Dangerous 3
" ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง "
" อืม "
ไอยราเอ่ยขอบคุณเอดิสันที่อาสามาส่งเธอกลับที่พัก ตอนแรกเธอก็ไม่ไว้ใจเขาเท่าไหร่นัก เพราะยังไงซะก็เป็เพื่อนกับจีบัน นิสัยอาจจะเหมือนก็ได้ใครจะรู้
แต่ก็ใช่ว่าตอนนี้เธอจะไว้ใจเขาหรอกนะ ยังมีระแวงอยู่ ถึงจะไม่มากเท่าเดิมแล้วก็ตาม ร่างบางยืนมองรถของเขาที่ขับออกไปจนลับตา จากนั้นจึงเดินเข้าไปในแมนชั่นเก่าๆที่ตัวเองพักอาศัยอยู่มานาน
ถึงมันจะเก่าและไม่ได้กว้างขวางอะไรมาก หากแต่ราคานี้...ที่ไม่เกิน 3 พันบาทต่อเดือน มันหาไม่ได้อีกแล้วในกรุงเทพ เธอจึงต้องรีบคว้ามันเอาไว้ก่อน เื่อื่นๆค่อยว่ากันทีหลัง
พอเข้ามาในห้องเล็กๆของตัวเองแล้ว ไอยราก็รีบอาบน้ำชำระร่างกายทันที เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว แถมพรุ่งนี้เธอยังมีเรียนเช้าอีกถ้าไม่รีบเข้านอน พรุ่งนี้จะต้องตื่นสายแน่ๆ
ไม่นานร่างบางก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ใส่ชุดนอนกระโปรงลายหมีพูน่ารัก ก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้งที่ผมยังไม่แห้งสนิทบนเตียงเล็กๆ สำหรับนอนคนเดียวของเธอ แต่พอข่มตาหลับใบหน้าของจีบันก็ลอยเข้ามารบกวนจิตใจของเธอ... ไหนจะคำพูดของเขาที่ทำเอาเธอเืขึ้นหน้านั่นอีก
'คนอย่างจีบัน อยากได้อะไรต้องได้ อ้อ! หรือว่าจะเล่นตัวเพื่อจะเอาเงินเพิ่ม ได้! จะเรียกเท่าไหร่ฉันจ่ายไม่อั้น แล้วค่อยคิดดอกเบี้ยทีหลัง!'
คำดูถูกเหยียดหยามของเขามันเจ็บแสบมากกว่าของยัยสองคนนั้นเป็ร้อยเท่าพันเท่า ผู้ชายอะไรกัน หน้าตาก็ดี แต่ในหัวมีแต่เื่อย่างว่า ใช้เงินซื้อทุกอย่างเลยรึไง ถึงเธอจะอยากมีเงินเยอะๆ ทำงานส่งตัวเองเรียนแต่ก็ไม่สิ้นคิด ถึงกับต้องขายร่างกายเพื่อแลกกับเงินหรอกนะ
" ไอ้หน้าตี๋แต่นิสัยไม่ดีนั่น! มันน่าจับมาตบสักทีสองที เอาให้เข็ดหลาบไปเลย! เห้อ~ วันนี้ก็ชวดเงินค่าจ้างอีกตามเคย อุตส่าทำงานแทบตาย สุดท้ายก็... อ้ายยย คิดแล้วหงุดหงิด นอนดีกว่าเรา "
ไอยราเลิกคิดฟุ้งซ่านเื่เขาแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว เพราะความอ่อนเพลียจากการทำงาน เมื่อไม่มีเรียนแล้วก็ต้องไปทำงานพิเศษอีกหลายที่ เธอรับทำงานั้แ่ล้างจานในร้านอาหาร เป็เด็กเสิร์ฟ แม่บ้านทำความสะอาด ส่งของ และอีกมากมายหลานอย่าง
เคยมีเพื่อนมาถามเธอว่าจะทำงานหาเงินอะไรกันนักหนา ทั้งๆที่ก็ตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวต้องดูแล ทำไม้าเงินมากขนาดนี้ แต่ไอยราก็ตอบปัดๆไปว่าเก็บเงินไว้ตอนเพื่อนมาขอยืม พูดติดตลกไปจนคนอื่นี้เีจะถามอีก
แต่ความจริงแล้วเธอไม่ได้้าเงินมากมายอะไรหรอก(แต่ก็้าอยู่น้าาา) แค่อยากหาอะไรทำเพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองว่างจนเกินไปแล้วอีกเหตุผลหลักๆเลยคือ ไม่ให้มีเวลามาตั้งคำถามกับตัวเองว่า...
