ซูอินนอนข้างองค์ชายฉีอวิ้น
หัวใจเต้นแรงจนคิดว่ามันจะเด้งออกจากอก
ข้างนอกลมหนาวยังพัด
เสียงพิณจากหอพิงแ่ ๆ ยังดังมา
แต่ในห้องนี้—
อ้อมแขนขององค์ชายอุ่นกว่าผ้าห่มทั้งหมดรวมกัน
ซูอินหลับตา แต่หลับไม่จริง
เพราะอีกฝ่ายเอื้อมมาโอบเธอจากด้านหลังแบบเนียน ๆ
“ท่าน… ท่านจะกอดข้าแบบนี้ทั้งคืนหรือเพคะ…”
องค์ชายพูดเสียงง่วง ๆ
แต่แฝงความจงใจชัดเจน
“เ้าจะหนีไปไหนในความมืดล่ะ”
ซูอินหน้าแดงเป็ไฟ
“ขะ…ข้าไม่ได้จะหนี! ข้าแค่จะ…พลิกตัว!”
องค์ชายกระชับอ้อมแขน
“ไม่ให้พลิก”
ซูอินดันหลังเขาเบา ๆ
“ท่าน! ข้าอึดอัดนะคะ!”
“ข้าก็อึดอัด”
เขากระซิบข้างหู
“แต่ไม่ใช่เพราะกอดเ้า…”
ซูอิน
“///////!!! ท่านอย่าพูดอะไรน่ากลัวตอนกลางคืน!!!”
องค์ชายขยับหน้าเข้าใกล้ซูอิน
“เ้าคิดว่าเื่ไหนน่ากลัวกว่า—คำพูดข้า หรือ…”
เขาหยุดกลางประโยค
สีหน้าเปลี่ยนไปแบบเฉียบพลัน
ราวกับได้ยินอะไรบางอย่าง
ราวกับััได้ถึง “ผู้ร่วมเตียงอีกคน”
ซูอินเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยน
ก็กลัวทันที
“ท่าน! เป็อะไรคะ!?”
องค์ชายเอื้อมมือปิดปากเธอ
กระซิบชิดหู
“…มีบางอย่างอยู่ใต้เตียง”
ซูอินแข็งทื่อ
ตัวเย็นวาบ
หัวใจเต้นเป็สัญญาณอันตราย
“เพคะ… เดี๋ยว ๆ ๆ …ใต้เตียงไหนคะ ใต้เตียงนี้เหรอคะ…ใต้—เตียง—นี้!?”
องค์ชายพยักหน้าเบา ๆ
ซูอิน
“……………เพคะ ข้าอยากออกจากเตียงค่ะ ข้าจะไปนอนบนหลังม้าก็ได้ นอนบนต้นไม้ก็ได้ นอนข้างหมาก็ได้—แต่ไม่ใช่เตียงนี้!”
องค์ชายจับเอวเธอไว้ไม่ให้ลุก
“อย่าเพิ่งขยับ”
ซูอินกระซิบ
“ท่านพูดคำว่า ‘อย่าเพิ่งขยับ’ ในสถานการณ์แบบนี้คืออะไรคะ!?”
องค์ชายยกนิ้วแตะริมฝีปากเธอ
ให้เธอเงียบ
“มันขยับอยู่…”
ใต้เตียงมีเสียง “ครืด… ครืด…”
คล้ายเล็บลากบนพื้นไม้ช้า ๆ
ซูอินน้ำตาซึม
“เพคะ… ข้าอยากกลับไปโลกเก่าค่ะ โลกนั้นมี KFC มีไฟ มีเพื่อนบ้าน แต่ไม่มีสิ่งนี้…”
องค์ชายกระชับมือ
“เงียบก่อน ซูอิน
มันกำลังปีนขึ้นมา”
ซูอิน
“………………!!!!!!!!!!!”
เสียงใต้เตียงดังชัดขึ้น
“ครืด… ตึก… ครืด…”
ซูอินทำหน้าเหมือนจะละลาย
แล้วฟุบเข้าซอกคอองค์ชายโดยอัตโนมัติ
“ท่าน!! ข้าจะอยู่ตรงนี้นะคะ! ข้าไม่ขยับไปไหน! ถ้าต้องตาย—ก็ขอตายในอ้อมแขนท่าน!!!”
องค์ชายก้มมองเธอ
คิ้วกระตุกเบา ๆ
“ข้าควรจะ…ดีใจไหม?”
ซูอิน
“ไม่ต้องดีใจเพคะ ช่วยกันรอดก่อน!!”
