### ???? ตอนที่ 4: ยั่วได้ แต่อย่าเผลอใจ
หลังจากค่ำคืนในห้องทำงานวันนั้น…
ทุกอย่างควรจะกลับสู่สภาพเดิม แต่ **มุกดา** รู้ดีว่ามันไม่มีวันเหมือนเดิมอีก
เขาจูบเธอ...
เขาเกือบจะมีอะไรกับเธอ...
แต่เขากลับ *หยุด* ทุกอย่าง แล้วไล่เธอออกมา
> เข็มแข็งจนน่าโมโห
> แต่ดวงตาของเขาตอนนั้น…ไม่ใช่แค่ไฟปรารถนา
> มันเหมือนกับว่าเขากำลัง *กลัวใจตัวเอง*
---
**เช้าวันต่อมา – ในลิฟต์**
มุกดาก้าวเข้าไปในลิฟต์ชั้นล่างสุดพร้อมกับกาแฟในมือ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ...ลิฟต์หยุดรับคนที่ชั้นถัดไป และเขาก็อยู่ตรงนั้น
**เข้ม** ในชุดสูทสีดำเรียบหรู ใบหน้าเย็นสนิทเช่นเคย
แต่สายตาของเขาในวินาทีที่เห็นเธอ...เหมือนมีบางอย่างอัดแน่น
เธอยิ้มบางๆ แล้วยื่นแก้วกาแฟอีกแก้วไปให้
“อเมริกาโน่ ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่นม...จำได้นะคะ”
เขามองเธอเงียบๆ สองวินาที
ก่อนจะรับแก้วมา...โดยไม่พูดอะไร
มุกดาเลียริมฝีปากอย่างยั่วนิดๆ พลางกระซิบเบาๆ
“เมื่อคืนคุณเกือบไปแล้วนะ...”
**“อย่ายั่วในลิฟต์”**
เสียงเข้มทุ้มต่ำพูดช้าๆ แต่ฟังดูร้อนแรงราวกับไฟใต้เถ้าถ่าน
“ไม่ยั่วค่ะ แค่พูดถึงความจริง...”
เธอกระซิบใกล้จนริมฝีปากเฉียดหูเขา
ก่อนจะกระชับเสื้อสูทตัวเองแล้วถอยออกมาเล็กน้อย พอให้เขาได้เห็น ‘ช่องว่าง’ บนหน้าอกที่ไม่ได้ติดกระดุมบนสุด
สายตาเขาเหลือบมอง...แต่น้อยกว่าที่เธอหวัง
เหมือนเขากำลัง ‘บังคับตัวเองอย่างสุดแรง’
---
**ห้องทำงานเข้ม – ่บ่าย**
“คุณเข้มครับ คุณมุกดาขอเข้าพบ”
เสียงจากอินเตอร์คอมดังขึ้น
ชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะกดปุ่มตอบ
“ให้เข้ามา”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น มุกดาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่แววตาซ่อนเจตนา
“มาคุยเื่โปรเจกต์ค่ะ...หรือคุณคิดว่าฉันจะมาชวนคุณถอดสูทอีก?”
“หยุดเล่นเกม มุกดา”
เสียงเขาคมกริบ นิ่งเฉียบจนห้องทั้งห้องเงียบสนิท
เธอชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้ม
“ฉันเล่นเกมนี้เก่งนะคะ...แต่ตอนนี้ฉันก็เริ่มไม่แน่ใจว่า...ฉันกำลังเล่นอยู่ หรือกำลังรู้สึกจริง”
เข้มวางปากกาลง แล้วลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้ามาหาเธอ
“ความรู้สึกไม่ใช่ของเล่น...และฉันไม่ชอบคนที่ใช้ความ้าปั่นหัวตัวเอง”
“งั้นคุณไม่มีความ้าเลยเหรอ?”
เธอถามกลับตรงๆ ดวงตาสั่นไหวแต่ยังแข็งกล้า
ชายหนุ่มหยุดตรงหน้าเธอ
มือหนายกขึ้นไล้ข้างกรามเธอเบาๆ ปลายนิ้วแตะที่ปลายคางเธอช้าๆ ก่อนจะกดเสียงต่ำ
“ฉันมี...มากกว่าที่เธอคิดด้วยซ้ำ”
“แต่มันไม่ใช่แค่เื่บนเตียง…”
---
**กลางดึก – ห้องคอนโดมุกดา**
มุกดานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง แววตาเหม่อลอย
สมองกำลังว้าวุ่นกับคำพูดของเขา
> “มันไม่ใช่แค่เื่บนเตียง…”
จู่ๆ น้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
เธอเช็ดมันออกเร็วๆ แล้วหัวเราะกับตัวเอง
“ฉันมันบ้า...จะหลงคนแบบนี้ทำไม?”
แต่แม้จะพูดแบบนั้น...มือของเธอก็ยังเอื้อมไปหยิบมือถือ
เปิดดูภาพในงานวันแรกที่เจอกับเขา
ภาพที่เขามองผ่านเธอเหมือนไม่มีตัวตน...
แต่ตอนนี้ เธอกลับอยากให้เขามองเธอมากกว่าทุกคนในโลก
> มุกดาเริ่มรู้ตัวแล้ว...ว่าเธอกำลังเผลอใจ
> และเกมนี้…มันกำลังจริงขึ้นทุกวินาที
---
1K
