เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

ฉินหล่างเดินไปตรงทางเดินของโรงพยาบาล เพื่อตามหาสาวน้อยคนนั้น

เป็นไข้ตัวร้อน อย่างไรก็ต้องให้น้ำเกลือ

เมื่อครู่ที่ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาล เขาเดินผ่านห้องโถงใหญ่บริเวณจุดลงทะเบียนซึ่งมีคนยืนต่อแถวยาวเหยียดโรงพยาบาลแออัดและขาดแคลนเตียงผู้ป่วย

เธอคงไม่อยู่ในห้องผู้ป่วยแน่นอน

เขาแยกสองประเด็นนี้ออกอย่างรวดเร็ว ฉินหล่างเดินผ่านทางเดินมองหาผู้ป่วย ไม่ถึงสามนาที ที่ห้องโถงเขาเห็นสาวน้อยคนนั้นนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์

เธอนั่งอยู่เงียบๆ ใบหน้าที่เป็นสีแดงระเรื่อราวกับดอกกุหลาบขับให้ดวงตาสีดำของเธอดูเข้มและโดดเด่นมากขึ้น

ผู้ป่วยที่มาโรงพยาบาลต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนักเด็กสาวร่างเพรียวบางที่นั่งอยู่ท่ามกลางผู้คนจึงดึงดูดสายตาเขาเป็นอย่างมาก

ในเวลานั้น ฉินหล่างรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นช้าลงครึ่งจังหวะ

เดิมทีซูอินไม่ได้อยู่ที่ห้องโถงนี้ แต่การให้น้ำเกลือช่างน่าเบื่อ

หากเป็นในยามปกติเธอคงสามารถอ่านหนังสือฆ่าเวลาแต่ตอนนี้เธอเป็นไข้ รู้สึกหนาว ในหัวเหมือนมีไฟสุม ไม่มีแรงทำอะไรเธอจึงมาที่นี่พร้อมกับเสาแขวนขวดน้ำเกลือเพื่อหาที่นั่งดูโทรทัศน์

โทรทัศน์ตอนนี้กำลังถ่ายทอดการแข่งขันฟุตบอล

ซูอินไม่ได้สนใจรายการฟุตบอล บาสเกตบอล หรือกีฬาอื่นๆชาติก่อนจงหมิงเคยชวนให้เธอดู เธอจึงพอจะรู้กฎต่างๆ บ้าง

ต่อมาจงหมิงได้เป็นแฟนกับหลิงเมิ่ง เธอจึงไม่ต้องฝืนตนเองอีกต่อไป

แต่ในวันนี้เธอกลับสนใจฟุตบอลขึ้นมาเสียอย่างนั้น

สิ่งที่ออกอากาศอยู่ในตอนนี้คือฟุตบอลโลกที่จัดขึ้นทุกๆ สี่ปีความหลงใหลในฟุตบอลจุดประกายให้หน้าร้อนนี้น่าสนใจ

ปีนี้ประเทศเกาหลีและญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพร่วม

ซูอินจำฟุตบอลโลกครั้งนี้ได้ขึ้นใจไม่ใช่เพราะแค่ประเทศจีนได้เข้ารอบสุดท้ายเป็นปีแรกแต่เพราะความแปลกประหลาดของฟุตบอลโลกครั้งนี้

ในฐานะประเทศเจ้าภาพที่ใช้นกหวีดดำ[1]เอาชนะประเทศมหาอำนาจอย่างต่อเนื่องทำให้เกิดการเหน็บแนมไปทั่วโลก และกลายเป็นฟุตบอลโลกที่รู้จักกันว่าแย่ที่สุดในประวัติศาสตร์

ปีนั้นจงหมิงก็เป็นหนึ่งในคนที่ร่วมเหน็บแนมด้วย

ซูอินดูแคลนการใช้นกหวีดดำเช่นกันทว่าครั้งนี้สิ่งที่เธอสนใจไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

นกหวีดดำสามารถนำมาซึ่งโอกาสมากมาย

เมื่อเทียบกันแล้ว ทีมเกาหลีใต้เตะกับโปรตุเกส คุณคิดว่าใครจะชนะ

ทีมจากเกาหลีใต้ไม่ใช่ทีมที่แข็งแกร่ง ไม่เคยชนะในฟุตบอลโลกมาก่อนในขณะที่ทีมโปรตุเกสแข็งแกร่งมาแต่ไหนแต่ไร