'ทำไมพ่อกับแม่ถึงเอาเธอมาทิ้ง' คำถามนี้ไอยราพร่ำถามตัวเองมาตลอดแต่ก็หาคำตอบให้กับคำถามนี้ไม่ได้สักที
- มหาวิทยาลัย X -
" ตายแล้วนังชะนีน้อย! ฉันจะโดนไล่ออกรึเปล่าเนี่ยยะ ไม่สบายแค่วันเดียวแกทำฉันซวยหรอห๊ะชะนี แกนี่มัน... "
หลังจากที่เล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ 'สุชาติ' กะเทยร่างั์ หรือที่เพื่อนๆในกลุ่มโดนเ้าตัวบังคับให้เรียกว่า 'ชาช่า' สุชาติก็เกิดอาการจิตตกเป็อย่างมาก เพราะไอยราไปทำงานในนามของสุชาติ แล้วยังไปมีปัญหากับเ้าของร้านอีก
" เอาน่าสุชาติ มันคงไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกแก ไอมันไม่ได้ไปพังร้านเขาเสียหน่อย "
ปลายฝนเพื่อนในกลุ่มพูดขึ้น พยายามพูดให้สุชาติใจเย็นลง ไอยราก็ได้แต่นั่งยิ้มแหยะๆอยู่อย่างนั้น เพราะเื่นี้เธอก็ผิดจริงๆที่ไปมีเื่กับคนอื่น
" นังฝน ฉันบอกแกว่าให้เรียกฉันว่าชาช่าไงยะ ไม่เคยจำเลยใช่มั้ยห๊ะ! บลาๆๆ "
สุชาติละความสนใจจากการบ่นไอยรามาลงที่ปลายฝนแทนและดูเหมือนว่าจะถูกบ่นหนักยิ่งกว่าคนต้นเื่ซะอีก
" พวกแกๆๆๆ "
ทุกคนละความสนใจแล้วหันไปมองยังที่มาของเสียงะโ ก็เห็นเป็กะเทยร่างอวบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา แต่งหน้าจัดเต็มซะจนนึกว่าจะไปออกงานที่ไหนซะอีก
" อะไรยะนังตุ๊ดซี่ "
ปลายฝนหันไปหยอกเพื่อนขำๆ ทำเอาคนโดนเรียกหน้าบูดบึ้งขึ้นมาทันที หยุดวิ่งก่อนจะยกมือขึ้นเท้าเอวอย่างหาเื่ เผยอปากออกช้าก่อนจะเปิดฉากพ่นน้ำลายใส่กันอีกรอบ
" นังฝน! ฉันซูซี่ย่ะ ไม่ใช่ตุ๊ดซี่ ถ้าจะเรียกแบบนี้มาตบกันเลยมั้ย! "
" ฉันตบด้วย! เข้ามาเลยนังฝนนน! "
สุชาติกับซูซี่แท็กทีมกันจะตบปลายฝนให้ได้ ไอยราก็ได้แต่นั่งมองเพื่อนๆเล่นกันพรางยิ้มขำไปด้วย เพื่อนของเธอก็แบบนี้แหละ ชอบตบตีกันเองแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรมากแค่เล่นกันเฉยๆ ทำให้ชีวิตของเธอดูมีสีสันไม่เงียบเหงา
" นี่พวกแก ตอนบ่ายเราก็ไม่มีเรียน ไปหาข้าวกินกันเหอะ หิวแล้วเนี่ย "
ไอยราเอ่ยขึ้นพร้อมกับรีบเก็บของเตรียมไปกินข้าว เพื่อนๆที่ตอนแรกยังคงตีกันไม่จบ ก็รีบเก็บของของตัวเอง แล้วเดินออกมาจากห้องเรียนเพื่อไปกินข้าว ส่วนเื่ตีกันเาไว้ทีหลัง เื่กินต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด
