“อย่าบอกแม่ล่ะว่าฉันมาหา” ศกุนตลาต้องหรี่ตามองน้องชายต่างบิดาอย่างค้นหาหลังจากแม่ดวงกมลเลิกรากับพ่อพิชัยของเธอ แล้วไปแต่งงานใหม่กับนายคมสันต์จนเธอได้น้องชายมาหนึ่งคน..คือรามเกียรติ์ซึ่งสุดท้ายก็อยู่กันไม่รอดจนแต่งงานใหม่อีกครั้งกับนายแพทย์หนุ่มใหญ่ฐานะดี
“พูดแบบนี้มีพิรุธนะเนี่ย”
“ไม่มี”
“กำลังทำอะไรอยู่ บอกมา” คนเป็น้องทิ้งตัวลงโซฟาราคาแพงในบ้านสุดหรูของคุณสามีพี่สาวนายทัศนัยนักธุรกิจร้อยล้านปลายๆ คาดว่าอีกไม่นานคงไต่อันดับขึ้นพันล้านอย่างแน่นอน
ลูกเขยคนโปรด แน่ล่ะก็เป็หลานชายของเพื่อนสนิทแม่
“เร็ว!” นายรามทำหน้าหน่าย เบื่อคนรู้ทัน..รู้ไปหมด
“ก็..แค่..นายรามยังนอนพักฟื้นอยู่ที่บ้านเพราะเพิ่งออกจากโรงพยาบาลไง..ท้องเสีย”คนฟังตาโต
“นี่ใช้ให้นายรักษ์ทำอะไรแผลงๆ อีกแล้ว”
“ทีแม่ยังแผลงกว่าอีก ให้ยัยกันยามาเฝ้าตลอดเลยพี่”
“มิน่า!แม่ถึงไม่ให้ฉันไปเยี่ยมแกที่โรงพยาบาลบอกว่าเชื้อโรคเยอะเดี๋ยวหลานไม่ปลอดภัย แถมยังหอบผ้ามาอยู่เป็เพื่อนฉันโดยอ้างว่าเป็ห่วงที่แท้ก็อยากจะเปิดโอกาสให้ว่าที่ลูกสะใภ้นี่เอง”
“ล้ำลึกป่ะล่ะแม่เรา” รามค่อนขอดมารดา พาให้นึกไปถึงผู้หญิงที่ชื่อกันยา..ก็ลูกสาวเพื่อนแม่นั่นแหละคงสมใจที่จับคู่พี่สำเร็จจนได้ลูกเขยเฉียดพันล้านมา ทั้งที่ฐานะและหน้าตาทางสังคมของทางพ่อพิชัยก็มั่งคั่งเหลือเฟือจนใช้ไม่หมดแล้ว..ระดับศิลปินแห่งชาติผู้มีชื่อเสียง
ยังอยากจะได้สะใภ้พันล้านอีก!
เขาถึงยังไม่อยากพาวันวิสามาหาแม่ในตอนนี้ เพราะเชื่อเถอะว่าต้องไม่ถูกใจนางเป็แน่เื่นี้เองที่ทำให้เขายังคิดไม่ตก..ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
“ก็เลยปล่อยให้นายรักษ์รับหน้าทั้งแม่ทั้งกันยา แหม่! ดีนะ..เกิดสองคนนั่นเขาชอบกันขึ้นมาอวสานโลกเลยนะแก..แม่เอาตาย” รามตาโต ดีดนิ้วเปาะกับไอเดียบรรเจิดที่แฝงอยู่ในคำพูดคนเป็พี่
กันยา ให้นายรักษ์จัดการดีกว่า
รามะโมากอดศกุนตลา ทำเสียงอ้อน “แม่ไม่ฆ่าฉันหรอกน่ะ”พี่สาวจึงเคาะกบาลพ่อตัวดีไปหนึ่งทีเป็รางวัล
“ฉันไม่ได้ห่วงแกย่ะนายราม ฉันเป็ห่วงคนโน้น ที่ใครๆพากันคิดว่านายรักษ์น่ะตัวจี๊ดเพราะอดีตวัยเด็กลำเค็ญ แต่จริงๆแล้วคนที่แสบที่สุดคือเธอ ตัวการผู้ชักใยอยู่เื้ั” คนฟังเกาหัวแกรกๆ อุตส่าห์ปลีกตัวมาหาเพราะคิดถึงกลับกลายเป็ว่ามาให้ถูกบ่นซะงั้น
“เอาน่ะ! ไอ้รักษ์มันเอาตัวรอดได้หรอก” ชายหนุ่มดันตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วหันมองซ้ายขวา“พี่นัยอยู่ป่ะ”