ต่อให้หลับตาก็รู้ว่าควรพนันทีมไหน

แต่หากทีมประเทศที่แข็งแกร่งชนะ คุณคิดว่าตนเองจะพอใจหรือไม่

แน่นอนว่าซูอินไม่พอใจ แต่เธอสามารถใช้มันหาเงิน

เธอนั่งเงียบๆมองกองธนบัตรที่อยู่ในห้วงมิติซึ่งอยู่รวมกับเสื้อผ้าที่เอาไว้เปลี่ยนมันเป็นเงินจากการทำงานมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ หากใช้เงินจำนวนนี้ลงเดิมพันมันก็จะเพิ่มเป็นอีกเท่าตัว เธอจะสามารถหาเงินก้อนใหญ่และแก้ปัญหาด้านการเงินได้อย่างสมบูรณ์

แต่ปัญหาคือ เธอจะไปเล่นพนันที่ไหน

ความคิดนี้เป็นไปได้ แต่เมื่อถึงเวลาลงมือทำจริง ซูอินกลับนิ่งงัน

เป็นเวลาที่ฉินหล่างเจอเธอพอดี

เขาเดินเข้ามาเงียบๆฉินหล่างพบว่าสาวน้อยกำลังนั่งขมวดคิ้วดูโทรทัศน์ ท่าทางไม่ค่อยสบายใจ

เมื่อเข้ามาใกล้เขาจึงสังเกตเห็นว่าใบหน้าแดงก่ำของสาวน้อยในเวลานี้ไม่ปกติมันเหมือนหน้าที่แดงเพราะพิษไข้

ป่วยแบบนี้คงรู้สึกแย่มากสินะ

โดยเฉพาะในตอนที่ไม่มีคนในครอบครัวอยู่ข้างกาย

ฉินหล่างยืนอยู่ข้างหลังเธอ เมื่อมองที่คอเรียว ไหล่บางและขาที่เล็กไม่เกินไปกว่าแขนของเขาก็รู้สึกสงสาร

แม้จะรู้ข้อมูลมาว่าเธอเป็นคนแข็งแกร่งแต่ก็ยากที่จะจินตนาการว่าเด็กสาวอ่อนแอและผอมเพรียวเช่นนี้จะทนต่อการโจมตีที่รุนแรงได้อย่างไร

เธอไร้ซึ่งที่พึ่งพิง

ในจดหมายแจ้งเบาะแสเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาได้ขอร้องโจวโฮ่วเซิงให้ช่วยดูแลสาวน้อยคนนี้หากมีเรื่องลำบากก็ให้ช่วยเหลือเธอสักหน่อย ตัวเขาไม่ได้อยู่ที่นี่จึงไม่ค่อยสะดวก การร้องขอไปเช่นนั้นถือเป็นผลดีต่อสาวน้อยคนนี้

ทั้งสองฝ่ายถือว่าไม่ติดค้างกันอีก

แต่ภาพเหตุการณ์ในตอนนี้กลับทำให้เขารู้สึกหนักใจ

ทันใดนั้นฉินหล่างก็เกิดความคิด หรือว่าเขาควรบอกเรื่องนี้กับเธอ

ฉินหล่างปกปิดตัวตนมาตลอดสาวน้อยคนนี้คงจำเรื่องที่เธอช่วยชีวิตคนได้แต่คงไม่รู้ว่าเด็กที่ตนเองช่วยนั้นมาจากครอบครัวที่มีฐานะอย่างไรในสถานการณ์ปกติใครจะคิดว่าการที่ตนช่วยเหลือเด็กคนหนึ่งจะนำมาซึ่งผลประโยชน์มากมายเช่นนี้

ตามข้อมูลของเขา สามีภรรยาตระกูลหลิงคงสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจึงรับเลี้ยงเธอต่อ

เธอเป็นคนช่วยเหลือเด็กน้อย ดังนั้นผู้ที่สมควรได้รับที่พึ่งพิงก็คือเธอ

ความคิดเป็นผลมาจากจิตใจไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรืออารมณ์ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ของเธอยืนยันได้ว่าเธอเป็นคนมีจิตใจบริสุทธิ์