ไอยราและเพื่อนๆเลือกร้านประจำที่มากินกันบ่อยๆ จนป้าเ้าของร้านยกให้เป็ลูกค้าประจำไปโดยปริยาย บางครั้งเวลาร้านยุ่งๆลูกค้าเยอะ พวกเธอก็ยังช่วยเสิร์ฟ รับออเดอร์ แถมช่วยป้าเ้าของร้านทำอาหารก็เคยมาแล้ว เป็ทุกอย่างให้เธอแล้วจริงๆ
พอสั่งอาหารกันเสร็จ ไม่นานเกินรออาหารก็มาเสิร์ฟ จากนั้นต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่พูดไม่จากันสักคำ ผ่านไปไม่ถึง 10 นาที อาหารบนโต๊ะก็หมดไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่ผักแต่งจานยังแทบไม่เหลือ
กินข้าวกันเสร็จแล้ว สุชาติก็ชวนไปต่อที่ร้านเบเกอรี่ที่เปิดใหม่แถวๆสยาม แต่ไอยราไปไม่ได้เพราะต้องรีบไปทำงานพิเศษต่อ จึงขอแยกกับเพื่อนๆที่หน้าร้านอาหารตามสั่งเลย
งานแรกของวันนี้คือต้องไปเป็เด็กเสิร์ฟที่ร้านอาหารหรู ดีที่มันอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเธอมาก จึงเดินไปได้ไม่ต้องขึ้นรถเมย์ไปเหมือนที่อื่นๆ พอเวลาหกโมงเย็นก็ต้องไปทำงานอีกร้าน วันๆหนึ่งไอยราต้องทำงานพิเศษทั้งหมด 4 แห่ง
ตอนนี้ร่างบางของไอยราก็ยืนอยู่หน้าโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง นี่เป็ที่ทำงานที่สุดท้ายของวันนี้แล้ว
เธอเข้าไปด้านใน พร้อมตรงไปยังห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก็รีบออกไปรับออเดอร์จากลูกค้าที่ห้องอาหาร โชคดีหน่อยที่วันนี้คนไม่เยอะเหมือนวันอื่นๆ
ตากลมโตกวาดมองไล่ดูลูกค้าว่ามีใครยกมือเรียกรึเปล่า บางโต๊ะมาเป็คู่รัก บางโต๊ะมาเป็กลุ่มเพื่อน และครอบครัว...
ไม่นานลูกค้าโต๊ะริมหน้าต่างก็เรียกใช้เธอ ร่างบางจึงเดินเข้าไปรอรับออเดอร์จากหล่อนทันทีที่เห็น พอเข้ามาใกล้ๆแล้ว หล่อนเป็ผู้หญิงสูงยาวเข่าดี หน้าตาถือว่าอยู่ในระดับที่ดีมากเลยมีเดียว
" รับอะไรดีคะ "
" ขอแค่ไวท์แดงก่อนละกัน เดี๋ยวฉันจะเรียกมาสั่งใหม่ "
ไอยราพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปเอาไวท์แดงมาเสิร์ฟให้หล่อนตามที่สั่ง ร่างบางทำท่าจะเดินออกมาก่อนหลังจากที่รินเครื่องดื่มใส่แก้วให้หล่อน แต่ก็เป็อันต้องชะงักเมื่อได้ยินชื่อๆหนึ่ง มันคุ้นหูมาก เหมือนพึ่งได้ยินมันเมื่อไม่นานมานี้
" มาช้าจังเลยนะคะจีบัน แอปเปิลรอคุณตั้งนานแหนะ "
