โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
ตลอดทั้งคืนเฟยฮวาหลับไปเพียง 2 ชั่วยามกลับสะดุ้งตื่น เพราะไม่คุ้นที่ คงต้องใช้เวลาปรับตัวอีกสักพัก ในเมื่อนอนไม่หลับก็ลุกไปสำรวจเรือน และเตรียมอาหารให้เฟยหลงดีกว่า
เฟยหลงหลับสนิทมือเล็กยังไม่คลายออกจากมือป้อมของนาง นางจึงค่อย ๆ ดึงมือของบุตรชายออก ทำให้เขาเริ่มรู้สึกตัว
“เพิ่งจะยามอิ๋น เ้านอนอีกสักหน่อยเถิด เมื่อตะวันขึ้นแม่จะมาปลุก แม่ไม่ได้จะไปไหนไกล เพียงแค่ลุกไปเตรียมอาหาร”
มารดากระซิบบอก เขาได้ก็ฟังสบายใจ ท่านแม่ยังใจดีเหมือนเดิม เมื่อคืนนอนคุยกับท่านแม่ตั้งนาน ไม่รู้เผลอหลับไปตอนไหน ยังง่วงเหลือเกิน จึงหลับตาพริ้มนอนต่อ
เมื่อลุกจากเตียงได้แล้วนางสำรวจทั่วห้อง ห้องของเ้าของร่างมีขนาดกินพื้นที่ครึ่งนึงของเรือนหลังนี้ ภายในห้องมีประตูไม้แบบเลื่อน กั้นระหว่างบริเวณเตียงนอนกับห้องแต่งตัว
นางค้นในห้องแต่งตัว เพราะจำได้ว่าเ้าของร่างเก็บของมีค่าไว้ที่นี่ ลิ้นชักสามชั้นข้างตู้เสื้อผ้า ชั้นล่างสุดมีกล่องเหล็กลายผกา จึงหยิบไปเปิดดู ภายในบรรจุตำลึงมากมาย
‘50,000 ตำลึงทอง!’ มีตำลึงมากมายขนาดนี้ นางจะไม่ใได้ยังไง เมื่อดูในความทรงจำของเ้าของร่างแล้วในหมู่บ้านนี้ชาวบ้านทั่วไป ทุกคนในเรือนช่วยกันหาทั้งเดือน ยังได้ไม่ถึง 100 ตำลึงทอง อย่างพ่อแม่ของเ้าของร่างทำงานอย่างหนัก เดือนนึงหาได้รวมกัน 50-60 ตำลึงทอง ยังเลี้ยงบุตรสาวให้สุขสบายได้
ตอนสามีนางผ่านการคัดเลือก ได้เงินมาจำนวน 10,000 ตำลึงทอง เขาแบ่งให้นางครึ่งนึงเพื่อเก็บไว้เลี้ยงลูก ส่วนที่เหลือก็กว้านซื้อที่รอบเรือนและเก็บสะสมไว้
พอเข้าร่วมกองทัพ จ้าวซีฮันจะให้คนนำตำลึงมาส่งให้ ประมาณ 10 วันครั้ง โดยแต่ละครั้งจำนวนที่ให้มานั้นไม่เท่ากันมีทั้งหลักพันบ้าง หลักร้อยบ้าง เมื่อเคยได้จำนวนมากแล้วนางก็โลภ พอมีครั้งที่ได้ 300 ตำลึงทอง นางก็จะโมโหไปลงมือกับบุตรชาย เยื่อใยก็หามีให้นาง จดหมายที่ในบางครั้งส่งมาพร้อมตำลึงทอง ก็เขียนเพียง ‘ดูแลบุตรชายให้ดี’ เขียนสั้นแค่นี้นางยิ่งโกรธ
เฟยฮวาคิดว่าตำลึงมากมายขนาดนี้ ถ้าเจียดไปดูแลลูกให้ดีจะสักหมดกี่ตำลึงกันเชียว แล้วบางครั้งที่สามีส่งมา 300 ตำลึงเงินนี่ ก็ถือว่ามากแล้ว ไม่พอใจก็ออกไปหาเองสิ