การบอกความจริงกับเธอจะเป็นอะไรไปล่ะ

ความคิดเช่นนี้ปรากฏขึ้นในหัวของฉินหล่าง เมื่อได้สติอีกครั้งก็พบว่าสาวน้อยคนนั้นหันมาและกำลังมองเขาด้วยความตกใจ

“ทำไมถึงเป็นคุณได้ล่ะ”

ซูอินกำลังคิดว่าจะไปลงพนันที่ไหนดีเมื่อคิดดูแล้วเหมือนจะมีทางออกเดียวคือเล่นลอตเตอรี่ฟุตบอลแม้ว่าโอกาสโดยทั่วไปจะไม่สูงมากนัก หากจำนวนเงินสูง อัตราภาษีก็สูงตามแต่ก็ถือว่าเป็นทางออกที่ปลอดภัยและสะดวกที่สุดขณะเดียวกันก็เป็นวิธีที่ค่อนข้างน่าเชื่อถือที่สุด

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เธอก็สังเกตเห็นว่าข้างหลังมีเงามาบังเธอได้สติก่อนจะหันไปมอง ก็พบใบหน้าหล่อเหลา

เดี๋ยวนะ ทำไมใบหน้านี้ดูคุ้นๆ

คนหน้าตาดีมักถูกจดจำง่าย ซูอินจึงนึกได้อย่างรวดเร็ว

“อืม ฉันเอง”

ฉินหล่างมองที่นั่งข้างๆ เธอ “นั่งตรงนี้ได้ไหม”

นั่นเป็นที่นั่นของสวีเหวินเหวิน…

หลังจากวิ่งวุ่นไปลงทะเบียนให้เธอเพื่อนร่วมโต๊ะคนนี้ก็นำบัตรอาหารของหยางอวี้หลานไปซื้อข้าวที่โรงอาหารเพิ่งจะเดินไปเมื่อกี้นี้เอง

เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูดีนั้น เธอก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

“ตรงนี้เป็นที่นั่งของเพื่อนฉัน แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ คุณจะนั่งสักครู่ก็ได้”

ก่อนที่เขาจะนั่งขายาวภายใต้กางเกงยีนส์นั้นอยู่ห่างจากขาของเธอที่สวมกระโปรงนักเรียนไม่ถึงสิบเซนติเมตรซูอินประหม่าเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นลมหายใจที่เป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่ม

เพียงไม่นานความประหม่าได้คลายลงอย่างรวดเร็ว

“สวัสดี ฉันชื่อฉินหล่าง…”

ชายหนุ่มเปิดประเด็น จากนั้นอธิบายง่ายๆ ถึงความกล้าหาญของเธอ

“คุณบอกว่า ฉันช่วยคนในครอบครัวของคุณหรือคะ”

ซูอินเอานิ้วชี้จมูกตัวเองมองชายหนุ่มซึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาด้วยความตกใจ

เขาสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวแบบเรียบง่าย ซึ่งคงไม่ใช่ยี่ห้อแบรนด์เนมแต่เมื่อเขาสวมมัน ทำให้เขากลายเป็นนายแบบบนเว็บเถาเป่าที่แทบไม่ต้องใช้โฟโต้ช็อป

รูปร่างนั้นเป็นเรื่องรองสิ่งสำคัญคือออร่าที่เปล่งประกายรอบตัวเขาต่างหาก

แม้ว่าจะมีผ้าพันแผลบนข้อมือ แต่เขายังคงนั่งตัวตรง แผ่นหลังตั้งมีท่าทีสงบ

คนลักษณะเช่นนี้ไม่น่าจะพูดโกหก

ซูอินเชื่อในสิ่งที่เขาบอกเมื่อครู่

เมื่อนำมาปะติดปะต่อกับสิ่งที่คาดเดาไว้เมื่อวานก็สามารถอธิบายทุกอย่างแต่ปัญหาตอนนี้คือ พยายามนึกเท่าไร เธอก็จำไม่ได้ว่าช่วยชีวิตคนไว้ตอนไหน

---------------------------------------------------------------------------