และทันใดนั้น—
ใต้เตียงมี “เงา” โผล่ออกมาช้า ๆ
เหมือนค่อย ๆ เลื่อนตัวขึ้นมาบนพื้น
ไม่มีหน้า
ไม่มีตา
แค่รูปร่างคล้ายมนุษย์กำลังคลาน
ซูอินเกือบกรี๊ด
แต่ถูกองค์ชายเอามือปิดปากไว้ทัน
เขากระซิบ
“อย่าให้มันรู้ว่าเราตื่นอยู่”
มันคลานมาเรื่อย ๆ
เรื่อย ๆ
จนถึงขอบเตียง
มือสีดำคล้ำของมัน
แตะผ้าปูเตียงเบา ๆ
ซูอินสั่นไปทั้งตัว
กอดองค์ชายแน่นจนเขาเกือบหายใจไม่ออก
“ข้า…กลัวมากเลยเพคะ…”
องค์ชายใช้นิ้วลูบหลังเธอเบา ๆ
เสียงเขาเบาแต่มั่นคง
“ไม่เป็ไร ข้าอยู่ตรงนี้”
ซูอินหน้าแดง
“ตอนนี้ไม่ต้องหล่อค่ะ!! ข้ากลัวจริง!!!”
เงานั้น
กระซิบเสียงแหบแห้ง
“คืนนั้น…ยืมเตียงนอนได้ไหม…”
ซูอิน
“………..ห๊ะ?”
องค์ชาย
“………”
เงานั้นพูดต่อ
เสียงเหมือนเด็กกำลังงอแง
“ข้านอนใต้เตียงมันแข็ง… ข้ายืมข้างบนได้หรือไม่… ข้างบนมันนุ่ม…”
ซูอิน
“…นี่มันผีประสาอะไรเนี่ยเพคะ!!! ผีขี้บ่นเหรอ!!!”
องค์ชายก็ชะงัก
ก่อนถอนหายใจเหมือนหมดแรง
“ปีศาจระดับต่ำ…
เป็ิญญาเด็กเร่ร่อน
ไม่ได้มาทำร้ายใคร”
ซูอิน
“งั้นท่านบอกมันไปสิคะ!! ว่าที่นี่ไม่มีที่ว่าง! ข้ายังแทบนอนไม่ได้เลย!”
องค์ชายพึมพำ
“เ้าเพิ่งบอกว่าจะยอมนอนบนหลังม้าแทนเตียง…”
ซูอิน
“ตอนนั้นข้ากลัว! เดี๋ยวนี้ข้ากลัวกว่าเดิม!!”
องค์ชายลุกขึ้น
เดินไปที่ปลายเตียง
ซูอินเกาะแขนเสื้อเขาแน่น แต่ต้องปล่อยเพราะเขายืนขึ้นแล้ว
เงานั้นผงกหัวมององค์ชาย
เหมือนลูกหมาโดนไล่
องค์ชายถอนหายใจ
“เ้าไปนอนในห้องเก็บของด้านหลัง
ข้าจะลงยันต์แสงให้
ไป—”
เงานั้นค่อย ๆ ละลายตัว…
ก่อนจะจางหายไป
พร้อมทิ้งเสียงกระซิบสุดท้าย
“ขอบใจนะ…เ้าของเตียง…”
ซูอินชี้หน้าที่เตียงตัวเอง
“มันเรียกข้าว่าเ้าของเตียง…!”
องค์ชายกลับขึ้นเตียง
นั่งข้างเธอ
หน้าเรียบเฉย
“เพราะเ้ากอดหมอนขนาดใหญ่กว่าข้า
เตียงนี้ก็เหมือนพื้นที่ส่วนตัวของเ้า”
ซูอินหน้าแดง
“//// อย่ามาแกล้งข้าเพคะ!!!”
องค์ชายยิ้มมุมปาก
แล้วค่อย ๆ ดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง
“นอนได้แล้ว
คืนนี้ไม่มีใครกล้าทำอะไรเ้า
ตราบใดที่ข้าอยู่ตรงนี้”
ซูอินซุกหน้าเข้ากับอกเขา
กระซิบเบา ๆ
“เพคะ…ข้าไม่กลัวผีแล้วค่ะ
แต่ข้ากลัว…หัวใจตัวเองมากกว่า…”
องค์ชายก้มลง
ริมฝีปากแตะผมเธอด้วยความอ่อนโยน
“…งั้นข้าจะช่วยเ้าดูแลมันเอง”
และคืนทั้งคืน
ซูอินหลับในอ้อมแขนขององค์ชาย—
โดยมีเงาลึกลับอีกเงาหนึ่ง
ยืนมองผ่านหน้าต่าง
ยิ้มอย่างไม่บอกเจตนา
— จบบทที่ 23 —
2K
