นอนที่นอนพักอยู่เฉยๆก็นึกบางอย่างได้
“เออนี่ ลิลิธฉันก็ใช้แหว่งไปแล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่เห็นมีผลกระ-”
นอสถามลิลิธยังไม่ทันจบก็เริ่มปวดหัวเหมือนหัวจะะเิและอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง
“อ่า~คงเพราะความสามารถพิษของแหว่งพึ่งหมดจากตัวของคนๆนั้นไปทำให้ผลกระทบจากการใช้แหว่งก็เลยส่งผลต่อท่านนอสช้าค่ะ”
ลิลิธพูดให้ข้อมูลกับนอสในตอนที่นอสกำลังอ้วกอยู่ไปด้วย
“แฮ่กๆฉันน่าจะถามเธอให้เร็วกว่านี้ จะได้มีเวลาเตรียมใจกับมันหน่อย โอ้ยทรมานโคตรทรมานกว่าตอนใช้ดาบเล่มก่อนเยอะเลย ”
นอสล้มลงนอนหายใจถี่เพราะเหนื่อยจากการอ้วก
“เอ่อ…..เป็อะไรหรือเปล่าครับ”
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหานอสที่กำลังนอนหายใจหอบข้างกองอ้วกตัวเอง
“หือใครอ่ะ? อ่อคุณที่โดนเ้าพวกนี้ตามล่าสินะปลอดภัยดีหรือเปล่าครับ”
นอสถามไป
“ก็าเ็นิดหน่อยแต่ไม่ได้เป็อะไรมากครับ แต่ผมควรจะถามทางคุณมากกว่าผมเพราะเห็นหลังสู้เสร็จจู่ๆคุณก็เริ่มอ้วกออกมา”
ชายคนนั้นพูด
“เอ่อ ผมสบายดีพักแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับมาเป็ปกติเองแหละครับ ฮ่าๆ”
นอสพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆกลับไป
“งั้นหรอครับ แต่ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาช่วยนะ ถ้าไม่ได้คุณล่ะก็ผมก็คงจะเป็ผีเฝ้าป่านี้ไปแล้วล่ะครับ”
ชายคนนั้นขอบคุณนอส
“เอ่อผมควาน ควาน ริชาจนะครับ ไม่ทราบว่าคุณจะบอกชื่อมาได้ไหมครับ”
ควานถามชื่อนอสพร้อมกับยื่นมือไปหานอส
“เรียกผมนอสก็ได้ครับแล้วอีกอย่างไม่ต้องสุภาพกับผมก็ได้ผมอายุได้แค่ 15 เองน่ะ ”
“ไม่ได้หรอกครับตระกูลของผมน่ะถ้าใครได้ช่วยชีวิตไว้ไม่ว่ายังไงก็ห้ามเสียมารยาทเด็ดขาดครับ”
“งั้นก็แล้วแต่คุณเถอะครับผมไม่มีแรงจะเถียงคุณแล้วล่ะ”
นอสยิ้มแห้งๆพร้อมกับจับมือกับควาน แล้วควานก็ดึงนอสขึ้นมาจากการนอนข้างกองอ้วกของตัวเอง
“เอาล่ะคุณนอสไปพักแถวๆนี้ก่อนนะผมจะหาที่ทิ้งศพของไอ้เ้าฉิงก่อนแล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที”
นอสพยักหน้าให้เพื่อบอกควานว่านอสเข้าใจแล้ว เมื่อควานเห็นแบบนั้นเขาก็เริ่มลากศพของฉิงเข้าไปทิ้งในป่าลึก
สองสามชั่วโมงต่อมา ควานก็กลับมาหานอส
“เอาล่ะเสร็จแล้วครับ นี่ก็ใกล้มืดแล้วตรงนี้น่าจะตั้งแคมป์ได้นะ เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ”
ควานหลังจากที่กลับมาเขาก็เริ่มก่อกองไฟแล้วหยิบเต้นท์ที่พักออกมาจากแหวนของตัวเอง
“รวยจังนะครับ มีแหวนมิติด้วย”
นอสทักควานที่กำลังกางเต้นท์อยู่
“จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ได้หรอกนะครับ คุณนอสก็มีอยู่วงหนึ่งที่นิ้วนี่ครับ”