“ไม่อยู่ เข้าบริษัทไปั้แ่เช้าแล้วได้ยินว่าอาจต้องขยายการลงทุนอีก”
“พี่เขาเป็ยังไงบ้างง่ะ ่นี้ดีขึ้นกันหรือยัง”คนถูกถามทำหน้านิ่งไปสักครู่แล้วค่อยคลี่ออกมาใหม่เมื่อรู้ความหมายของคำถามเป็อย่างดี ทัศนัยเป็ผู้ชายที่ดูภูมิฐานและมีเสน่ห์แถมเป็คนอารมณ์ดีจนผู้หญิงวิ่งเข้าหาเป็พรวน
“เขาก็เป็ของเขาอย่างนั้นแหละ ก็นักธุรกิจนี่นะเลยต้องทำงานทุกวันไอ้เื่งานยุ่งจนไม่ค่อยมีเวลาให้กันน่ะฉันเข้าใจ และเราก็ไม่ต้องไปตอแยขอเวลาจากเขาหรอกเพราะถ้าเราสำคัญมากพอ..เขาจะหาเวลามาได้เองแหละ”คนฟังได้แต่พยักหน้าว่าคล้อยตามนั้น เพราะไอ้ประเด็นแค่งานยุ่งก็คงไม่เท่าไหร่แต่เขาบังเอิญดันรู้มาว่ามีผู้หญิงจ้องจะเข้าหาพี่เขยเขานี่สิ เลยตามไปจัดการตัดไฟซะั้แ่ต้นลม
ชายหนุ่มระบายยิ้มเมื่อนึกได้ว่าเพราะเหตุการณ์นี้นี่เองทำให้เขาได้พบวันวิสาเขาเชื่อมาตลอดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เื่บังเอิญ แต่เป็เื่ที่เจาะจงมาสำหรับเขาและเธอการที่เขาตกหลุมรักวันวิสาั้แ่แรกเจอ..มันคือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น ต่อให้ไม่มีการเข้าใจผิดที่เขาทักผิดคน
เราก็ต้องเจอกันไม่ว่าจะทางใดก็ทางหนึ่ง
ศกุนตลาต้องออกแรงตบบ่าคนที่กำลังเหม่อลอยหน้าเคลิ้มชวนผันให้รู้สึกตัวเพราะเธอพูดไปตั้งหลายประโยคแล้วแต่ไหงคนเป็น้องกลับไม่หืออือตอบมา
“คิดถึงใครอยู่หรอ”
“เปล่า ทำไมล่ะ..ก็แค่เมื่อกี้ไม่ทันฟัง”
“อาการคนมีความรักชัดๆ” คนฟังถึงกับขึงตาโตด้วยความประหลาดใจก็เขายังไม่ทันได้เล่าเื่วันวิสาให้ฟังเลย นางช่างรอบรู้อีกแล้วนั่น
“อาการฉันออกขนาดนั้นเลยหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ” คนเป็พี่เหยียดยิ้ม เื่แค่นี้ทำไมจะไม่รู้..แค่ไม่รู้ว่าใครเท่านั้นเอง
“ชื่ออะไร ไปเจอกันที่ไหน” รามต้องกระแอมเล็กๆก่อนตอบ
“ที่นี่แหละ”
“ที่นี่!นี่แกเพิ่งกลับมาได้กี่วันเอง ไปเจอกันยังไงเนี่ย” ศกุนตลายกนิ้วนับซึ่งก็ไม่ได้มากมายอะไร“ถ้าจะคบใครระวังขัดใจแม่นะ ยิ่งวางตัวกันยาไว้แล้วด้วย ถ้าแค่ชอบๆ เล่นไม่จริงจังก็ถอนตัวออกมาก่อน”
“กับคนนี้จริงจังสิพี่ เผลอๆ เราอาจมีลูกไล่ๆ กัน เพราะว่าไม่ได้นึกถึงเื่ป้องกันหรือคุมอะไรเลย”คนฟังถึงกับตบอกผาง อย่าว่าแต่จะพูดเื่คบหาดูใจให้รู้นิสัย พ่อเ้าประคุณข้ามขั้นไปถึงเื่อย่างว่าแล้ว!
“นี่แกมีเมียแล้วหรอ”
363
