999 ฉันต้องตาย
บทที่ 7 อาการป่วยและเงาของคนที่สอง
(POV:กิ่งแก้ว)
อาการไอของฉันยังคงอยู่ มันไม่ใช่การไอที่รัดคออย่างรุนแรง แต่เป็การไอแห้งๆ ที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งและทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัว ฉันต้องเริ่มจำกัดกิจกรรม และต้องพกยาแก้ไอติดตัวอยู่เสมอ
ฉันพยายามหลีกเลี่ยง แดน ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจากการลดสถานะของเราลง แต่เขากลับยิ่งตามติดฉันมากขึ้น และแน่นอน... กล้องฟิล์มเก่าตัวนั้นของเขาก็ไม่เคยห่างจากตัว
เขามักจะถ่ายรูปฉันในสถานการณ์ที่ไม่ควรถูกบันทึกไว้เสมอ เช่น ตอนที่ฉันนั่งไออยู่ในมุมห้อง หรือตอนที่ฉันใช้มือปิดหน้าเพื่อซ่อนความอ่อนแอของตัวเอง
"กิ่ง... ทำไมต้องซ่อนด้วย" แดนเคยถามด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "ความอ่อนแอของเธอมันก็เป็ ความงามที่บริสุทธิ์ อีกรูปแบบหนึ่งนะ"
คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกเย็นวาบ ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าความรักของแดนมันได้เปลี่ยนไปเป็ความหมกมุ่นที่น่ากลัว... ความหมกมุ่นที่จะ บันทึกทุกสภาพ ของฉันไว้ในเลนส์ของเขา
*ข่าวร้ายจากอีกโรงเรียน*
สิ่งที่ทำให้ฉันใยิ่งกว่าอาการป่วยของตัวเอง ก็คือข่าวที่เกี่ยวกับ เอก
เอก... เขาคือผู้ชายคนนั้นที่ฉันยอมรับกับตัวเองว่ารัก เขาเป็เพื่อนสนิทที่สุดของแดน และเพิ่งย้ายโรงเรียนตามครอบครัวไปไม่นาน แม้จะไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันแล้ว แต่เราก็ยังติดต่อกันเสมอ
รินเป็คนมาบอกข่าวร้ายกับฉัน
"กิ่ง... เอกป่วยหนักมากเลยนะ" รินบอกด้วยสีหน้ากังวล "พ่อแม่เขาพาไปหาหมอที่โรงพยาบาล แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็อะไรกันแน่ หมอบอกว่าเขา ไอเรื้อรัง และอาการทรุดลงเร็วมาก"
คำว่า 'ไอเรื้อรัง' ทำให้หัวใจของฉันตกวูบไปที่ตาตุ่ม ฉันรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั้งตัว... อาการของเอกมัน เหมือนกับฉัน ไม่มีผิดเพี้ยน
ฉันรีบโทรหาเอกในทันที เสียงของเขาในโทรศัพท์แหบแห้งและอ่อนแรงลงอย่างมาก
"เอก... นายเป็อะไรไปน่ะ" ฉันถามด้วยความรู้สึกผิดและเป็ห่วง
"ไม่รู้เหมือนกันกิ่ง" เสียงของเอกไอปนออกมาเป็ระยะ "หมอก็บอกแค่พักผ่อน... แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหมดแรงลงไปทุกวัน"
ฉันรวบรวมความกล้าและถามคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัว
"เอก... ที่โรงเรียนใหม่... มีใคร... ที่ชอบถ่ายรูปนายมากๆ บ้างไหม?"
เอกเงียบไปครู่หนึ่ง... เป็ความเงียบที่ยาวนานและน่าอึดอัดใจ
"ทำไมเธอถึงถามแบบนั้นล่ะกิ่ง" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
"เปล่าหรอก... แค่รู้สึกว่า่นี้มีแต่เื่แปลกๆ น่ะ" ฉันพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ทำได้ยากนัก "นายลองสังเกตไหมล่ะ... แถวนั้นมีใครชอบถือกล้องเก่าๆ บ้างหรือเปล่า"
เอกกลับมาเงียบอีกครั้ง คราวนี้ฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพยายามดึงอากาศเข้าไปในปอด
"กิ่ง..." เอกพูดในที่สุด เสียงของเขาลดต่ำลงจนเกือบจะเป็เสียงกระซิบ "ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าใคร... แต่นับั้แ่ฉันย้ายมาที่นี่... ฉันรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนแอบมองอยู่ตลอดเวลา"
"มันไม่ใช่แค่ความรู้สึก... บางครั้งฉันก็เห็น แสงแฟลช วูบวาบจากมุมที่ไม่ควรมีใครอยู่" เอกหยุดพูดแล้วไอรุนแรงกว่าเดิม
"ฉันไม่แน่ใจนะกิ่ง... แต่ฉันรู้สึกเหมือนมี ใครอีกคน... ที่กำลังเก็บภาพความทรมานของฉันอยู่"
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
16K