ควานพูดสวนกลับมาที่นอส
“เออก็จริงแฮะเราก็มีนี่หว่า”
นอสคิดในใจ
“ผมก็แค่ได้รับสืบทอดมาจากอีกคนน่ะครับตอนนี้เขาเสียชีวิตไปแล้ว”
นอสพูด
“งั้นหรอครับเสียใจด้วยนะครับ”
ควานพูดเสียงเบาลงเพราะรู้สึกผิดที่ตัวเองพูดอะไรออกไป
“ไม่เป็ไรหรอกครับคุณควาน ผมชินแล้วล่ะ ฮ่าๆ”
นอสยิ้มแห้งๆไปเพราะอีกฝ่ายดันมาเสียใจกับเื่ที่ตัวเองแต่งขึ้นมา
นอสกะจะถามควานต่อแต่นอสก็รอในควานกางเต้นท์ให้เสร็จและลงมานั่งที่กองไฟ นอสก็จึงเริ่มถามควาน
“อ่ะนี่คุณควานครับ ทำไมถึงโดนพวกหวังลิ่วตามล่าล่ะ ผมถามได้ไหม”
“ได้สิครับ คือจริงๆแล้วผมเป็พ่อค้าจากตระกูลริชาจที่ถูกเทเลพอร์ตมาที่เมืองเดลต้าครับ หลังจากมาถึงผมก็เลยตั้งทีมพ่อค้าของตัวเองขึ้นมาและเริ่มรับขายของต่างๆกัน และคงจะเป็เพราะพวกผมเป็พ่อค้าก็เลยเริ่มอยากขายพวกของต่างๆ มากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายผมก็เลยหารับสมัครคนที่จะพาผมเดินทางไปที่เมืองข้างๆเดลต้านี้เพื่อหาของจากเมืองอื่นๆ มาขายที่นี่เพื่อจะได้ขายในราคาที่แพงครับ และในตอนรับสมัครผมก็ได้เจอกับไอ้เ้าสารเลวหวังลิ่วนั่นเข้า”
ควานเล่าไปด้วยพร้อมกับกำหมัดในมือแน่น ด้วยความเจ็บใจ
“ผมเข้าใจคุณดีเลยล่ะ”
นอสพูดเสริมควานไป
ควานยิ้มให้กับนอสที่ให้กำลังใจเขา และก็เริ่มพูดต่อ
“หลังจากที่ตกลงกันสักพักพวกมันก็อาสาที่จะพาผมไปที่เมืองๆนั้นโดยที่มันจะขอค่าจ้างพวกผมมากกว่าเดิมเล็กน้อย ผมก็เห็นว่าลูกทีมมันเยอะมากๆน่าจะปลอดภัยดีก็เลยตกลงไปตอนนั้น แต่แล้วตอนที่ออกเดินทางพ้นเมืองไปสักระยะไอ้เ้าหวังลิ่วมันก็บอกให้ลูกน้องมันหยุดแล้วสั่งให้เอาอาวุธมาขู่พวกผมทันที ว่าให้ส่งของที่มีมาให้หมดถ้าให้มันจะปล่อยผมไป เพราะพวกผมอ่อนแอเกินไปที่จะไปขัดขืนพวกมัน พวกผมก็เลยตกลงกันว่าจะยอมส่งสินค้าทุกๆอย่างที่มีให้มันทั้งหมดเหลือแค่แหวนแล้วก็เต้นท์แค่นี้ แล้วมันก็ปล่อยพวกผมออกมาจริงๆครับ แต่มันให้พวกลูกทีมและผมวิ่งกันไปคนละทางที่ไม่ใช่เมืองกัน แต่มันก็ดีกว่าถูกฆ่าทุกคนก็เริ่มวิ่งออกไป ผมที่เริ่มวิ่งออกมาสักพักก็มีไอ้เ้าฉิงกับทอมตามหลังผมมา ในตอนนั้นผมก็รู้ได้ทันทีว่าเ้าหมอนั่นมันจะไม่ยอมปล่อยใครรอดไปแน่ๆผมก็เลยวิ่งสุดกำลังเพื่อหนีพวกนั้นให้ได้ แต่ผมก็มาได้แค่นี้ที่คุณนอสมาเจอนี่แหละครับ ถ้าเกิดผมแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้อีกล่ะก็”
ควานกำหมัดและทุบไปที่พื้นด้วยความเจ็บใจ
นอสที่ฟังควานเล่านั้นก็รู้สึกได้แบบเดียวกับครานที่รู้สึกว่าตัวเองนั้นอ่อนแอ ถ้านอสไม่มีแหว่งช่วยนอสก็คงจะมีสภาพไม่ได้ต่างไปจากครานเลยแม้แต่นิดเดียว
“พูดไปมันก็ไม่ได้อะไรหรอก ถ้าอยากแข็งแกร่งขึ้นก็แค่ต้องสู้แค่นั้นเองครับคุณควาน ถ้าไม่สู้เราก็จะเป็ได้แค่เศษขยะที่ใช้แล้วทิ้งเท่านั้นเอง”
