คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

ดวงตะวันลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีม่วงหม่นที่ค่อยๆ ถูกความมืดกลืนกิน

ณ ตรอกแคบๆ ด้านหลังตลาดแลกเปลี่ยนที่เพิ่งผ่านพ้นความโกลาหล เหล่าศิษย์สายนอกผู้บาดเจ็บจากการปะทะกับหน่วยหน้ากากเหล็กต่างพากันนั่งพิงกำแพง หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนทว่าแววตายังคงลุกโชนด้วยไฟแห่งชัยชนะ

จางเว่ยตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด บาดแผลที่ถูกแส้หนามฟาดใส่ยังคงมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด

"อดทนหน่อย..."

เย่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ เขาเดินเข้ามาหาจางเว่ยและศิษย์คนอื่นๆ ที่บาดเจ็บ ในมือถือขวดแก้วที่บรรจุ "น้ำทิพย์หวนคืน" ก้นขวดที่เหลือรอดจากการถูกทำลาย

เขาหยดน้ำยาสีเขียวมรกตลงบนบาดแผลของจางเว่ยและสหายร่วมอุดมการณ์ทีละคน

ฟู่...

เสียงเนื้อเยื่อสมานตัวดังขึ้นเบาๆ ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินร่างกายมลายหายไปในชั่วก้านธูป แทนที่ด้วยความเย็นสบายและพละกำลังที่ฟื้นคืนกลับมา รอยแผลเป็นนูนหนาปรากฏขึ้นทันตาเห็น แต่มันคือตราประทับแห่งความภาคภูมิใจ

"หายแล้ว... หายจริงๆ ด้วย!" ศิษย์คนหนึ่งลูบแผลที่ปิดสนิทด้วยความตื่นเต้น

เย่เฉินลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองกลุ่มคนตรงหน้า... คนเหล่านี้คือผู้กล้าที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องความยุติธรรม และตอนนี้พวกเขากำลังมองเย่เฉินด้วยสายตาเทิดทูนราวกับมองวีรบุรุษ

"พวกเจ้าทำได้ดีมาก" เย่เฉินกล่าว "แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น... หอคุมกฎและหอโอสถจะไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่ พวกมันจะกลับมา และคราวหน้าพวกมันจะโหดเหี้ยมกว่าเดิม"

"แล้วเราจะทำยังไงดีขอรับ ท่านพี่เย่?" จางเว่ยถามด้วยความกังวล "ร้านเราถูกพังไปแล้ว... เราจะขายยาที่ไหน?"

เย่เฉินหยิบ "ขวดเปล่า" จำนวนมากออกมาจากแหวนมิติ แล้วโยนให้จางเว่ยและศิษย์คนอื่นๆ คนละหนึ่งกำมือ

"ร้านค้าเป็นเป้านิ่ง... เราไม่จำเป็นต้องมีร้าน"

เย่เฉินแสยะยิ้ม เยียบเย็น

"ข้าจะผลิตยาให้พวกเจ้า... แต่พวกเจ้าต้องกระจายกันออกไป ขายในที่ลับตา ขายในยามวิกาล ขายในจุดที่พวกมันมองไม่เห็น... เหมือนวิญญาณที่ไร้ตัวตน"

"จงสร้าง 'ตลาดผี' ขึ้นมา... ตลาดที่ไม่มีสถานที่ตั้งแน่นอน แต่มีอยู่ทุกที่ในสำนัก!"

ดวงตาของจางเว่ยและเหล่าศิษย์สายนอกเป็นประกายวาวโรจน์ พวกเขาเข้าใจแผนการทันที... การกระจายตัวขายจะทำให้หอคุมกฎไม่สามารถกวาดล้างได้หมดสิ้น และยิ่งปราบปราม ราคายาก็จะยิ่งพุ่งสูงขึ้น

"ข้าเอาด้วย!"

