาไว้ได้มากมาย” ความโลภกล่าว“นั่นคือสิ่งที่ข้ากำลังคิดเลย” ฟางเฉินกล่าวพร้อมกับยิ้มเย็นชา“หืมดูเหมือนว่าตอนนี้ศิษย์ของสำนักเว่ยและอู่เองก็ออกมาทำภารกิจเหมือนกันนนะ” โจวหยวนกล่วาและมองไปข้างหน้ากลุ่มศิษย์สายในและสายนอกของสำนักเว่ยและอู่ต่างก็ออกล่าสัตว์อสูรระดับ 1-3 อย่างบ้าคลั่ง แต่พวกฟางเฉินก็ไม่สนใจและเดินเข้าไปส่วนกลางทันที“โฮก!!!!!”“มันมาแล้ว!!!!” เย่เซียนคำรามเมื่อมาถึงส่วนกลางเสียงคำรามก็ดังขึ้น จากนั้นแมงป่องสีเขียวมรกตขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาจากป่า“แมงป่องมรกตงั้นเหรอสัตว์อสูรระดับ 4 ทุกคนระวังด้วย ฟางเฉินหยุดการเคลื่อนใหวมันให้ที” เย่เซียนกล่าว“ได้ แต่คงหยุดได้ไม่นานหรอกนะ” ฟางเฉินกล่าว“แค่นั้นก็เกินพอแล้ว” เย่เซียนกล่าวฟางเฉินปลดปล่อยเส้นด้ายนับร้อยเส้นและใช้เส้นด้ายผูกมัดขางและร่างกายส่วนต่าง ๆของแมงป่องมรกตเอาไว้กับต้นไม้รอบ ๆ“นี่มัน!!!!” พวกโจวหยวนอ้าปากค้างพวกเขาไม่คิดว่าในพริบตาฟางเฉินจะสามารถหยุดการเคลื่อนใหวของแมงป่องมรกตได้“ดีมากต่อไปถึงตาข้าบ้าง เพลงกระบี่สิ้นอสูร” เย่เซียนคำรามเพลิงกระบี่ที่ร้ายกาจถูกฟาดฟันออกไปทำให้แมงป่องมรกตได้รับบาดเจ็บสาหัสจากนั้นพวกโจวหยวนก็ได้สติและเริ่มโจมตีออกไปทันที และพริบตาอสูรระดับ 4 ก็ตกตายไป“ไม่น่าเชื่อว่าจะจัดการได้ง่ายๆแบบนี้” หยูหลานกล่าว“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่มีทางเลือกคนที่ไร้ประโยชน์มาเข้ากลุ่ม” เย่เซียนกล่าว“ข้าผิดเองและที่ดูถูกเจ้าเกินไปศิษย์น้องฟางเฉิน” โจวหยวนกล่าว“นั่นสิด้วยทักษะด้ายของเจ้าการล่าครั้งนี้ก็ไม่น่าจะยากเย็นอะไร” หยูหลานกล่าวจากนั้นกลุ่มของฟางเฉินก็ได้สังหารอสูรระดับ 3-4 ไปเกือบ 10 ตัวทำให้พวกเขาค่อนข้างอารมณ์ดี เมื่อถึงตอนกลางคืนกลุ่มของฟางเฉินก็เริ้มก่อไฟและพักผ่อน“ในกลุ่มพวกเราใครทำอาหารเป็นบ้าง” โจวหยวนกล่าวหยูหลานส่ายหน้าไปมาแม้แต่เหยียนมี่ยังก้มหน้าลง เย่เซียนไม่ได้ปิดบังตั้งแต่เด็กนางไม่เคยเข้าห้องครัวเลยสักครั้ง ฟางเฉินถอนหายใจก่อนจะนำเนื้อของสูรออกมาและเริ่มแร่หนังออกจากนั้นฟางเฉินก็นำวัตถุดิบต่าง ๆออกมาและเริ่มปรุงด้วยความชำนาญก่อนจะนำเนื้อมาย่างให้ทุกคนกิน“นี่มัน การที่ให้ชายหนุ่มคนหนึ่งมาทำอาหารให้กินมันช่างหน้าอายยิ่ง” หยูหลานกล่าว“ฮ่า ฮ่า ข้าไม่แปลกใจเลยที่พวกเจ้ายังไม่มีคนรัก” โจวหยวนกล่าวพร้อมกับกัดเนื้อเข้าไปอย่างถูกปาก“แต่เจ้ามีฝีมือใช้ได้เหมือนกันนะ เนื้อนี่ทั้งไม่สุกจนเกินไปทำให้มีความนุ่มและมันพุ่งออกมาทันทีที่กัดเข้าไป” เย่เซียนกล่าวชม“ข้าว่าท่านควรจะเริ่มทำอาการกินเองได้แล้วนะศิษย์พี่” ฟางเฉินกล่าว“เอ๋เจ้าหมายความว่ายังไง” หยูหลานกล่าว“ก็เพราะว่าทุกครัง้ที่ฟางเฉินทำอาหารศิษย์พี่เย่ก็จะออกจากตำหนักและขโมยอาหารของศิษย์น้องฟางเฉินหนะสิ” เหยียนมี่กล่าว“ฮ่า ฮ่า นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน ลูกสาวของเจ้าสำนักไปขโมยอาหารจากศิษย์สายนอกคนหนึ่ง ถ้าเรื่องนี้ไปถึงคนอื่นละก็ผู้คนต้องพากันหัวเราะท้องแข็งย่างแน่นอน” โจวหยวนกล่าวพร้อมกับกุมท้องหัวเราะออกมา“ไปตายซะ!!!!” เย่เซียนไม่รอช้าชกหมัดออกไปทำให้โจวหยวนกระเด็นชนเข้ากับต้นไม้ทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เริ่มออกล่า

คล้ายกับเรื่องราชันเพลิงผลาญพิภพ ที่คุณอ่าน

ราชันเพลิงผลาญพิภพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เริ่มออกล่า

คล้ายกับเรื่องราชันเพลิงผลาญพิภพ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้