บทที่ 1 ความตายก็เพียงพอแล้ว!
"เหวินหน่วน เื่นี้จะมาโทษกัวจื่อไม่ได้นะ ใครจะคิดล่ะว่า เธอแต่งงานเข้าตระกูลลู่มาตั้งหลายปี แต่สุดท้ายกลับไม่มีลูกสักที” ผู้หญิงคนนั้นลูบท้องที่ยังไม่ป่องมากนักพลางเอ่ยต่อ "กัวจื่อกับฉันรักกันจริง ๆ"
เหวินหน่วนอ้าปากค้าง ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้
หญิงสาวส่ายหน้าอย่างแรง
ไม่ มันต้องไม่ใช่แบบนี้
ตอนเธอแต่งงานกับลู่กัวจื่อ เป็การแต่งงานครั้งที่สองของเขา ไม่นานหลังจากแต่งงานเธอก็ตั้งท้อง ทว่าลู่กัวจื่อกลับบอกเธอว่า อดีตภรรยาของเขาเสียชีวิตเพราะการคลอดบุตรยาก เขาไม่้าสูญเสียภรรยาไปกับการต้องคลอดบุตรยากอีกแล้ว
"เหวินหน่วน ผมรักคุณมาก ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ” ชายคนนั้นคุกเข่าต่อหน้าเธอ พรั่งพรูถ้อยคำที่เต็มไปด้วยอารมณ์ลึกซึ้งเสน่หาออกมา ราวกับว่าความรักเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้
เธอรู้สึกประทับใจกับคําพูดของสามีมาก มากจนยินยอมทำแท้งเด็กในท้องแล้วเลี้ยงดูลูก ๆ ของลู่กัวจื่อที่เกิดกับภรรยาเก่าแทน
ใน่หลายปีที่ผ่านมาเธอเริ่มต้นด้วยการตั้งแผงลอย ในที่สุดก็ได้เปิดสาขาย่อยไปทั่วประเทศ อีกทั้งยังเลี้ยงลูกทั้งสองคนเป็อย่างดีจนพวกเขาได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยตามที่หวัง
นึกถึงเื่นี้แล้ว เหวินหน่วนก็เบือนสายตาไปอีกด้านหนึ่ง
"น้าเหวิน คุณรักเรามากนี่นา คุณอยากให้เราโดนดูถูกใช่ไหม” ลูกสาวของลู่กัวจื่อเอ่ย "คุณเรียนไม่จบประถมด้วยซ้ำ แต่น้าเหยียนหนี่น่ะได้เรียนที่มหาลัยจริงจัง"
ยิ่งพูด ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งสูงส่ง ไม่เหมือนเหวินหน่วนที่เต็มไปด้วยกลิ่นสาปของเศษเงินต่ำต้อย
เหวินหน่วนอยากจะบอกว่าที่เหยียนหนี่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยกรรมกร ชาวนา และทหารได้เพราะเธอยอมลาออกแล้วมอบเงินจากการตั้งแผงลอยหนึ่งเดือนให้เป็ของขวัญ
เหวินหน่วนกระวนกระวายใจ มองไปที่ลูกชายที่ตนเลี้ยงดูมา แต่ก็เห็นเพียงใบหน้าไม่สบอารมณ์ของเขา
"คุณยังจะพูดมากอยู่อีก พ่อสัญญาว่าจะให้บ้านหลังเก่าก็มากพอแล้ว"
ไอ้เนรคุณ!
เหวินหน่วนปิดหน้า หลั่งน้ำตาออกมา
ทั้งที่ทุ่มเททั้งกายทั้งใจให้พวกเขามาตลอดหลายปี แต่ลูกเนรคุณสองตัวนี้กลับไม่เคยเรียกเธอว่า 'แม่' เอาแต่เรียก 'น้าเหวิน' อยู่แบบนั้น
น้าเหวินบ้าอะไร!