"ข้าด้วย! ข้าจะเอาไปขายให้เพื่อนที่เหมืองแร่!"

"ข้าจะเอาไปขายที่หอพักหญิง!"

เย่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"จำไว้... ใครที่ภักดี ข้าจะมีรางวัลให้อย่างงาม แต่หากใครคิดทรยศหรือโกงกิน..." รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของเย่เฉิน "ข้าจะเป็นคนไปลากคอมันมาลงทัณฑ์ด้วยตัวเอง"

"ทราบแล้วขอรับ!"

กลุ่มมดงานแห่งตลาดผีแยกย้ายกันไปในความมืด พร้อมกับขวดเปล่าและความหวังใหม่... เครือข่ายอำนาจของเย่เฉินได้เริ่มถักทอขึ้นแล้วอย่างเงียบเชียบ

ในขณะเดียวกัน ณ ยอดเขาโอสถอันสูงส่ง...

ภายในห้องทำงานหรูหราของเฉินมู่ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจุดระเบิดได้

จางหลงในสภาพสะบักสะบอม หน้ากากเหล็กบุบเบี้ยว ยืนก้มหน้าด้วยความอับอาย รายงานความล้มเหลวให้ผู้ว่าจ้างฟัง

"มันปลุกระดมคนนับพัน... ข้าต้านทานไม่ไหวจริงๆ" จางหลงกัดฟันกรอด "แถมมันยังมีหลักฐาน... ยาน้ำนั่นรักษาแผลได้จริงในสามลมหายใจ ผู้คนเลยเข้าข้างมันหมด"

เพล้ง!

ถ้วยชาในมือของเฉินมู่ถูกบีบจนแตกละเอียด เศษกระเบื้องบาดมือจนเลือดซึม แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บ

"รักษาแผลแส้หนามได้ในสามลมหายใจ..." เฉินมู่ทวนคำเสียงต่ำ ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ยานั่น... ประสิทธิภาพสูงกว่า 'ผงสมานแผล' ของหอโอสถเราถึงสามเท่า... แต่ต้นทุนกลับต่ำจนน่าใจหาย"

เฉินมู่ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การขายของเถื่อนธรรมดา

"เย่เฉิน... มันไม่ได้แค่ปรุงยาเป็น แต่มันคืออัจฉริยะที่สามารถสกัดสมุนไพรได้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าข้าเสียอีก!"

ความตระหนักรู้นี้ทำให้เฉินมู่รู้สึก หนาวเหน็บ ที่ไขสันหลัง หากปล่อยให้เย่เฉินเติบโตต่อไป มันจะไม่ใช่แค่แย่งลูกค้า... แต่มันจะยึดครองหอโอสถ และถีบหัวส่งเขาลงจากตำแหน่งศิษย์เอกอย่างแน่นอน

"ข้าปล่อยมันไว้ไม่ได้..."

เฉินมู่ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังทิศทางของหอเก็บกากโอสถที่อยู่ตีนเขา

"ในเมื่อทำลายคนไม่ได้... ก็ต้องทำลายฐานของมัน"

เขาหันไปสั่งลูกสมุนคนสนิทด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

"เตรียม 'น้ำมันดิน' ไปให้มากที่สุด... คืนนี้ ไปที่หอเก็บกากยา"

"เผามันให้วอดวาย! อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก!"

รัตติกาลอันมืดมิดปกคลุมหอเก็บกากโอสถ

ภายในหอ... เย่เฉินกำลังนั่งอยู่หน้าเตาหลอมยาห้าใบที่ตั้งเรียงรายกัน เขาไม่ได้พักผ่อนแม้แต่นาทีเดียวหลังจากกลับมาจากตลาด

วูบ... วูบ...

เพลิงอสูรสีทองอมแดง ถูกแยกออกเป็นสิบสาย พุ่งเข้าไปควบคุมอุณหภูมิในเตาทั้งห้าใบพร้อมกัน!