'จีบัน' ชื่อนี้แอบทำไอยราขนลุกเบาๆ แต่ก็คงไม่ใช่เขาหรอกมั้งคนชื่อซ้ำกันมีตั้งมากมาย มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก
" ฉันก็ไม่ได้บอกให้เธอรอนี่ อีกอย่างเธอเป็คนชวนฉันมาเอง "
พูดจบร่างสูงก็นั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับแม่สาวร่างอวบ คำพูดของเขาทำให้คนฟังหน้าเสียไปเลยทีเดียว อีกคนหน้าเสีย อีกคนอึ้ง ตัวแข็งทื่อไปหมดเพราะคนที่มาคือคนที่พึ่งมีเื่กับเธอไปเมื่อวานนี้เอง
" แหม๋ แอปเปิลก็แค่พูดเล่นเฉยๆเองค่ะ...นี่ รีบเอาเมนูมาสิยะ ชักช้าจริงๆ "
ไอยราตื่นจากภวังค์ก่อนจะรีบเอาเมนูเข้าไปให้หล่อนโดยพยายามก้มหน้าให้มากที่สุด ไม่อยากให้จีบันเห็นหน้าตัวเองเพราะถ้าเขาจำเธอได้ขึ้นมา อาจจะเป็เื่เป็ราวกันได้
จีบันที่นั่งมองเมนูไปเรื่อยๆ พอเงยหน้าจะสั่งอาหาร ก็รู้สึกคุ้นๆ คนที่เอาแต่ยืนก้มหน้ามองรองเท้า ไม่เงยขึ้นมาเลยสักนิด พอจ้องไปสักพักก็จำได้ขึ้นมาทันที เธอคือคนที่เขาเสนอเงินให้เพื่อแลกกับการขายร่างกายเป็การแลกเปลี่ยน
ความจริงเขาให้ลูกน้องสืบประวัติของเ้าหล่อนมาแล้ว แต่ก็ไม่ได้ลงมือจัดการต่อ เพราะ่นี้งานเขายุ่งมาก ยิ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่เถียงเขาฉอดๆมันยิ่งน่าจับกดซะจริงๆ
" ฉันเอาสปาเกตตีคาโบนาร่า แล้วก็สลัดผลไม้ คุณล่ะคะจีบัน "
" สเต๊กปลาแซลมอน "
ไอยรารับเมนูมาไว้ในมือ จากนั้นก็รีบเข้าไปในห้องครัวทันที เมื่อกี้ถ้ามองไม่ผิด ตาไม่ฝาด เธอเห็นเขาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาเ้าเล่ห์อ่านออกยาก ไหนจะรอยยิ้มชั่วร้ายนั่นอีก ถึงเธอจะเคยคิดว่าถ้าได้เจอหน้าเขาอีกเธอจะเล่นงานเขาให้หนัก โทษฐานปากเสียใส่เธอ แต่เอาเข้าจริงๆกลับไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาซะงั้น
ไม่นานเกินรออาหารก็ถูกนำมาวางไว้ในถาดใบใหญ่พร้อมเสิร์ฟ แต่ร่างบางนั้นไวกว่า จึงขอเปลี่ยนหน้าที่ให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นเอาอาหารไปเสิร์ฟแทน และเปลี่ยนไปทำงานอย่างอื่นรอจนกว่าจีบันจะกลับออกไป
เวลาผ่านไปนานพอสมควร กว่าที่ร่างสูงจะเดินออกไปจากร้าน ยังมิวายหันมายิ้มเ้าเล่ห์ให้เธอ...นี่อย่าบอกนะว่าจำเธอได้จริงๆน่ะ อุตส่าก้มหน้าแทบตายยังจะจำกันได้อีก
เวลา 22.38 น.