งานที่จ้าวซีฮันทำคงเสี่ยงอันตรายมาก ค่าตอบแทนถึงได้สูงขนาดนี้ นางไม่รู้เลยว่าเขาต้องทำอะไรบ้าง เพราะเ้าของร่างไม่เคยคิดถาม แต่ถึงถามเขาก็คงไม่เล่า รู้เพียงเข้ากองทัพไปเป็ทหาร นางสนใจเพียงตำลึงที่เขาส่งให้ แอบเห็นใจจ้าวซีฮันเหมือนกันนะ ให้ตำลึงเงินมากมายขนาดนี้ แต่เลี้ยงดูบุตรแบบทิ้งขว้าง ใช้งานอย่างทาส
ตอนกลับเรือนเห็นร่างกายบุตรชายผอมแห้ง ใช่ว่าเขาไม่สังเกต แต่นางก็สอนลูกให้พูดติดปากตลอด
‘ข้าไม่หิวขอรับ’
‘ข้าไม่อยากกินขอรับ’
‘ข้าไม่อยากได้ขอรับ’
เฟยฮวาไม่รู้ว่าจ้าวซีฮันคิดเห็นอย่างไร อาจนิ่งจริงหรือเป็คลื่นใต้น้ำก็ได้
ใกว่านั้นเมื่อค้นความทรงจำดูแล้ว จำนวนตำลึงทองที่ส่งมา รวมทั้งหมดแท้จริงแล้วเหยียบแสนตำลึงทอง! มีอยู่ 5-6 ครั้งที่จ้าวซีฮันส่งมา 5,000 ตำลึงทอง
ตำลึงที่สามีส่งมา หายไปเกือบครึ่ง เพียง 5 ปีเท่านั้น หมดไปกับการตัดชุดที่ใช้ด้ายทอง ซื้อเครื่องประดับ ค่ากินอาหารในเหลาแทบทุกวัน แถมไม่เคยเอาลูกไปด้วย เส้นเืที่ขมับกระตุก
หมดเงินไปกับของที่ไม่จำเป็ แต่ปล่อยให้ลูกผอมแห้ง อยู่ในบ้านเก่า ๆ ที่ไม่คิดจะปรับปรุง ก็ว่าทำไมภายในห้องนางเครื่องเรือนของใช้ถึงได้ดูหรูหรา
เฟยฮวาสำรวจห้องนอนบุตรชาย พบว่ามีเพียงเตียงไม้เล็กไว้นอน กับผ้าห่มผืนเก่าที่แสนจะบาง แบบนี้เวลาอากาศหนาวจะไปช่วยอะไร ตู้เสื้อผ้าก็ไม่มี มีเพียงโต๊ะไม้เก่าไว้วางชุดเท่านั้น ชุดที่เห็นมีสามสี่ชุด ทุกชุดถ้าไม่เต็มไปด้วยรอยปะก็ขาด
เฟยฮวาสัญญาเลยว่าถ้าไปตลาดจะจัดเต็ม ซื้อให้ทุกอย่างมันจะเท่าไหร่กันเชียว ตำลึงที่เสียไปถ้าใช้แล้วเกิดประโยชน์หมดเป็แสนเป็ล้านตำลึงทองนางก็ไม่คิดเสียดายหรอก แต่ที่เ้าของร่างใช้นั้น นางหมดคำจะวิจารณ์
ตอนนี้เฟยฮวามีความคิดอยากปรับปรุงเรือนใหม่ หลังจากกลับจากตลาดจะแวะคุยกับหัวหน้าหมู่บ้าน ปรับปรุงเรือนเสร็จก็จะไปซื้อทาส ไม่รู้หรอกว่าเท่าไหร่ แต่ถ้าตำลึงทองที่มีไม่พอ ก็จะหาทางเอาตำลึงในเกมปลูกผักออกมา หากตำลึงทองเอาออกมาไม่ได้ ก็เอาของออกมาขายซะเลย มีหนทางหาตำลึงอีกเยอะแยะ นางกับลูกต้องอยู่อย่างสบายที่สุด! เมื่อนึกถึงเกมปลูกผัก
ควันสีรุ้งกระจาย…
‘อาณาจักรห่าวอู๋ ขอยินดีต้อนรับนายหญิงเฟยฮวา’