นี่คือการแสดงทักษะการควบคุมพลังจิตระดับสูงที่เย่เฉินได้รับมาจากการกลืนกินดวงจิตกู่เทียน ผสานกับสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่แม่นยำ เขาสามารถปรุงยาห้าหม้อพร้อมกันได้โดยไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย

"อีกนิดเดียว..."

เย่เฉินปาดเหงื่อ สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับเปลวไฟ แต่หูของเขากลับกระดิกรับเสียงแผ่วเบาจากภายนอก

เสียงฝีเท้าที่พยายามย่างก้าวให้เบาที่สุด... เสียงของเหลวหนืดๆ ที่ถูกเทราดลงบนพื้นหินรอบหอ... และกลิ่นฉุนกึกของน้ำมันดินที่ลอยมาตามลม

เย่เฉินลืมตาขึ้น มุมปากยกยิ้ม เยียบเย็น

"มากันแล้วสินะ... แขกยามวิกาล"

เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเฉินมู่จะต้องใช้วิธีสกปรกเช่นนี้... คนที่หวงอำนาจ ย่อมทำลายทุกอย่างที่ตนควบคุมไม่ได้

"กลิ่นน้ำมันดินแรงขนาดนี้... คิดจะเผาทั้งเป็นสินะ"

เย่เฉินวาดมือกลางอากาศ กระตุ้น "ค่ายกลดูดกลืนอัคคี" ที่เขาลอบวางไว้รอบหอตั้งแต่หัวค่ำ โดยใช้ศิลาปราณธาตุไฟที่ยึดมาจากจางเฟิงเป็นแกนกลาง

"ข้าเตรียมของขวัญไว้รอพวกเจ้าอยู่พอดี"

ด้านนอกหอเก็บกากยา...

ร่างทะมึน ในชุดดำนับสิบคนกำลังยืนล้อมรอบอาคารไม้เก่าๆ พวกมันเทน้ำมันดินราดรดไปทั่วผนังและฐานรากจนชุ่มโชก

"เผามันเลย!" หัวหน้ากลุ่มกระซิบสั่ง "ท่านเฉินมู่สั่งมา... อย่าให้เหลือซาก!"

คบเพลิงถูกจุดขึ้น แล้วโยนใส่กองน้ำมันรอบทิศทาง!

พรึ่บ!

เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนขึ้นทันที! มันควรจะลามเลียขึ้นไปเผาผลาญอาคารไม้ให้กลายเป็นจุณในพริบตา...

แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้มือวางเพลิงทุกคนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ไฟที่ลุกไหม้... แทนที่จะพุ่งขึ้นฟ้า กลับถูกแรงดูดมหาศาลกระชากเข้าไปในตัวอาคาร!

"เกิดอะไรขึ้น!?"

อักขระสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนผนังหอเก็บกากยา มันคือ "ค่ายกลดูดกลืนอัคคี" ที่เย่เฉินดัดแปลงมาจากความรู้ในคัมภีร์!

เปลวเพลิงอันร้อนแรงจากน้ำมันดิน ถูกดูดเข้าไปผ่านช่องระบายอากาศ ไหลรวมกันเข้าไปที่ใจกลางหอ... กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ช่วยเร่งความร้อนให้กับเตาหลอมยาของเย่เฉิน!

"ขอบใจสำหรับฟืน!"

เสียงตะโกนเย้ยหยันดังออกมาจากภายในหอ พร้อมกับเสียงระเบิด ตูม! ของฝาเตาหลอมที่เปิดออกเพราะยาปรุงสำเร็จแล้ว

แอ๊ด...