เวลาล่วงเลยมาจนได้เลิกงาน ร่างบางรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะไปรับเงินค่าแรงของวันนี้ที่ผู้จัดการร้าน จากนั้นก็ออกมานอกร้านเตรียมกลับที่พัก
ไอยราเดินมายืนรอรถประจำทางที่เดิมเหมือนอย่างทุกๆวัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีรถผ่านมาสักคัน เธอจึงเลือกเดินต่อไปอีกหน่อย มุ่งหน้าไปยังจุดจอดรับผู้โดยสาร(ป้ายรถเมย์) เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รถไม่ผ่านมาทางนี้
มีหลายครั้งไอยราต้องเดินไปขึ้นรถที่ป้ายรถเมย์ ลุงคนขับก็แก่มากแล้ว เลยมีอาการหลงลืมบ้าง เพราะจุดรอรถของเธอมันไกลออกมาจากป้ายรถประจำทาง ดีแค่ไหนแล้วที่ลุงคนขับยังขับเลยป้ายเพื่อมารับเธอ
พรึบ!
" ว้ายย อุ๊บ! "
พอใกล้จะเดินถึงที่หมายก็มีมือของใครบางคนมาปิดปากเธอจากด้านหลัง ร่างบางดิ้นรนจนสุดแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการนี้ แต่ถึงอย่างนั้นไอยราก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปจากอ้อมแขนของคนด้านหลัง
แขนแกร่งของเขากอดรัดเธอไว้แนบลำตัวอย่างแ่า จนร่างบางเริ่มอ่อนแรงลงและหยุดนิ่งในที่สุด
" ไม่ดิ้นต่อแล้วรึไง คนเก่ง "
เสียงนี้...เสียงที่ไอยราจำได้ขึ้นใจ ประกอบกับกลิ่นหอมเย็นๆที่เธอนั้นเคยได้กลิ่นมันมาแล้ว แสดงว่าคนที่จับเธอไว้คือเขา! เขาอีกแล้ว!!
" อุนอีอัน อ่อยอั้นอะ!!!(คุณจีบัน ปล่อยฉันนะ) "
" ห๊ะ อะไรนะ จะอ่อยฉันหรอ "
ไอยราถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับความยียวนกวนประสาทของเขา แล้วพยายามดิ้นให้หลุดจากแขนแกร่งของเขาอีกครั้ง
" อ่อยอิโอ๊ยยยย!(ปล่อยสิโว๊ยยยย) "
" ห๊ะ อยากร้องโอ๊ยแล้วหรอ แต่ฉันว่าร้องโอ๊ยมันไม่เข้ากับเธอหรอก แบบเธอต้องร้อง อ๊ะๆๆๆ อยู่ใต้ร่างของฉันมันถึงจะเหมาะ...เตรียมตัวร้องครวญครางให้ฉันฟังทั้งคืนได้เลยยัยเด็กดื้อ หึๆ "
จีบันรวบคนตัวเล็กขึ้นมาแบกไว้บนไหล่กว้าง ก่อนที่ขายาวๆ จะเดินตรงไปที่รถหรูของตัวเองท่ามกลางเสียงโวยวาย และก่นด่าเขาตลอดทาง แถมด้วยการรัวกำปั้นใส่แผ่นหลังกว้างไม่หยุด แต่มีหรือที่ร่างสูงจะรู้สึกเจ็บ แค่คันๆเท่านั้นเอง
" ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ ไอ้โรคจิต อยากเอาทำไมไม่ไปเอาคนอื่น มายุ่งกับฉันทำไมห๊ะ ปล่อยนะ! "
" ทุบเข้าไป ถึงคราวของฉันเมื่อไหร่จะเอาคืนให้สาสมใจแน่ รับรองรุนแรงหนักหน่วงจนเธอหุบขาไม่ลงเลยล่ะ คอยดูแล้วกัน "
ยิ่งได้ยินจีบันพูดแบบนั้น ไอยราก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ รัวกำปั้นน้อยๆใส่เขาไม่ยั้งมือ และหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ
" ไอ้คนนิสัยไม่ดี หื่นกาม บ้าบอ บ้าอำนาจ ไอ้ๆๆๆ "
" เก็บแรงไว้สู้กับฉันบนเตียงดีกว่ามั้ย ฉันน่ะเป็คนกินจุ กินดุนะ ถ้าเชื่อฟังฉัน ไม่ดื้อกับฉัน รับรองว่ามีรางวัลให้อย่างงามแน่นอน แม่หนูน้อย "
" อะ ไอ้บ้าาาาา "
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ☺
2K
