บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางยังคงอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่เจือปนความขัดเขิน หลังจากโดนหมอปัณณ์หยอดมุกสองแง่สองง่ามใส่ เฌอลีนก็พยายามตั้งสติแล้วหันไปจดจ่ออยู่กับการวัดพื้นที่มุมห้อง โดยพยายามไม่สบตากับเ้าของห้องที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา
"พี่เฌอหิวน้ำไหมครับ? เดี๋ยวผมไปเอาอะไรมาให้ดื่ม" หมอปัณณ์เอ่ยทำลายความเงียบ
"อะ... เอาสิ ขอแค่น้ำเปล่าก็พอ" เฌอลีนตอบโดยไม่หันไปมอง กำลังง่วนกับการก้มๆ เงยๆ วัดบัวพื้นอย่างทุลักทุเลเพราะขาที่เจ็บ
หมอปัณณ์เดินหายออกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบสองแก้วในมือ... เขามองแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่กำลังก้มโค้งจนเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางรั้งขึ้นเผยให้เห็นเอวคอดและขอบกางเกงยีนส์ขาสั้น
มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจขึ้นอีกครั้ง... เหยื่อกำลังเผลอ
"น้ำครับพี่เฌอ..."
เขาเดินเข้าไปใกล้... ใกล้มากจนเกินความจำเป็
"ว้าย!"
จังหวะที่เฌอลีนหันขวับกลับมาเพราะใที่จู่ๆ เขาก็มาประชิดตัว ข้อศอกของเธอกระแทกเข้ากับมือของหมอปัณณ์ที่ถือแก้วน้ำอยู่อย่างจัง!
ซ่า!
น้ำเย็นจัดทั้งแก้วหกสาดกระเซ็นใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเฌอลีนเต็มๆ ั้แ่่อกลงมาจนถึงหน้าท้อง เสื้อผ้าเนื้อบางเมื่อเปียกน้ำก็แนบลู่ไปกับเรือนร่างทันที เผยให้เห็นบราเซียร์ลูกไม้สีดำตัดกับผิวขาวเนียนอย่างชัดเจน!
"เฮ้ย! / อุ๊ย!"
ทั้งคู่ร้องอุทานออกมาพร้อมกัน เฌอลีนใจนหน้าซีด รีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเองโดยสัญชาตญาณ
"ตายแล้ว! เปียกหมดเลย... ปัณณ์ พี่ขอโทษ พี่ไม่ทันมอง" เฌอลีนละล่ำละลัก
"ไม่เป็ไรครับ! พี่เฌอเป็อะไรหรือเปล่า เย็นไหมครับ?" หมอปัณณ์รีบวางแก้วอีกใบลง แล้วเข้ามาดูอาการด้วยสีหน้าตื่นตระหนก (ที่ดูเสแสร้งได้แเีสุดๆ)
เขาดึงมือเธอที่ปิดอกออก แล้วใช้มือหนาของตัวเองปัดหยดน้ำตามเสื้อผ้าเธอให้... การกระทำที่ดูเหมือนหวังดี แต่ฝ่ามือร้อนๆ ที่ปัดผ่านเนินอกอวบอิ่มและหน้าท้องแบนราบ กลับทำให้เฌอลีนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกไฟช็อต
"ป...ปัณณ์ พอแล้ว... เดี๋ยวพี่เช็ดเอง" เธอเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหนีััที่ชวนให้วาบหวามนั้น
"ไม่ได้ครับ เปียกขนาดนี้เดี๋ยวปอดบวม แอร์ห้องผมเย็นมากนะ" หมอปัณณ์ทำเสียงดุเล็กน้อยเหมือนคุณหมอดุคนไข้ดื้อ "พี่เฌอต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ"
"จะเปลี่ยนได้ไง พี่ไม่ได้เตรียมชุดมานะ"
"ใส่ชุดผมไปก่อนครับ..."
ไม่รอให้ปฏิเสธ หมอปัณณ์เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าบิ้วท์อินขนาดใหญ่ หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของตัวเองออกมา แล้วยื่นให้เธอ
"ไปเปลี่ยนในห้องน้ำครับ เดี๋ยวผมรอข้างนอก... เร็วๆ นะครับ เดี๋ยวไม่สบาย ผมเป็ห่วง"
สายตาวิงวอนแกมบังคับของเขาทำให้เฌอลีนจำใจต้องรับเสื้อตัวนั้นมา แล้วเดินกะเผลกเข้าไปในห้องน้ำที่เชื่อมต่อกับห้องนอน
.....
สิบนาทีต่อมา
ประตูห้องน้ำเปิดออกช้าๆ เฌอลีนเดินออกมาด้วยท่าทางไม่มั่นใจสุดขีด...
เสื้อเชิ้ตสีขาวของหมอปัณณ์ตัวใหญ่มากจนยาวลงมาคลุมกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอจนมิด ทำให้ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้ใส่อะไรเลยข้างใน แขนเสื้อที่ยาวเกินไปถูกพับขึ้นลวกๆ กระดุมเสื้อปลดออกสองเม็ดบนเผยให้เห็นลำคอระหงและไหปลาร้าสวย...
ภาพตรงหน้าทำเอาหมอปัณณ์ที่นั่งรออยู่ปลายเตียงถึงกับชะงัก ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ...
เฌอลีนในเสื้อเชิ้ตของเขา... ดูเซ็กซี่และเย้ายวนกว่าที่จินตนาการไว้เป็ร้อยเท่า มันให้ความรู้สึกทั้งไร้เดียงสาและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน
"มัน... ตลกไหมปัณณ์ ตัวใหญ่มากเลย" เฌอลีนถามอย่างประหม่า พยายามดึงชายเสื้อลงปิดต้นขา
หมอปัณณ์ไม่ตอบ... เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินตรงเข้ามาหาเธอ สายตาคมกริบไล่มองสำรวจั้แ่หัวจรดเท้า... ไม่มีความใสซื่อหลงเหลืออยู่ในแววตานั้นอีกต่อไป มีเพียงความปรารถนาที่อัดแน่นจนแทบะเิ
เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น
"ไม่ตลกเลยครับ..."
เสียงทุ้มพร่ากระซิบแ่เบา มือหนายกขึ้นมา... ไม่ใช่เพื่อจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แต่ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ไล้ไปตามกรอบหน้าสวยของเฌอลีน แล้วหยุดลงที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอค้างด้วยความใ
"พี่เฌอรู้ตัวไหมครับ... ว่าเวลาผู้หญิงใส่เสื้อเชิ้ตของผู้ชาย..."
เขาโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม
"...มันน่า 'ขย้ำ' ขนาดไหน"
เฌอลีนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับกลองเพล สัญชาตญาณเตือนภัยร้องลั่นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ลูกหมาน้อยอีกต่อไป... แต่เขาคือหมาป่าที่กำลังจะตะปบเหยื่อ!
"ป...ปัณณ์... นี่เรา... เป็หมอจริงๆ ใช่ไหม?" เธอถามเสียงสั่น
หมอปัณณ์กระตุกยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มของซาตานในคราบนักบุญ
"เป็หมอสิครับ... แต่คืนนี้ ผมอาจจะต้องขออนุญาต 'ตรวจร่างกาย' พี่เฌอ... แบบละเอียดพิเศษหน่อยนะครับ"
(จบตอนที่ 4)
425