‘ยินดีที่ได้พบท่าน ข้าอยากได้โจ๊กปลา ไข่ลวก และของหวานรับเป็หมั่นโถวกับนมข้นหวาน’
นางเตรียมการเป็อย่างดีว่าเช้านี้จะกินอะไร มื้อเช้าถ้าได้โจ๊กปลาคงอิ่มกำลังดี แล้วสายหน่อยค่อยพาบุตรชายไปจับจ่ายซื้อของ
‘ได้ขอรับนายหญิง’
ควันสีรุ้งประกายทั่วห้องครัว เมื่อควันคลายตัว ตรงเตา 3 หัว ปรากฎหม้อดินเผา ภายในเป็โจ๊กขาวนวลต้มมาอย่างดี มีเนื้อปลาชิ้นใหญ่วางบนข้าว และอีกเตาเป็หม้อนึ่ง ภายในมีหมั่นโถสีขาวอวบ เบียดกันอยู่หลายก้อน หากััหม้อกลิ่นคงหอมไปทั่วเรือน
บนโต๊ะเตรียมอาหารมีถ้วยนมข้นจืด จานกระเบื้องภายในมีไข่ไก่นับสิบฟอง นอกจากนั้นยังมีชุดถ้วยกระเบื้องลายคราม 4 ช่อง แต่ละช่องมีเครื่องปรุงรส ซีอิ๊ว น้ำตาล พริกน้ำส้ม และพริกป่น ข้างกันมีถ้วยใส่ ผักชี ต้นหอม ขิง
อลังการเกินไปแล้ว งานยากที่มาใช้ชีวิตที่นี่คงเป็การลดน้ำหนัก
‘เมื่อััที่ภาชนะอาหารจะส่งกลิ่น และอาณาจักรห่าวอู๋มีโรงงานอาหารสุขภาพ หากนายหญิงสามารถสั่งได้’
‘ขอบคุณท่าน’
แต่อาหารสุขภาพจะไปอร่อยเท่าอาหารปกติได้ยังไง ใช่ว่าชีวิตก่อนไม่เคยกิน นางก็เป็สาวอวบและชอบกิน เวลาน้ำหนักขึ้นก็ต้องมีลดบ้าง
‘ข้าคิดว่ารสชาติต่างจากโลกนั้นนะขอรับ’
…
นี่มันรู้ใจกันเกินไปแล้ว แต่ขอวันหนึ่งละกัน พรุ่งนี้ค่อยลด
‘เดี๋ยวข้าเริ่มพรุ่งนี้’
‘ได้ขอรับ’
ทำไมเฟยฮวารู้สึกมีผู้หัวเราะนาง
‘ข้ามีข้อสงสัยจะสอบถามท่าน’
‘ถ้าตอบได้นะขอรับ’
คงจะเลี่ยงตอบเก่ง
‘เมื่อวานท่านบอกข้าว่าไม่สามารถเอาสิ่งมีชีวิตเข้าไปในเกมได้ แต่ถ้าเอาสิ่งมีชีวิตในเกมออกมาเล่า ทำได้หรือไม่’
นางสงสัย คิดว่าอาจจะไม่ได้
‘สามารถทำได้ขอรับ หากเป็สัตว์ที่นายหญิงเลี้ยงไว้เช่น วัว ไก่ หมู แต่จะส่งกลับเข้าไปในอาณาจักรไม่ได้’
‘สัตว์ที่เอาออกจะกลายเป็สัตว์ธรรมดา ไม่ได้มีอายุนับอนันต์ ไม่ได้อิ่มทิพย์เหมือนในอาณาจักร แต่ขยายเผ่าพันธุ์ได้ตามปกติ’
…
นี่มันเกมอันใด เริ่มสงสัยแล้วว่าใครอยู่เื้ั แต่ไม่คิดจะถามเพราะรู้ว่าคงไม่ได้คำตอบ
คงต้องเริ่มสร้างอาณาจักรข้างนอกอย่างจริงจัง หากมีเนื้อกินทุกวันแต่ไม่ได้ซื้อหรือเลี้ยงไว้ก็แปลก เอามาเลี้ยงให้เห็นบ้างคงดีกว่า
‘ขอบคุณท่านสำหรับการชี้แนะ’
‘ยินดีขอรับ’
‘แล้วตำลึงทองในเกมเล่า สามารถเอาออกมาได้หรือไม่’
