หลังทิวเดินจากไปพร้อมคำพูดที่คาดโทษให้เขากลับไปคิด เคนก็ขึ้นรถกลับทันทีไม่พูดไม่จาทิ้งให้มิ้นยืน งง อยู่ตรงนั้นคนเดียว เขาขับรถตรงมายังคอนโดของเนม
"อ้าว พี่เคน มีอะไรหรือเปล่าคะ แล้วไหนบอกว่าไปเที่ยวกับเพื่อนไง"
"ก็ไปมาแล้ว คิดถึงเลยกลับมาหาอีก"
"หืมม..ใช่เหรอคะ"
"ใช่สิ คืนนี้พี่ขอนอนที่นี่นะครับ" เคนก้าวเข้ามากอดเธอไว้พร้อมดันประตูห้องให้ปิดลง หอมแก้มเธอฟอดใหญ่
"กลิ่นน้ำหอมพี่เคนหวานจังเลยนะคะ"
"เอ่อ..คือไม่ใช่ของพี่หรอกพอดีไปห้องไอ้บีมาน่ะเลยขอใช้ของมัน แต่หยิบขวดผิดไปหยิบของแฟนมันมาฉีด กลิ่นมันเลยติดเสื้อพี่มาน่ะ"เคนโกหกคำโตออกไป
"อ่อค่ะ พี่บีเค้ามีแฟนแล้วเหรอคะ เนมไม่เคยเห็นเลย"
"ก็มีนะ แต่ว่าไปๆ มาๆ น่ะ ไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอด"
"พี่เหนียวตัวแล้ว ขอไปอาบน้ำก่อนนะ"
"ค่ะ แล้วพี่กินอะไรมาหรือยังคะ"
"เรียบร้อยแล้ว อาบน้ำเสร็จว่าจะนอนเลย" ยิ้มเ้าเล่ห์ให้เนมก่อนจะเข้าไปอาบน้ำและถอนหายใจโล่งออกมาที่หาเหตุผลมาแก้ตัวผ่านไปได้ ต่อไปเขาต้องระวังให้มากกว่านี้คืนนั้นเคนทำแค่นอนกอดเนมแล้วหลับไปพร้อมกันเพียงเท่านั้น เพราะก่อนหน้านี้เขาได้ปลดปล่อยไปกับเด็กดริ้งไปแล้ว และด้วยความรู้สึกผิดนิดๆ เขาจึงไม่มีอารมณ์อย่างว่า
ตื่นเช้า เคนไปส่งเนมที่มหาลัยก่อนที่จะไปมหาลัยตนเอง
"แหมๆๆ หน้าบานมาเชียวนะ ดีกันเแล้วสิเนอะ"ฟ้าใสแซวเมื่อเห็นเนมเดินตรงมา
"เป็ไง เคลียร์กันเข้าใจแล้ว?" แยมถามเมื่อเนมนั่งลง
"อืม ก็โอเคแล้ว"
"เฮ่อ บทจะดีก็ดีเนอะเสียแรงเมาจนเสียทรง ฮ่าๆๆ"
"โอ้ยย ฟ้าใสเลิกพูดเื่นี้ได้มั้ย อาย"
"นี่ แกไม่ต้องอายพวกชั้นหรอก นู่น กลุ่มพี่ทิวนู่นเค้าเห็นกันหมดแล้ว"
"เออ นั่นแหละชั้นยังไม่กล้าไลน์หาพี่ทิวเื่ติวต่อเลย ไม่รู้จะเริ่มยังไง อายมากกก"
"ไม่เป็ไรหรอกน่า เื่ธรรมดา คนกินเหล้าก็ต้องเมาแหละเนอะ"
"แล้วนี่ติวไปถึงไหนแล้วล่ะ กับพี่ทิวอ่ะ"
"ก็ใกล้แล้วล่ะ น่าจะติวอีกไม่เกิน 2 ครั้งก็จบแล้ว ทันสอบพอดี แล้วพวกแกล่ะ"
"ของเราเหลืออีก รอบเดียว วันเสาร์นี้แต่คงจะติวหนักหน่อย"
"เหมือนกัน"
ตึ้ง!!
ทิว : เสาร์นี้ติวเข้มก่อนสอบ
เนม : ค่ะ
ทิว : ที่ไหน??
