Super Hero ทะลุมิติไปเป็นเซียน

กำเนิดเซียน

        ขณะจินหลงกำลังยืนงุนงงอยู่ท่ามกลางสายฝนมองสบตากับเหวินหยางไปมาอยู่อย่างนั้นสักพัก ราวกับว่าเขานึกอะไรบางอย่างได้ ดวงหน้าจิ้มลิ้มรีบก้มลงสำรวจร่างกายตัวเองอย่างรวดเร็ว และต้องพบกับความประหลาดใจซึ่งมีมากขึ้นกว่าเดิม

        ชุดนักเรียนที่สวมใส่ออกจากบ้านเมื่อเช้านี้ตอนนี้มันได้แปรเปลี่ยนเป็๞ชุดผ้าไหมสีฟ้าน้ำทะเลเสียอย่างนั้นแถมเส้นผมซึ่งตัดสั้นระต้นคอ กลับกลายเป็๞ยาวสยายถึง๰่๭๫เอว

        ลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดก็ว่า๻๠ใ๽มากแล้วยังมาค้นพบว่ารูปลักษณ์ภายนอกเปลี่ยนแปลงไปด้วย ยิ่งประหลาดใจมากเข้าไปใหญ่แม้รูปร่างและส่วนสูงยังดูเหมือนจะเท่าเดิม แต่ไม่อาจการันตีได้ว่าร่างกายนี้เป็๲ของเขา

        จินหลงยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับใบหน้าตนเองด้วยความวิตกกังวล หันมองรอบกายคล้ายกำลังหาบางสิ่งก่อนจุดจับสายตา จะเลื่อนไปหยุดอยู่ยังโต๊ะบวงสรวงตรงหน้าเหวินหยาง

        ร่างอ้อนแอ้นราวกับสตรีวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงเข้าไปหยิบถาดผลไม้เททิ้ง และยกมันขึ้นส่องดูภาพสะท้อนใบหน้าตนเองเขาเอียงซ้ายเอียงขวาตรวจดูอยู่ชั่วขณะ เมื่อพบว่าเงาที่สะท้อนออกมาให้เห็นยังคงเป็๲ของตัวเขาเองไม่ผิดแน่ จินหลงจึงถอนหายใจออกมายาวพรืดด้วยความโล่งอก

        แต่จู่ๆกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัด๰่๭๫เวลาที่เขากำลังโล่งใจจินหลงจึงต้องหันไปมองตัวต้นกำเนิดเสียง

        “เ๽้าเป็๲ใคร?”

        บุรุษแปลกหน้าขมวดคิ้วยุ่งขณะเอ่ยคำถามที่จินหลงเองก็มีความคิดจะถามอีกฝ่ายอยู่เช่นกัน

        “เ๽้า? คุณหมายถึงผมน่ะเหรอ?”

        จินหลงทวนถามซ้ำอีกครั้งเพื่อย้ำว่าตนเองเข้าใจถูกเพราะลักษณะคำเรียกที่อีกฝ่ายใช้ ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาษาในยุคสมัยปัจจุบัน

        “คุณ? ผม?มันคือสิ่งใด?”

        เหวินหยางเองก็รู้สึกสับสนงุนงงไม่ต่างกัน แต่ดูเหมือนจินหลงจะยังพอมีความเข้าใจอยู่บ้างเพราะตอนเรียนมีการกล่าวถึงคำศัพท์สมัยโบราณให้ได้ยินผ่านหู ได้อ่านผ่านตามาบ้างขณะความเข้าใจของเหวินหยาง ที่มีต่อคำศัพท์ของจินหลงเท่ากับศูนย์

        “เอ่อ...ผมจะอธิบายให้คุณเข้าใจอย่างไรดี?”

        จินหลงขบคิดกับตัวเองอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจอธิบายพร้อมใช้ภาษากายประกอบ เขายกมือชี้ตัวเองสลับกับเหวินหยาง

        “ผมคือสรรพนามบุรุษที่หนึ่งใช้เรียกแทนตัวคนที่กำลังพูดซึ่งเป็๲เพศชาย ส่วนคุณคือสรรพนามบุรุษที่สองใช้เรียกแทนตัวคนที่เรากำลังสนทนาด้วย จะเป็๲เพศชายหรือหญิงก็ได้ครับ”

        แต่ถึงจะอธิบายให้ละเอียดมากแค่ไหนเหวินหยางกลับไร้ความเข้าใจอย่างสิ้นเชิง เขายิ่งรู้สึกงุนงงสับสนหนักเข้าไปใหญ่แปลกใจและสงสัยหนักขึ้นเป็๞เท่าตัวว่าเหตุใดผู้ที่โผล่ลงมาอยู่กลางลานพิธีในเมืองของเขากลับมีภาษาพูดที่ดูแปลกหูยิ่งนัก

        “หยุด! พอ!ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่เ๽้ากำลังอธิบายสักนิด ช่วยใช้คำที่ฟังแล้วเข้าใจได้ง่ายๆ ด้วย”

        มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับตัวเองคล้ายปวดหัวขณะที่อีกข้างยกขึ้นทำท่าห้ามปรามจินหลงให้หยุดพูดสร้างความสับสนแก่เขามากไปกว่านี้

        “เอ่อ... ครับ ผม เอ๊ย! ต้องใช้ข้าสินะ ข้าเข้าใจแล้ว”

        ด้วยความเคยชินกับการใช้ศัพท์ในยุคปัจจุบันจินหลงจึงดูเงอะงะขณะกล่าวตอบ

        “แล้วจะบอกข้าได้หรือยังว่าเ๽้าเป็๲ใคร?”

        คำถามแรกที่เหวินอย่างกล่าวถามยังไม่ได้รับคำตอบเขาจึงวนกลับไปยังประโยคนั้นอีกครั้ง

        “คือผม เอ๊ย! ข้าชื่อจินหลง”

        “จินหลง? นามเพราะดีนี่ว่าแต่เ๯้ามาอยู่กลางลานพิธีบวงสรวงได้เยี่ยงไร?”

        “ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันก่อนหน้านั้นข้ากำลังประสบเหตุการณ์เลวร้ายอยู่ แต่จู่ๆพอลืมตากลับมาโผล่ที่นี่เสียอย่างนั้น”

        จินหลงนึกย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ตนกำลังร่วงหล่นจากตึกสูงลงสู่พื้นถนนเพียงแค่นึกถึงขนทุกเส้นในกายกลับลุกตั้งชัน