‘แน่นอนว่าได้ขอรับ’
…
เฟยฮวาจะเป็ลม
‘นายหญิง้ากี่ตำลึงทองขอรับ ตอนนี้มี 5 แสนล้านตำลึงทอง’
…
‘หาก้ามากกว่านี้ในคลังสินค้าที่นายหญิงมี ของที่สามารถขายให้ระบบได้’
…
‘ข้าประเมินดูแล้ว หากขายสินค้าทั้งหมดคลังคงได้มากกว่า 9 ล้านล้านตำลึงทอง’
…
มื้อไม้อ่อนของจริง นางเข้าใจคนถูกลอตเตอรี่ รางวัลที่ 1 แล้ว
‘ข ขอบคุณท่าน ตอนนี้ข้ายังไม่รับตำลึง หาก้าจะบอกท่านอีกที’
‘ได้เลยขอรับ’
‘แจ้งเตือน คุณชายเฟยหลงตื่นแล้ว อีกไม่ถึง 1 จิบชา คงลุกมาหานายหญิง จำเป็ต้องตัดการติดต่อ’
‘ข้าเข้าใจแล้ว ขอบพระคุณท่านที่ให้ความช่วยเหลือ’
‘ยินดีขอรับ’
หน้าจอเลือนหายไป เฟยฮวาตั้งสติ แม้จะเป็ตำลึงทองที่มากมายมหาศาล ก็ต้องเอาออกมาใช้อย่างระมัดระวัง หากเอาออกมาใช้ทีเดียวเป็ล้าน คงไม่พ้นโดนเรียกสอบสวนที่มาของตำลึง แต่ถึงอย่างนั้นก็การันตีว่าทั้งชีวิตนี้นางไม่ลำบากแน่นอน ผลของการทำความดี และการตั้งใจเล่นเกมปลูกผักที่แท้!
เฟยฮวาอารมณ์ดี เดินไปััภาชนะใส่อาหาร
น่ากินทุกอย่าง โดยเฉพาะตัวเอกอย่างโจ๊กปลา เป็ปลากะพงขาว ชิ้นโตน่ากินที่สุด เพียงจับหม้อควันก็ลอยขึ้น ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว
“ท่านแม่ทำอะไรขอรับ”
เฟยหลงได้ยินเสียงจากในครัว ท่านแม่คงอยู่ในห้องนั้น กลิ่นหอมมากไม่รู้ท่านแม่ทำอะไร
“ตื่นแล้วรึ แม่ไม่ทันได้ไปปลุก เพิ่งจะปลายยามเหม่า ยังง่วงหรือไม่”
“ข้านอนเต็มอิ่ม ไม่ง่วงแล้วขอรับ อยากมาช่วยท่านแม่”
“ขอบใจลูก งั้นเ้าไปล้างหน้าแล้วนั่งรอที่โต๊ะอาหาร แม่ทำโจ๊กปลาเสร็จพอดี มีหมั่นโถวด้วย จะได้กินตอนร้อน”
“ขอรับท่านแม่” เฟยหลงยิ้ม ตื่นมาก็มีความสุขแล้ว ที่ท่านแม่ใจดีเหมือนเดิม
เฟยฮวายื่นถ้วยโจ๊กปลาให้บุตรชาย
“นี่คือโจ๊กปลากะพง เป็ปลาทะเล เมื่อวานแม่ได้เนื้อปลามาจากตลาด เป่าให้คลายร้อนก่อนกิน โจ๊กร้อนมากอาจลวกปากได้” หาของอ้างเื่วัตถุดิบทำอาหารไปเรื่อย คิดว่ายังไงตลาดคงมีขาย เพราะถัดจากเมืองหลวงไปก็เป็เมืองท่าที่มีทะเล ต้องมีพ่อค้าแม่ค้าเอามาขายบ้างแหละ
เฟยหลงทำตามที่มารดาบอก ตักโจ๊กแล้วเป่าลมอยู่นาน เป็ภาพที่น่าเอ็นดู
“อร่อยมากขอรับท่านแม่ เนื้อปลากะพงมีรสหวาน นุ่ม ละมุนลิ้นมาก ไม่คาวเลยขอรับ ข้าอยากไปจับปลากะพงให้ท่านแม่!”