เนม : พี่ทิวสะดวกมาห้องเนมเหมือนเดิมมั้ยคะ แต่ถ้าพี่ทิวไม่สะดวก จะให้ไปที่ไหนบอกเนมได้เลยนะคะ
ทิว : จริงๆ พี่ไม่ได้ติดอะไรหรอกนะ เป็ห่วงแค่เรานั่นแหละ เดี๋ยวจะมีปัญหากันอีกยิ่งใกล้สอบแล้วด้วย จะเสียสมาธิเอา
ทิว : แต่ถ้าเนมไม่ติดอะไรมาคอนโดพี่ก็ได้นะ จะได้สะดวกด้วย
เนม : อืม...งั้นคอนโดพี่ทิวก็ดีนะคะ แต่เนมขอบอกพี่เคนว่าไปบ้านฟ้าใสนะคะ ไม่อยากมีปัญหาทีหลังน่ะค่ะ
ทิว : อืม ตามใจ
ทั้งสัปดาห์สามสาวตั้งใจเรียนและทุ่มเทไปกับการอ่านหนังสือใน่สุดท้ายก่อนสอบในสัปดาห์ถัดไป เคนก็เทียวรับส่งเนมเกือบจะทุกวัน แต่ไม่ได้ค้างกับเนมเพราะเธอขอเอาไว้ว่า่นี้เธอขอเวลาอ่านหนังสือให้เต็มที่ก่อน หลังสอบค่อยหาเวลาไปเที่ยวหรืออยู่ด้วยกัน เคนก็เข้าใจ
“พี่เคน พรุ่งนี้เนมจะไปติวหนังสือที่บ้านฟ้าใสนะคะแล้วก็อาจจะค้างที่นู่นเลย อาจจะไม่ได้โทรหานะคะ”
“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวฟ้าใสจะมารับค่ะ เห็นบอกจะมาซื้อของพอดีค่ะ”
“เอางั้นเหรอ แล้วบ้านฟ้าใสอยู่ที่ไหนล่ะเผื่อพี่ไปรับ”
“ไม่ต้องค่ะ เนมเกรงใจแม่ฟ้าใสค่ะ”
“โอเค เอางั้นก็ได้ค่ะ งั้นเย็นนี้พี่มารับแล้วไปหาอะไรกินก่อนกลับคอนโดกันนะ”
“ได้ค่ะ” พูดจบก่อนลงจากรถเธอก็หอมเขาฟอดใหญ่
ฟู่!!! เนมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่โกหกเคน แต่มันก็จำเป็เพราะเธอไม่อยากทะเลาะกัน วิธีนี้น่าจะดีที่สุด
เช้าวันเสาร์ ทิวส่งโลเคชั่นคอนโดเขามาให้เนม เนมเรียกแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าไปทันที ความจริงทิวบอกว่าจะมารับแต่เนมขอร้องไว้ และจะได้ไม่เสียเวลาด้วย เธออยากติวรอบสุดท้ายก่อนสอบให้ได้มากที่สุด
“พี่ทิว เนมคงต้องรบกวนพี่ทั้งวันเลยนะคะวันนี้” เธอบอกอย่างเกรงใจ
“อืม ไม่เป็ไร มาแต่เช้ากินข้าวมาหรือยังล่ะเรา”
“ยังเลยค่ะ แต่ว่าเนมมีของกินมาเพียบเลยนะคะ ซื้อมาเผื่อพี่ด้วยค่ะ” พูดพร้อมโชว์ถุงใบใหญ่ที่มีของกินเพียบ
“ป่ะ งั้นขึ้นบนห้องกัน” เขาดึงถุงใบใหญ่นั้นมาถือแทนแล้วเดินนำเธอเข้าไปด้านใน เมื่อเข้ามาในห้องเนมก็ต้องตาโตกับความกว้างและค่อนข้างหรูของห้องเขา
“โห พี่ทิว ห้องกว้าง น่าอยู่มากเลยค่ะ”
“ขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ห้องเนมนี่น่าจะกว้างแค่ หนึ่งส่วนสี่ของห้องพี่เองค่ะ”
“คอนโดแม่ซื้อให้พี่น่ะ แต่พี่ก็คงอยู่ยาวๆ เพราะชอบอยู่สงบๆ น่ะ” เขาว่า คอนโดเขาจ้างแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดสัปดาห์ละสามวัน ห้องเลยเป็ระเบียบและสะอาดอย่างที่เห็น
“งั้น ทานอะไรรองท้องกันก่อนดีกว่าค่ะ”
หลังจากเพิ่มพลังแล้วทั้งคู่ก็นั่งติวกันอยู่ที่โซฟากลางห้องรับแขก เนมตั้งใจและมุ่งมั่นมากเพราะวิชานี้ยากมากสำหรับเธอ และไม่อยากต้องแก้ใหม่ด้วย
