มาเฟียที่รัก

เป็๲เช้าอีกวันที่แบคฮยอนต้องตื่นมาแล้วโดนมาเฟียกอด

'เฮ้ย'

แบคฮยอนถอนหายใจเสียงดัง ขัดขืนไม่ได้เลยกับคนๆนี้

'ตื่นได้แล้ว พี่ชานยอล'

ที่ต้องยอมเรียกว่าพี่เพราะตนจะไม่ได้โดนหอมแก้ม ถึงแม้จะพูด มาเฟียจอมเ๽้าเลห์ก็ยังฉวยโอกาสหอมแก้มเขาอยู่ดี

'อื่ม วันนี้ฉันต้องไปแล้วนะขอกอดอีกหน่อยน่า'

'จะไปแล้วแล้วหรอ'

ชานยอลฟังดูเหมือนว่าน้ำเสียงของแบคฮยอนเศร้าลงอย่างน่าแปลกใจ จึงชะโงกหน้าขึ้นมาเล็กน้อยแล้วมองดูหน้าหวานที่มีแววตาเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

'ไม่อยากให้ฉันไปหรอ'

'ขอกอดอีกสักพักนะ'

'คนโรคจิต ทำ อื้อ'

ชานยอลไม่ปล่อยให้แบคฮยอนพูดอะไร จับใบหน้านวานให้หันมาแล้วก็ประกบปากลงทันทีเป็๞จูบที่มีรสหวานปนขมอยู่ในนั้น

'ฉันจะกลับมาหานายแน่'

'คนบ้า'

แบคฮยอนมุดหน้าเข้ากับอกแกร่ง ทั้งสองร่างนอนกอดอย่างกับไม่อยากแยกห่างกัน ใบหน้าหวานหลับตาข่มน้ำตาไม่ให้ไหลแต่ใครจะห้ามได้กัน ชานยอลจูบไปที่หน้าผากที่มีผมหน้าม้าปกคลุมอย่างปลอบโยน ทั้งสองกอดกันอยู่เนินนานแบคฮยอนร้องไห้จนหลับไป โดยไม่รู้ว่า ความอบอุ่นได้หายไปแล้ว

พอตื่นขึ้นมาก็พบกับความว่างเปล่า และโน้ตหนึ่งใบข้างในเขียนว่า 'ไปแล้วนะ ฉันสัญญาว่าจะกลับมา'

ผ่านไปแล้วเดือนกว่าๆแบคฮยอนตื่นมาก็พบกับความว่างเปล่าเช่นเคยความอบอุ่นก่อนนอนและตอนตื่นของเขาหายไป

คนโกหก

วาเลนไทด์เข้ามาแล้วสินะ

แบคฮยอนก้าวขาออกจากย้านเพื่อหาซื้อดอกไม้ ดอกไม้ที่ไม่รู้ว่าจะให้ใคร มีแค่ความคิดถึง ไม่คิดว่าจะทำให้ผูกพันขนาดนี้

'ยินดีต้อนรับครับ รับดอกไม้อะไรดีครับ' พนักงานหน้าหวานโค้งตัวก่อนจะต้อนรับตามมารยาท

'ผมขอเป็๞ดอกกุหลาบช่อเล็กแล้วกันครับ'

'รอสักครู่นะครับ อ้าว พี่ชานยอล'

แบคฮยอนสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินว่าเป็๞ชื่อใคร

ไม่กล้า ไม่กล้าหันหลังไปเลย

'จะซื้อดอกไม้ให้ใครหรอคนสวย'

'พี่ชานยอลลูกค้า แบมแบม กลัวแล้ว' แบมแบมพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกค้าของเขาตัวแข็งทื่อ

'หึ บยอน แบคฮยอนเจอคนรู้จักไม่ทักทายหน่อยหรอ'

'คะ คุณชา'

ฟอดด

'บอกแล้วไงให้เรียกพี่'

แบมแบมตาโตเพราะพี่ชายเล่นหอมแก้มลูกค้าต่อหน้าเขา

'ย๊า พี่ชานยอล ทำแบบนี้กับลูกค้าแบมได้ไง'

'นี่แฟนพี่นะแบมแบม'

'มะ ไม่ใช่สักหน่อย'

'ไม่ได้เจอกันานเลยนะที่รัก'

'ก็บอกว่ามาใช่'

ฟอดดด สงสัยไม่ได้เจอกันนาน

'ย๊า ไปหวานกันไกลๆเลยนะ'

'หึ แบคฮยอนขอคุยด้วยหน่อย'

ชานยอลไม่รอฟังคำตอบแต่ฉุดแบคฮยอนไปเลย

'ปล่อยนะคนโกหก'

'หืม ใคร'

'ก็ นะ พี่ไง'

'พี่ไปโกหกอะไรเรา'

'ก็ พี่บอกว่าจะมาหาไง ผ่านไปเป็๞เดือนพี่ยัง'

'ขอโทษ ฉันพยายามแล้ว'

'ไม่ต้องมาพูด'

'คิดถึงหรอ'

'เปล่า'

'แต่ พี่ คิดถึงแบคฮยอนนะ'

แบคฮยอนอึ้งกับสรรพนามของอีกฝ่ายที่ใช้แทนตัวเอง

'เขินหน้าแดง'

'ปะ เปล่า ถอยออกไปเลยนะ'

'พี่มีอะไรจะให้รอแป๊ปหนึ่งนะ'

ชานยอลเดินไปเอาอะไรสักอย่างที่หน้าร้านากนั้นก็เดินเข้ามา แต่เอาของซ่อนไว้ข้างหลัง ชานยอลก็เดินมาตรงหน้าคนตัวเล็กแล้วคุกเข่าลง

'เป็๲แฟนพี่นะครับ'

ชานยอลยื่นช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ให้แบคฮยอนพร้อมกับพูดขอเป็๞แฟน มาเฟียที่ไหนเขาทำกันนะ

'พี่ชานยอล'

'พี่ขอโทษที่ไม่ได้ไปหา พี่คิดถึงแบบคฮยอน คิดถึงใจจะขาด พี่ช่วยตัวเองแทบทุกวัน'

'คนโรคจิต'

เกือบจะดีแล้วเชียว

'เป็๲แฟนพี่นะครับ'

'เป็๞ก็ได้'

'จริงนะ'

'อื้อ'

แบคฮยอนรับช่อดอกไม้ แล้วก็ต้องตื่นเต้นเพราะเขาพึ่งเคยเห็นรอยยิ้มของมาเฟียหน้าตายครั้งแรก

'แบคเป็๞ไรครับ'

'ฮึก ยิ้มได้แล้วหรอคนหน้าตาย'

'หึ ต่อไปนี้พี่จะยิ้มให้ทุกวันเลยครับ'