ประตูหน้าหอเปิดอ้าออก

เย่เฉินเดินออกมาท่ามกลางไอร้อนที่พวยพุ่ง ในมือขวาของเขาถือลูกไฟ เพลิงอสูร ขนาดเท่าศีรษะคน มันหมุนวนอย่างบ้าคลั่งและส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย

แสงไฟส่องกระทบใบหน้าของเย่เฉิน ทำให้ดูเหมือนปีศาจที่เดินออกมาจากขุมนรก

"พวกเจ้าชอบไฟนักใช่ไหม?" เย่เฉินเอ่ยถามเสียงเรียบ

มือวางเพลิงทั้งสิบคนยืนขาตายด้วยความหวาดกลัว พวกมันสัมผัสได้ว่าไฟในมือของเย่เฉินนั้นน่ากลัวกว่าไฟที่พวกมันจุดขึ้นมานับร้อยเท่า

"ฆ่ามัน! อย่าให้มันรอดไปได้!" หัวหน้ากลุ่มตะโกนสั่งแก้เก้อ "รุมมันพร้อมกัน!"

พวกมันทั้งสิบคนชักอาวุธออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่เย่เฉินพร้อมกันหวังจะใช้จำนวนกดดัน!

"รนหาที่ตาย..."

เย่เฉินสะบัดมือ

ฟิ้ว!

ลูกไฟอสูรในมือแตกกระจายออกเป็นลูกไฟเล็กๆ สิบลูก พุ่งสวนกลับไปหาศัตรูแต่ละคนอย่างแม่นยำราวจับวาง!

"อ๊ากกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม! ร่างของพวกมันถูกไฟสีทองอมแดงลุกท่วมตัว มันลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้น พยายามจะดับไฟ แต่ไฟอสูรนั้นกัดกินแม้กระทั่งพลังปราณ ยิ่งดิ้นยิ่งลามเลีย!

ลูกน้องเก้าคนดิ้นทุรนทุรายจนสลบไป แต่เย่เฉินจงใจเหลือหัวหน้ากลุ่มไว้

เขาพุ่งตัวด้วยความเร็วสูงดุจเงาพราย คว้าคอเสื้อของหัวหน้ากลุ่มไว้ แล้วกระชากกลับมา

ตุบ!

เย่เฉินกดร่างของมันลงกับพื้น นิ้วมือที่มีเปลวไฟลุกโชนจ่ออยู่ที่ลูกตาของมัน ไฟนั้นเผาไหม้เสื้อผ้าและผิวหนังหน้าอกของมันจนส่งกลิ่นเหม็นไหม้ แต่ไม่ยอมดับลง

"ยะ... อย่าฆ่าข้า! ข้าแค่รับคำสั่งมา!" มันร้องขอชีวิตเสียงหลง ปัสสาวะราดกางเกง

"ข้ารู้..." เย่เฉินก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียง หนาวเหน็บ บาดลึกถึงกระดูก

"ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า... แต่ข้าจะฝาก 'ของขวัญ' ไปให้นายของเจ้า"

เย่เฉินประทับฝ่ามือลงบนอกของมัน ฝัง "เชื้อไฟอสูร" ลงไปในเส้นชีพจร!

"กลับไปบอกเฉินมู่..."

"บอกมันว่า... ไฟแค่นี้เผาข้าไม่ตาย แต่ไฟของข้า... จะเผาพวกเจ้าให้เป็นจุณจนไม่มีที่ยืนในสำนักแห่งนี้!"

"ไสหัวไป!"

เย่เฉินถีบร่างนั้นกระเด็นออกไป มันรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีหายไปในความมืด ทั้งที่เปลวไฟสีทองยังคงลุกไหม้อยู่บนร่างของมันเหมือนปีศาจไฟที่กำลังวิ่งกลับหลุม

เย่เฉินยืนตระหง่านอยู่หน้าหอเก็บกากยาที่ยังคงตั้งมั่นคงแข็งแรง

เปลวเพลิงรอบกายค่อยๆ มอดลง... แต่ไฟแห่งสงครามระหว่าง "ขยะ" กับ "ทองคำ" เพิ่งจะลุกโชนขึ้นอย่างแท้จริง!

[จบตอนที่ 49]