“พักก่อน ติวนานเกินไปละเดี๋ยวเครียด”
“ก็ได้ค่ะ พี่ทิวอยากได้กาแฟมั้ยคะ”
“ก็ดีนะ เนมเอาด้วยมั้ยเดี๋ยวพี่จัดการให้”
“เอาค่ะ แต่เดี๋ยวเนมทำเองค่ะ พี่นั่งรอเลย”
เนมลุกไปยังครัวทันที เธอเคยเข้ามาแล้วเมื่อเช้า จัดการชงกาแฟดำสองแก้ว ใส่น้ำผึ้งเล็กน้อย
“นี่ค่ะกาแฟดำ ใส่น้ำผึ้งนิดหน่อย”
“ขอบคุณครับ”
“เนมคิดว่าเนมมั่นใจขึ้นเยอะเลยค่ะ เดี๋ยวหลังจากพัก ติวอีกนิดหน่อยก็น่าจะโอเคแล้วล่ะค่ะ”
“อืม อาทิตย์หน้าก็ตั้งใจสอบล่ะ ทำให้เต็มที่ไม่ต้องเครียด ปล่อยสมองให้โล่งๆ” เขาสอนเธอ
“ค่ะ เนมจะพยายามค่ะ ถ้าเนมสอบผ่านได้คะแนนดี เนมจะเลี้ยงพี่มื้อใหญ่เลย”
“เอาให้ผ่านก่อนละกัน เราน่ะ” เขาเอื้อมมือมาลูบหัวเธออย่างลืมตัว เป็เพราะรอยยิ้มสดใสนั่นตัวเดียวที่ทำให้เขาเผลอไป
“เอ่อ...พี่ขอโทษนะ” เขารีบดึงมือกลับเมื่อนึกได้
“ค่ะ” เนมก็เริ่มทำหน้าไม่ถูก รู้สึกแปลกๆ ที่เขาลูบหัวเธอ
เวลาผ่านไปสองชั่วโมง หลังจากเก็บหนังสือ และข้าวของเรียบร้อยแล้วเนมก็เตรียมตัวจะกลับคอนโดเพราะเวลานี่ เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว
“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวเนมเรียกแท็กซี่กลับเหมือนเดิมดีกว่าค่ะ”
“ทำไม กลัวแฟนมาเจอเหรอ”
“คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกค่ะ อีกอย่างเนมก็บอกเขาไปแล้วว่าอาจจะค้างบ้านฟ้าใส”
“งั้นก็ยิ่งไม่ต้องห่วง พี่ไปส่งแล้วก็กลับไม่ได้อยู่นาน”
“อืม....งั้น...ก็ได้ค่ะ” เธอตัดสินใจให้เขาไปส่ง อีกใจก็อยากจะเลี้ยงข้าวทิวด้วยเหมือนกัน
“งั้น เราแวะทานข้าวกันก่อนมั้ยคะ พี่เคนอยากกินอะไรเดี๋ยวเนมเลี้ยงค่ะ”
“อ้าว ก็เราจะเลี้ยงพี่หลังสอบเสร็จอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
“อันนั้นเลี้ยงฉลองสอบผ่านค่ะ แต่ตอนนี้เลี้ยงขอบคุณที่ติวให้เนมทั้งวันเลยค่ะ”
“ได้สิ งั้นเดี๋ยวแวะหาอะไรกินง่ายๆ ก่อนถึงคอนโดเนมละกัน”
ทั้งคู่แวะทานข้าวต้มกุ้ยข้างทางเรียบร้อยแล้วก็ตรงมาส่งเนมที่คอนโด เลี้ยงเข้าลานจอดรถคอนโดแล้วทิวจึงอาสาช่วยเนมหิ้วถุงหนังสือใบใหญ่รวมถึงขนมที่แวะซื้อก่อนมา เพื่อไปส่งเนมขึ้นลิฟต์
“เนม!!”
ยังไม่ทันที่จะก้าวเดินเนมก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงที่เรียกเธอดังก้อง หันไปมองเจอกับเคนที่ยืนหน้าบอกบุญไม่รับห่างไปไม่ไกล เธอลืมดูมือถือไปสนิทั้แ่บ่ายจนถึงตอนนี้เลยไม่รู้ว่าเคนไลน์ถามเธอว่าจะกลับคอนโดหรือเปล่า เมื่อติดต่อไม่ได้เขาจึงโทรไปหาแยมเพื่อขอเบอร์ฟ้าใส แล้วก็ได้รู้ว่าเนมไม่ได้ไปติวหนังสือบ้านฟ้าใสตามที่บอกเขา เขาจึงมาดักรอเธออยู่ที่คอนโด
“พี่เคน!!”
