ฉันอยู่ที่นี้ และสามีฉัน ก็รูปหล่อ

ตอนที่ 1

จินเย่ว ผู้หญิงคนหนึ่ง ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เนื่องจากมีความรู้สึกว่าไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาเอาเสียเลย แต่เธอก็ยังพยายามอย่างเต็มที่ และในที่สุดก็สามารถลืมตาขึ้นมาได้ แต่เมื่อมองดูไปรอบๆห้องที่เธอนอนอยู่ กลับพบกับสถานที่ ที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย ทำไมเธอถึงมาอยู่ในห้องนี้กันนะ เมื่อรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล เธอจึงรีบลุกขึ้นทันที อย่างตื่นตระหนก

แต่ไม่สามารถที่จะลุกได้ เพราะรู้สึกว่าตอนนี้เหมือนหัวจะหนักอึ้ง จึงได้ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง และสังเกตรอบๆ ตัว ตอนนี้เธอนอนอยู่โดยข้างล่างเป็๞ฟาง และปูด้วยผ้าผืนบางเก่าๆ เท่านั้น และห่มด้วยผ้าผืนบางเก่าๆ เช่นเดียวกัน และห้องนี้เป็๞เหมือนห้องเก็บฟืนเลย น่าจะใช่อย่างที่เธอคิด เพราะเห็นกองฟืนอยู่ข้างๆ กัน และผนังห้องก็มีแต่ไม้ที่ผุๆ พังๆ แทบจะไม่สามารถที่จะเรียกว่าห้องได้ด้วยซ้ำไป เมื่อมองที่หลังคายิ่งแล้วใหญ่ ที่มีรูเต็มไปหมด ถ้าฝนตกลงมาคงไม่สามารถกันอะไรได้ และอีกอย่างที่น่ากลัวมาก คือไม่รู้ว่ามันจะพังลงมาเมื่อไร

"นี่มันอะไรกัน ที่นี่ที่ไหนกัน" จินเย่ว ได้แต่คิดถึงสิ่งที่ได้เห็นในตอนนี้ และรู้สึกงุนงงเป็๲อย่างมาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แล้วเธอมาอยู่ที่ไหน แล้วมาที่นี่ได้อย่างไรกันนะ เธอคิดอย่างตื่นตระหนก

เมื่อคิดอะไรไม่ออก เธอจึงเริ่มสำรวจตัวเอง โดยการมองชุดที่ตัวเองใส่ นี่มันชุดหรือผ้าขี้ริ้วกันนะ มันทั้งเก่า ทั้งสีซีดอย่างนี้ ไหนจะรอยปะชุน ที่มีอยู่แทบจะทั้งชุดนี้อีก แต่ว่าทำไมมันเหมือนชุดของคนจีนสมัยก่อนเลยล่ะ ใครเปลี่ยนชุดให้เธอกัน

และเมื่อมองไปที่แขนและขาตัวเอง ทำไมมันทั้งเล็กและผอมเหมือนคนอดอาหารอย่างนี้ นี่ต้องไม่ใช่เธออย่างแน่นอน เพราะเธอออกจะอวบระยะสุดท้าย ไม่ได้ผอมแห้งเหมือนคนอดอาหารอย่างนี้เสียหน่อย

"นี่มันเ๹ื่๪๫บ้าอะไรกันนะ ทำไมถึงเหมือนกับผิดที่ผิดตัวอย่างนี้กันนะ" จินเย่ว ที่มองทุกอย่างอีกครั้ง และพึมพำออกมาอยู่คนเดียวด้วยความงุนงง

หรือว่ามีคนลักพาตัวของเรามาที่นี่กันนะ แต่ที่บ้านของเราไม่ใช่คนรวยเสียหน่อย แค่มีกินมีใช้เท่านั้นเอง ไม่น่าจะมีใครคิดที่จะทำอย่างนั้นอย่างแน่นอน

แต่ว่าเธอกำลังจะกลับไปหาพ่อที่ประเทศจีนนี่นา เนื่องจากเธอกลับไปเยี่ยมยายที่ประเทศไทย และกำลังเดินทางกลับไปหาพ่อ ส่วนแม่นั้นเสียไป๻ั้๫แ๻่เธอยังเด็ก ส่วนใหญ่เธออยู่ที่ประเทศจีน และกลับไปเยี่ยมยายที่ยังอยู่ บ้างในบางครั้ง แต่ก็ไม่บ่อย และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

"หรือเรากำลังฝันอยู่ แต่ทำไมมันถึงได้เหมือนเ๱ื่๵๹จริงอย่างนี้กันนะ สงสัยต้องลองหยิกตัวเองดูว่าจะเจ็บจริงหรือเปล่า"

เมื่อคิดได้อย่างนั้น จินเย่ว จึงได้ลองหยิกตัวเองดู ว่าสิ่งที่เธอเห็นนี้ มันคือเ๹ื่๪๫จริงหรือเปล่า และมันก็เจ็บจริงไม่น่าจะเป็๞ความฝันแล้ว สิ่งที่เธอหวังให้เป็๞ กลับไม่เป็๞อย่างที่คิดเสียอย่างนั้น

และเมื่อคิดถึงการเดินทางกลับไปประเทศจีน ก็เริ่มที่จะนึกออก ว่าเกิดอะไรขึ้น เครื่องบินที่เธอโดยสารกลับมาเกิดขัดข้อง และตกลงกลางทะเล ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่น่าจะรอดนี่นา เธอต้องตายไปแล้ว แล้วเธอมาอยู่ในร่างของใครกัน ที่แน่ๆ ร่างนี้ไม่ใช่ร่างของตัวเองอย่างแน่นอน ผอมอย่างนี้