แม้ว่าเหวินหน่วนจะไม่ชอบ พวกเขาก็ไม่เคยเรียกชื่ออื่นให้ได้ยิน
เธอนี่โง่เหลือเกิน
ขนาดลูกในไส้ยังอกตัญญูได้ แล้วลูกนอกไส้จะเหลืออะไร
"เหวินหน่วน" ลู่กัวจื่อขยับแว่นตาบนจมูก "ผมไม่มีความรู้สึกต่อคุณอีกต่อไปแล้ว หากคุณยังทําแบบนี้ มีแต่จะทำให้ตัวเองอับอาย เด็ก ๆ จะรำคาญคุณเอาเสียเปล่า ๆ"
"ไม่ต้องกังวลหรอก" ลู่กัวจื่อกล่าวต่อ "ตราบใดที่คุณสัญญาว่าจะหย่า นอกจากให้บ้านหลังเก่าแล้ว ผมจะให้เงินเพิ่มด้วย"
"ฉันทํางานอย่างหนักกว่าจะตั้งบริษัทนั้นได้..." เหวินหน่วนกล่าวอย่างไม่พอใจ
“บริษัท?” ก่อนที่เธอจะพูดจบ ลู่กัวจื่อก็ขัดจังหวะ “เหวินหน่วน อย่าโลภไปหน่อยเลย ผมคือผู้จัดการใหญ่ของบริษัท คุณคิดว่าคนที่ไม่รู้อะไรเลยแบบคุณเป็คนทำให้บริษัทประสบความสำเร็จได้เหรอ”
ใช่เขาโกหกเธอมาั้แ่แรก
เขาบอกเธอว่าคนไม่มีการศึกษาอย่างเธอเป็ผู้จัดการใหญ่ไปก็โดนหัวเราะเยาะเอาเปล่า ๆ เธอจึงถอยไปบริหารอยู่ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ
"นี่เงินของคุณ" เขาเอ่ยเสียงหงุดหงิด ก่อนจะดึงธนบัตรออกจากกระเป๋าเงินแล้วปาไปที่หน้าของเหวินหน่วน "เอาไปซะ"
ธนบัตรแฉลบผ่านผิวหน้าเหวินหน่วน แต่เธอกลับไม่รู้สึกเ็ปเลย
หญิงสาวยืนมองเดรัจฉานทั้งสามตรงหน้าด้วยสายตาไร้ความรู้สึก
"จะหย่าก็หย่าซะ” เหวินหน่วนได้ยินเสียงแหบแห้งของตนเปล่งออกมาชัดเจน "แค่เอาสูตรอาหารของคุณปู่ฉันคืนมา"
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ปู่ของเธอทิ้งเธอไป โจวย่าหนีบอกว่าเธออยากจะจดสูตรอาหารจากคําพูดของเธอ เธออนุญาตเพราะเธอไว้ใจอีกฝ่ายมาก
"สูตรอะไร?” โจวย่าหนีส่ายหัว "มีที่ไหนกัน"
ไอ้พวกชาติหมาเอ๊ย!
นั่นเป็สิ่งเดียวที่ปู่ของฉันทิ้งไว้ให้ เหวินหน่วนมองไปที่โจวย่าหนีด้วยดวงตาแดงก่ำ "เอาคืนมา"
"พี่กัวจื่อ” โจวย่าหนีพูดอย่างฉุนเฉียว "ดูสิคะ ทำตาแข็งเชียว"
"นังเลวนี่" ลู่กัวจื่อหมดความอดทน ตบเหวินหน่วนไปฉาดหนึ่ง "ใบหย่าก็แค่เศษกระดาษ รีบเซ็นซะ"
"รีบไปเถอะค่ะ" ลูกสาวลู่กัวจื่อคุ้นเคยกับนิสัยพ่อของเธอดี เธอกระทืบเท้าปึงปัง "คุณอากับคุณปู่จะกลับมาวันนี้ หนูจะไปกินข้าวด้วย"
อากับปู่?
ผู้ชายพวกนั้นจะกลับมา?
"ดี” เหวินหน่วนเช็ดคราบเืตรงมุมปาก เดินไปที่โต๊ะกาแฟด้วยความยากลําบาก หยิบปากกาด้วยมือที่สั่นเทาแล้วเซ็นชื่อลงไป
โจวย่าหนียิ้มกระหยิ่มใจ
ทว่าวินาทีถัดมา เหวินหน่วนก็คว้าขวดแก้วบนโต๊ะกาแฟ ฟาดโครมเข้าที่ศีรษะของโจวย่าหนีที่อยู่ข้างหลัง
"ตายซะเถอะ” เธอจ้องมองโจวย่าหนีผู้เคยเป็เพื่อนสนิทของเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ
โจวย่าหนีเป็เพื่อนสนิทของเธอั้แ่เด็กแท้ ๆ แต่กลับมาแทงกันด้านหลัง!
น่าเสียดายที่ไม่ได้ฟาดเข้าที่ศีรษะ แต่เป็แค่ที่หน้าแทน
"กรี๊ด! เื! เืไหล!” ลูกสาวลู่กัวจื่อกรีดร้อง
"เหวินหน่วน ใจเย็น!" ลู่กัวจื่อเข้าไปขวาง "ถ้า...ถ้าอยากได้เงินผมก็จะให้"
ลู่กัวจื่อพูดพลางมองไปที่ลูกชาย "รีบไปเอามาสิ!"
ทว่าต่อมา ลู่กัวจื่อและลูกชายก็เข้าไปรั้งตัวเหวินหน่วนไว้
"ลู่กัวจื่อ ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าคุณ..." ดวงตาสีแดงก่ำเหวินหน่วนลุกโชนด้วยความโกรธ "แกมันเนรคุณ!"