นอสพูดด้วยอารมณ์ที่มุ่งมั่น
“นั่นสินะครับ ผมก็อยากจะแข็งแกร่งขึ้นเหมือนกัน แต่ผมก็คงต้องไปเริ่มต้นที่เมืองข้างๆก่อน ท่านนอสพอจะไปกับผมได้ไหมครับ และไม่ต้องห่วงครับผมจะมีค่าจ้างให้แน่นอน”
ควานยื่นข้อเสนอให้นอสช่วยคุ้มกันเขา ไปที่เมืองอีกเมืองข้างๆเดลต้านี้
เมื่อควานยื่นข้อเสนอมาทำให้นอสต้องนั่งคิดสักพักนึ่ง
“ก็ได้ครับ แบบนั้นก็ไม่เลวเหมือนกัน”
นอสตกลงรับข้อเสนอของควานหลังจากคิดอยู่สักพัก สาเหตุที่นอสรับข้อเสนอเพราะนอส้าที่จะแข็งแกร่งขึ้นให้มากกว่านี้แต่การที่มอนสเตอร์ส่วนมากที่นี่มีแค่ระดับสีเขียวและสีเหลืองเท่านั้น การที่นอสออกไปที่เมืองอีกเมืองหนึ่งจะทำให้มีโอกาสได้เจอกับพวกสีส้มและแดงมากยิ่งขึ้นด้วย แถมยังได้ค่าตอบแทนด้วยก็ยิ่งคุ้มกับตัวนอสเข้าไปใหญ่
“เป็อันตกลงสินะครับ งั้นผมให้สิ่งนี้เป็ของตอบแทนที่ช่วยผมไว้ละกันนะครับ”
หลังพูดจบควานก็เรียกควานที่เหมือนกับของฉิงออกมา
“หืม? คุณไปเอามาจากศพของฉิงสินะ แต่ผมก็ขอปฏิเสธล่ะนะครับ ผมน่ะมีเ้านี่ก็พอแล้วสำหรับตอนนี้”
นอสควักแหว่งออกมาให้ควานดู
“ว้าวเ้านี่ที่คุณใช้มันฟันดาบของฉิงหักไปสองเล่มนั่นสินะครับ แข็งสุดๆเลยไม่ทราบว่าคุณเอามาจากที่ไหนหรอครับ หรือว่ามันจะเป็อาวุธิญญาระดับสีแดงกัน”
เมื่อควานเห็นแหว่งควานก็ทำท่าอยากรู้อยากเห็นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ควานที่สนใจมากๆก็เผลอยื่นมือออกมาทำท่าจะจับเ้าแหว่ง เมื่อนอสเห็นว่าควานจะจับโดนเ้าแหว่งนอสก็รีบชักแหว่งออกมาให้ห่างจากมือของควานทันที เมื่อเห็นว่านอสไม่อยากให้เขาัักับมันควานก็ได้สติทันที
“อ่ะ!! ขออภัยด้วยครับท่านนอส อาจเป็เพราะผมเป็พ่อค้าก็เลยสนใจอยากจะััมันมากจนเกินไป”
ควานพนมมือขอโทษนอสยกใหญ่ นอสที่เห็นแบบนั้นก็รีบพูดออกมา
“ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้จับดูหรอกนะครับ เพียงแต่ว่ามันมีอะไรพิเศษๆนิดหน่อยทำให้คนอื่นแตะมันไม่ได้น่ะครับ ฮ่าๆ”
นอสยิ้มแห้งๆ
“งั้นเองหรอครับ”
เมื่อเห็นว่านอสอธิบายแบบนั้นควานก็ไม่คิดจะขอจับดูเ้าแหว่งอีกเลย
“งั้นเราก็พักผ่อนกันเถอะครับพรุ่งนี้เราออกเดินทางกัน”
ควานรีบเปลี่ยนเื่พูดทันที
“คุณควานนอนก่อนเลยครับเดี๋ยวผมอยู่เฝ้ายามให้ก่อนแถมผมมีเื่อะไรให้คิดนิดหน่อย”
นอสพูดกับควาน
“เข้าใจแล้วครับ ถ้าถึงเวรผมปลุกหน่อยนะครับ งั้นราตรีสวสัดิ์ครับ”
ควานพูด
“ราตรีสวัสดิ์ครับ”
นอสพูดตอบกลับควาน และควานก็เข้าไปหลับในเต้นท์ทันที
ผ่านไปไม่นานหลังจากกที่ครานเข้าเต้นท์ไป
คร๊อกฟี้~~
เสียงควานกรนดังออกมาจากเต้นท์ เมื่อนอสรู้ว่าควานนั้นหลับไปแล้วก้เริ่มพูดกับลิลิธทันที
“นี่ลิลิธเธอคิดว่าไงกับเื่นี้”
นอสถามลิลิธ
……………………
91