เฟยฮวาหัวเราะ
“ที่นี่ไม่มีทะเลนะสิ แต่เ้าไม่ต้องห่วง แม่ซื้อมาทำให้เ้ากินได้ ปลาแต่ละชนิดมีรสชาติต่างกัน ไว้แม่จะพากินปลาชนิดอื่นอีกดีหรือไม่”
“ดีขอรับ!”
“ถ้างั้นตอนนี้ตั้งใจกินก่อน”
“เอาไข่ลวกหรือไม่ ใส่ซีอิ๊วทำให้อร่อยขึ้น จะกินเปล่า ๆ หรือกับโจ๊กก็ได้”
“แม่ตอกไข่ลวกให้ ลองใส่ซีอิ๊วดูสักนิด”
“โจ๊กกินเปล่าก็อร่อย แต่ก็สามารถปรุงตามใจชอบได้เช่นกัน เปรี้ยว หวาน เผ็ด เค็ม เ้าอยากลองปรุงไหม”
“เอานี่ เนื้อปลากินเยอะ ๆ”
“เติมโจ๊กอีกสักถ้วยไหม แม่ตักให้”
“เมื่ออิ่มของคาวแล้ว ก็ต้องของหวาน วันนี้หมั่นโถวจิ้มนมข้นหวาน เ้าลองจิ้มแล้วกินดู”
“อร่อยทุกอย่างเลยขอรับ ข้าอยากกินแบบนี้ทุกวันเลย
“แต่แม่มีรายการอาหารอร่อยอีกมากนะ เ้าไม่อยากลองกินอย่างอื่นรึ”
“อยากกินขอรับ! งั้นข้าตามใจท่านแม่” เด็กชายยิ้ม
การขุนลูกหมูยังคงดำเนินต่อไป ถ้าเป็แบบนี้ไม่ถึงเดือนบุตรชายนางนุ่มฟูขึ้นแน่นอน
“จ้าวฮูหยิน อยู่หรือไม่” เสียงะโของผู้ชายดังขึ้นหน้าเรือน
“ใครมาแต่เช้ากัน แม่ออกไปดูสักครู่ เ้านั่งกินหมั่นโถวรอแม่นะ”
“ข้าไปด้วยได้หรือไม่ขอรับ”
“ได้สิ งั้นตามมา”
ร่างอวบอ้วนเดินไปหน้าบ้าน พบชายวัยกลางคน ร่างกายกำยำยืนรออยู่ ข้างตัวมีม้าที่ใช้ในการเดินทาง
นี่มันผู้ที่มาส่งตำลึงเงินให้นางเป็ประจำ เขาเป็ทหาร นางก็ลืมคิดไปว่าวันนี้ครบรอบที่จะมีคนมาส่งตำลึงให้
ชายคนนั้นโค้งคำนับ พร้อมแจ้งเื่
“ท่านจ้าวซีฮันให้ข้ามาส่งจดหมายให้ฮูหยินขอรับ”
“ขอบคุณท่านมากเ้าค่ะ” นางโค้งคำนับกลับ ใช้สองมือรับจดหมาย
…
เขารีบปรับสีหน้าให้เป็ปกติ จะไม่ให้แปลกใจได้อย่างไร เพราะปกตินางเคยโค้งคืนเขาหรือ ตอนมาส่งจดหมาย หากมาเวลานี้นางยังคงนอนอยู่ เขาเรียกก็จะะโด่าออกมา ไหนจะท่ารับของนั่นอีก ปกติไม่ทันได้แจ้งดึงจดหมายจากมือเขาด้วยซ้ำ วันนี้กลับเหมือนคุณหนูที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาดี
“ท่านลุงซุน!” เฟยหลงที่เดินตามหลังมา เมื่อเห็นผู้มาเป็คนรู้จักก็ทักทายขึ้น
ลุงท่านนี้เคยมาคุยกับเขา บอกทำงานที่เดียวกันกับพ่อเขา เด็กชายคิดไปเองว่าคงเป็เพื่อนพ่อ
“เป็อย่างไรบ้างขอรับคุณชาย”