"อย่าบังคับฉันให้ทำแบบนี้เลย" ลู่กัวจื่อโกรธจัด บีบคอเหวินหน่วนแน่นแล้วคํารามออกมา "ถ้าเธอจะฆ่าฉัน ฉันจะฆ่าเธอก่อน"
"อึก…" เหวินหน่วนหายใจไม่ออก ลู่กัวจื่อยิ่งเพิ่มแรงตามฤทธิ์แอลกอฮอล์
เสียงในหัวลู่กัวจื่อกระหน่ำร้องให้ฆ่าผู้หญิงคนนี้เสีย และบริษัทจะได้ตกเป็ของเขาเพียงผู้เดียว
เขาลงแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ
เหวินหน่วนหายใจไม่ออก ใบหน้าพลันซีดเผือก
ไม่ได้ จะมาตายแบบนี้ไม่ได้!
เหวินหน่วนหยิบเศษแก้วที่แตกไปเมื่อครู่นี้ได้ เธอกวาดมือไปข้างหน้าด้วยพละกำลังทั้งหมด
"นังเวร!” หูของลู่กัวจื่อถูกเศษแก้วบาดเข้าเต็ม ๆ
เขาตบหน้าเหวินหน่วน กระชากผมของเธอแล้วกระแทกกับพื้น
หลายปีที่ผ่านมา เหวินหน่วนถูกเขาทุบตีแบบนี้มาตลอด ในอดีตเธอทนได้ แต่คราวนี้เธอไม่ยอมอีกแล้ว
เวลาคนเราอารมณ์โกรธพุ่งทะลักย่อมน่ากลัว เมื่อเหวินหน่วนดิ้นหลุด เธอก็กำเศษแก้วไว้ในมือ แทงไปที่ตาของลู่กัวจื่อเต็มแรง
เสียงคํารามอันแสนเ็ปดังลั่น
เหวินหน่วนสะใจแล้ว เธอเองก็สู้เขาได้
รอยยิ้มที่หายไปนานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหวินหน่วน
ทว่าต่อมา ร่างของเธอก็ถูกลู่กัวจื่อโยนออกไป กระแทกเข้ากับโต๊ะกาแฟที่ทำจากหินอ่อน
"หึ!"
นั่นเป็เสียงสุดท้าย เสียงของลูกสาวลู่กัวจื่อ
....
ดวงตาของเหวินหน่วนพร่ามัว มองไม่เห็นอะไรอีก รู้สึกแค่ว่ามีคนกำลังวิ่งเข้ามาหาเธอ
ริมฝีปากของเธอแสบร้อน ปวดร้าวไปทั่วร่างกาย
"เหวินหน่วน” เสียงแหบแห้งและรีบร้อนดังขึ้น
เขาใช้ท่อนแขนอันแข็งแกร่งกอดเธอไว้ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นพร่า "เกิดอะไรขึ้น? ฉัน... ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล"
นี่เป็ครั้งแรกที่เหวินหน่วนเห็นเขาแล้วรู้สึกสับสน
เธอมองไปตามเสียงของเขา "ฉันเซ็นใบหย่าแล้ว"
ไม่ว่าเหวินหน่วนเปล่งคำใดออกมา คราบเืก็ไหลลงมาที่มุมปาก
มือของชายคนนั้นสั่น พยายามหยุดเืของเธอ แต่แล้วเขาก็ได้ยินเธอหัวเราะ พึมพําว่า "ฉัน...ไม่รู้จะทำอะไรกับเขาแล้ว ลู่จินฉวน"
เนื่องจากความสัมพันธ์ของเขากับลู่กัวจื่อ เธอจึงเรียกชายผู้นี้ว่า 'อาเล็ก' เสมอ
ในตระกูลลู่ เขาเป็เพียงคนเดียวที่ให้ความอบอุ่นกับเธอ
"ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล" ลู่จินฉวนมองหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา
"ไม่มีประโยชน์หรอก คุณฟังฉัน…” เหวินหน่วนส่ายหัวอย่างอ่อนแรง "ช่วยฉันเอาสูตรอาหารของคุณปู่คืนมา แล้วก็…"
เธอชะงักค้างอยู่นาน ก่อนจะเค้นพลังทั้งหมดชี้ไปที่ท้องฟ้า "ได้โปรด… อย่าฝังฉันไว้กับตระกูลลู่..."
"ลู่จินฉวน หิมะตกล่ะ…” เธอเอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่น "วันนี้... ฉันจะสังเวยตนเอง"
วันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสอง วันเซ่นไหว้ส่งเทพเ้าเตา…
เสียงของเด็ก ๆ ร้องเพลงกล่อมเด็กดังคลอหูราวกับได้ย้อนกลับไปในวัยเด็ก
ชาตินี้ เหวินหน่วนไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง เธอได้อะไรคืนมาบ้างหลังรับใช้เดรัจฉานพวกนั้น
ตอนนี้เธอพร้อมจะตายแล้วหรือ?
ถ้าได้ลากคนพวกนั้นลงนรกได้ก็คงดี
หากได้มีชีวิตอีกครั้ง เธอก็อยากใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและอิสระ
ท้องฟ้ายังคงโปรยปรายหิมะลงมา…
266