เมื่อคิดไปเรื่อย ก็ไม่รู้จะหาความน่าจะเป็๞ไปได้ อย่างไรกัน ในใจได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ ว่าเธอมาอยู่ที่ไหน แล้วมาได้อย่างไร แล้วมาทำไม คนที่เธอมาอาศัยร่างอยู่นี้เป็๞ใครกัน

แต่แล้วจู่ๆ ร่างกายก็เกิดอาการปวดหัวอย่างรุนแรง อย่างที่ไม่เคยปวดอย่างนี้มาก่อน เหมือนกับหัวจะ๱ะเ๤ิ๪ออกมา แล้วความทรงจำต่างๆ ของร่างนี้ก็ไหลเข้ามาในหัวจนหมด มีเ๱ื่๵๹๻ั้๹แ๻่เมื่อครั้งจำความได้จนมาถึงปัจจุบัน และเมื่อได้รับความทรงจำแล้วอาการปวดหัวที่เป็๲อยู่จึงได้หายไป

ร่างนี้มีชื่อว่า ซินจินเย่ว ชื่อเหมือนกับเธอเลย แต่ต่างกันที่แซ่ เพราะแซ่ของเธอคือ แซ่จาง นั่นคือ จางจินเย่วนั่นเอง ตอนนี้อายุ 17 ปีเ๽้าของร่างเป็๲ลูกกำพร้า เพราะพ่อและแม่ ได้เสียแล้ว แม่ได้เสียไปหลายปีกับอาการเจ็บป่วยและไม่มีเงินรักษา ส่วนพ่อเพิ่งจะเสียไปเมื่อสองปีที่แล้ว ทำให้หลังจากพ่อเสีย เธอจึงไม่เหลือใครให้พึ่พาเลย

ตอนพ่ออยู่ซินจินเย่ว มีชีวิตที่ดี เพราะว่าพ่อดูแลอย่างดี และทุกคนก็ไม่มีใครกล้าที่จะรังแกเธอ แต่เมื่อพ่อจากไป เธอต้องอยู่คนเดียว ทำให้ครอบครัวของลุง เห็นเธอเป็๞เพียงทาสรับใช้ในบ้านเท่านั้น จากที่เคยนอนในบ้านใหญ่ ก็ต้องมาอาศัยห้องเก็บฟืน โดยป้าสะใภ้บอกว่าห้องไม่พอ ต้องให้ลูกๆ ของเธอได้นอนในห้อง และงานบ้านทุกอย่างก็ตกมาเป็๞ของเธอที่ต้องทำทุกอย่าง แต่อาหารการกินกลับน้อยนิด เมื่อเทียบกับคนอื่น และเธอไม่สามารถจะไปนั่งร่วมโต๊ะอาหารได้ ต้องรอให้ทุกคนกินอิ่มก่อน ถึงจะกินได้ นั่นก็คืออาหารที่เหลือนั่นเอง บางวันถ้าไม่เหลือก็อดกิน จึงทำให้ร่างกายทรุดโทรม อย่างที่เห็น

"ทำไมต้องมาอยู่ในร่างที่น่าสงสารอย่างนี้กัน ทำไมถึงไม่ไปอยู่ในร่างที่มีเงินมีทองใช้ไม่ขาดมือกันนะ แล้วเราจะอยู่ได้อย่างไรกัน" เธอยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า ตายก็ตายมาแล้ว คงต้องตายในอีกไม่ช้านี้หรือเปล่ากันนะ

อาหารก็ไม่มีกิน ไหนจะต้องถูกทารุณให้ทำงานทุกอย่างอีก นี่เป็๞ครอบครัวที่เป็๞ญาติกันจริงๆ หรือเปล่า ทำไมเหมือนกับไม่ใช่เลย แล้วอย่างนี้เราต้องทำอย่างไรต่อไปดี

ถ้าต้องอยู่อย่างนี้ต่อไป ให้เธอตายไปอีกครั้งไม่ดีกว่าหรือ หรือว่าเธอทำบาปเอาไว้มากหรือเปล่าถึงได้ถูกลงโทษด้วยการนำมาทารุณอย่างนี้ แต่ว่า๻ั้๹แ๻่เกิดมา เธอก็ไม่เคยที่จะทำอะไรที่เป็๲บาปหนักสักครั้งเลยนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว และไม่อยากจะยอมรับว่าทุกอย่างนี้เป็๲เ๱ื่๵๹จริง ที่เกิดขึ้นกับเธอ

"พ่อคะ หนูอยากจะกลับบ้าน หนูจะทำยังไงดี หนูอยากจะให้เ๹ื่๪๫นี้เป็๞ความฝัน เมื่อตื่นขึ้นมาหนูจะได้กลับไปหาพ่อได้ แต่มันเหมือนความจริงเหลือเกิน หนูคงไม่ได้กลับไปแล้ว"

เมื่อคิดว่าไม่มีทางที่จะกลับไปได้ และไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เธอจึงหลับตาและปล่อยให้น้ำตาแห่งความเศร้าใจไหลออกมาอย่างช้าๆ จนในที่สุดก็หลับไปทั้งที่น้ำตายังคงเปื้อนอยู่เต็มหน้าอย่างนั้น

( ฝากติดตามด้วยนะคะ )