“ข้าสบายดีขอรับ เพิ่งกินข้าวเสร็จ กำลังกินขนมกับท่านแม่”
“เชิญท่าน เข้าไปรับน้ำชาก่อนไหมเ้าคะ” เฟยฮวานึกได้ว่าปกติแล้วในยุคนี้เมื่อมีแขกมาเรือน ตามมารยาทก็ต้องเชิญไปรับน้ำชาก่อน
“ไม่เป็ไรขอรับ ข้ารีบไปที่อื่นต่อ” แม้เขาจะสงสัยท่าทางของนาง แต่ก็ตอบรับด้วยดี ปกติอย่าว่าแต่เชิญเข้าเรือนไปรับน้ำชา พูดจาดีด้วยยังไม่เคย ชุดที่ใส่วันนี้ก็แปลกตา วันนี้ดูเรียบง่าย ดูแตกต่างจากเดิม เขาก็อธิบายไม่ถูก
เฟยฮวานึกอะไรออก
“งั้นเดี๋ยวท่านรอข้าสักครู่นะเ้าคะ ข้าเอาข้าวต้มปลากับหมั่นโถวให้ ตอบแทนที่ช่วยมาส่งจดหมายให้เ้าค่ะ เฟยหลงลูกคุยเป็เพื่อนท่านลุงก่อนนะ” นางยิ้ม ผละตัวเดินกลับเข้าเรือนไป
เขาจะปฏิเสธแต่ก็ไม่ทันนาง
“ข้าวต้มปลากะพงของท่านแม่อร่อยมากขอรับ ข้ากินไปตั้ง 2 ถ้วย”
“หมั่นโถวจิ้มนมข้นหวานก็อร่อย มันนุ่มฟู ข้ากินอิ่มมากเลยขอรับ” เฟยหลงเล่าให้ท่านลุงฟัง ตาเป็ประกาย
“คุณชายได้กินเนื้อปลาหรือ”
“ใช่ขอรับท่านลุง ท่านแม่บอกว่ามันคือปลากะพง มาจากทะเล นางซื้อมาจากตลาด มาทำให้ข้ากิน เนื้อปลาชิ้นใหญ่มาก รสชาติละมุนลิ้น ข้ากินไปจนนับไม่ถูกว่ากี่ชิ้น ท่านแม่คีบเนื้อปลาให้ข้าไม่หยุด”
“เมื่อวานก็ได้กินเนื้อกระต่ายน้ำมันหอย ปลาทอดราดน้ำปลา หมูสับก้อนทอด ซุปไข่สาหร่าย ข้าเติมข้าวไป 3 ถ้วยเลยขอรับ ไหนจะวุ้นส้มสดอีก อร่อยมากขอรับท่านแม่ทำอาหารอร่อยทุกอย่างเลย” เฟยหลงเล่าด้วยความสุข
ชายวัยกลางคนประหลาดใจ เพราะมันต่างจากที่เขารู้ข้อมูลมา เื่นี้คงต้องรีบรายงาน
“ดีแล้วขอรับ กินให้มากหน่อย จะได้ตัวโต”
“ท่านแม่ก็บอกแบบนั้นขอรับ! จะทำของอร่อยให้ข้ากินอีก ข้าอยากให้ท่านพ่อได้กินด้วย”
“ท่านซีฮันสบายดีขอรับ ได้กินอาหารอร่อยไม่ต่างจากคุณชาย”
“ดีจริงขอรับ ฝากท่านลุงบอกท่านพ่อด้วยว่าข้าคิดถึง”
“ได้เลยขอรับ ข้าจะบอกให้แน่นอน”
“ขอบพระคุณขอรับ”
“แล้ววันนี้คุณชายจะไปจับปลาไหมขอรับ” เขาถาม เพราะบ่อยครั้งที่ผ่านมาทางนี้ เห็นคุณชายลงแม่น้ำไปจับปลา
“ข้าลงน้ำไม่ได้แล้ว ท่านแม่สั่งห้ามบอกมันอันตราย นางเป็ห่วงข้ามาก วันนี้ท่านแม่จะพาข้าไปตลาด ไปซื้อชุดใหม่ไปซื้อของใช้” เด็กชายเล่าด้วยความสุข เขาอยากเล่าให้คนอื่นฟังมากว่าท่านแม่รักและใจดีกับเขาแค่ไหน พอมีโอกาสได้เล่าก็เลยพูดไม่หยุด