“ไหนบอกว่าไปติวหนังสือบ้านเพื่อน”
“เอ่อ..คือ..”
“เนมไปติวหนังสือกับกู แต่ไม่อยากทะเลาะกับมึง กูเลยต้องให้เนมโกหก” ทิวออกรับแทนเนมที่ได้แต่มองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ
“มึง!!!”
ผลั๊วะ!! และไม่ทันได้ตั้งตัวเคนก็พุ่งเข้าหาคิว ต่อยทิวจนล้มลงไป
“พี่ทิว!!” เนมใทิ้งของในมือรีบประคองทิว
“เนม!! ปล่อยมันเดี๋ยวนี้นะ” เคนสั่งเสียงเฉียบ
“พี่เคน หยุดได้แล้ว เนมแค่ไปติวหนังสือกับพี่ทิวจริงๆ เราไมได้ไปทำอะไรไม่ดีกันเลย” เนม พูดเสียงดังน้ำตาคลอ
“แล้วทำไมเนมต้องโกหกพี่”
“ก็ถ้าบอกความจริง พี่เคนจะให้เนมไปมั้ย พี่จะแยกแยะได้มั้ยล่ะ”
“ทำไมต้องให้มันติวให้ด้วย คนอื่นมีตั้งเยอะแยะ”
“ก็พี่ทิวเป็พี่รหัสเนม เนมพูดเื่นี้กับพี่ไปแล้วนะ ทำไมไม่ฟังกันบ้าง คิดว่าเนมอยากเป็คนโกหกเหรอ” เนมพูดเสร็จ น้ำตาก็ไหลออกมา เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่แค่อัดอั้นกับสิ่งที่เธอรู้สึกอึดอัดอยู่
“มึงหัดฟังเนมบ้างนะ โตเป็ควายแล้วอย่าทำตัวเป็เด็กไปหน่อยเลย”
“มึงหุบปากไปเลยไอ้ทิว!! มึงมันก็แค่หมาเห่าเครื่องบิน เนมเป็เมียกู มึงไม่มีสิทธิมายุ่ง”
ผลั๊วะ!! ตุบ!!
คราวนี้เป็เสียงหมัดทิวที่กระแทกเข้ากับมุมปากของเคนบ้างเพราะเขาทนฟังคำว่าเมียจากปากเคนไม่ได้
“พี่เคน พี่ทิว พอแล้ว หยุดกันได้แล้ว”
“มึงหยุดพูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิงไปเลยนะ” ทิวชี้หน้าเคนที่โซเซลุกขึ้นมา
“แล้วที่มึงแอบพาแฟนกูไปไหนต่อไหนล่ะ ดีนักรึไง”
“พี่เคน เนมบอกให้หยุด!!”
“เนม เข้าข้างมันเหรอ”
“เนมไม่ได้เข้าข้าง แต่พี่ช่วยมีเหตุผลหน่อยได้มั้ยและถ้าจะไม่ฟังใคร พี่กลับไปเลย เนมอยากอยู่คนเดียว” เนมพูดเสียงเข้ม ทำให้เคนมองหน้าด้วยความน้อยใจ
“ได้ ถ้าเนมเข้าข้างมันถึงขนาดไล่พี่ขนาดนี้ พี่ไปก็ได้” เคน จ้องหน้าทิวก่อนเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนทิวเก็บของที่หล่นกระจัดกระจายให้เนม
“พี่ทิว กลับเถอะค่ะ เนมขอโทษพี่อีกทีนะคะ ต้องมาเจ็บตัวเพราะเนมอีกแล้ว” เธอไหว้ขอโทษเขา น้ำตาคลอ
“ไม่เป็ไรหรอก เนมไหวหรือเปล่า”
“ไหวค่ะ เนมไม่เป็ไร”
“เดี๋ยวพี่ไปส่งขึ้นลิฟต์”
“ไม่เป็ไรค่ะ เนมถือได้ พี่กลับเถอะค่ะ” เนมพูดเสร็จก็รับของจากเขาแล้วเดินเข้าคอนโดไปทันที ทิวได้แต่จ้องมองแผ่นหลังบางเดินหายเข้าลิฟต์ไป
7K