เขากำลังจะถามต่อแต่ก็ต้องเงียบ เมื่อร่างอวบอ้วนเดินมา บทสนทนาก็จบลง
“ขออภัยที่ให้รอนาน”
“ไม่นานเลยขอรับ คุยกับคุณชายเพลินเลย”
“ในห่อผ้า มีตลับอยู่ 3 ชิ้นนะเ้าคะ หมั่นโถว ไข่ลวก และข้าวต้มปลา หากจะกินตอนไหนก็นำไปอุ่นก่อน กินตอนร้อนอร่อยกว่าเ้าค่ะ” นางยิ้มอธิบายส่งห่อผ้าให้
แม้เขาจะใแต่ก็ต้องเก็บสีหน้า รับห่อผ้ามา
“ขอบคุณสำหรับอาหารนะขอรับ ข้าเกรงใจ”
“ข้ายินดีเ้าค่ะ รบกวนท่านมาก็มาก แต่ข้าขอฝากส่งจดหมายให้สามีได้ไหมเ้าคะ”
“ได้เลยขอรับ แต่จดหมายอาจจะถึงมือช้าหน่อย เพราะท่านซีฮันไปทำงานต่างเมือง”
“ไม่มีปัญหาเ้าค่ะ ขอบคุณท่านมาก”
“เช่นนั้นข้าขอตัวเดินทางก่อนขอรับ” เมื่อรับจดหมายแล้วเขาโค้งลา มีเื่ให้เขาเขียนรายงานให้นายอีกมาก เป็วันที่เขาต้องเก็บสีหน้ามากที่สุด
“เดินทางปลอดภัยนะเ้าคะ”
“เดินทางปลอดภัยขอรับท่านลุง”
ชายวัยกลางคนยิ้มให้คุณชายแล้วขึ้นม้า กระตุกเชือก ออกเดินทางต่อ
เฟยฮวาคิด จ้าวซีฮันนี่น่าสงสัยจริง ไปอยู่กองทัพตำแหน่งไหน ถึงได้มีทหารไว้ใช้งาน ทหารให้ความเคารพทั้งนางและลูกชาย มีกลิ่นตุ ๆ แต่ตอนนี้หมั่นโถวสำคัญกว่า ป่านนี้หายร้อนแล้ว!
“ไปลูก ไปกินหมั่นโถวกันต่อดีกว่า”
เมื่อมานั่งที่โต๊ะอาหาร นางมองจดหมายที่ห่อมาเป็อย่างดี มันหนามากจนอีกนิดจะเป็ห่อข้าว
พอเปิดออกภายในบรรจุตำลึง ครั้งนี้ส่งมา 3,000 ตำลึงทอง จากการอ่านนิยายมามาก ยังไงซีฮันก็ไม่ธรรมดา ทุก 10 วันส่งตำลึงทองมาได้มากมายนี้ นางครุ่นคิด
เฟยหลงมองจดหมายของท่านแม่ด้วยความสนใจ
“นี่เป็ตำลึงที่พ่อเ้าได้จากการทำงาน ส่งมาให้เราใช้ 3,000 ตำลึงทอง แม้เป็จำนวนที่มาก แต่หากใช้แบบไม่คิดมันก็หมดได้ เราจะแบ่งเก็บครึ่งนึง อีกครึ่งเอาไปใช้จ่ายกับสิ่งที่จำเป็ และสร้างความสุข หากเหลือใช้ก็เอามาเก็บสะสมอีก”
“ข้าเข้าใจขอรับท่านแม่” เฟยหลงภูมิใจในตัวท่านพ่อมาก โตไปเขาจะหาตำลึงทองให้ได้เยอะ ๆ แบบท่านพ่อ
“เก่งมาก ต่อไปลูกไม่ต้องไปล่าสัตว์แล้วนะ ท่านพ่อกำชับมาว่าห่วงเ้ามาก รอให้โตกว่านี้ก่อน ตำลึงทองเรือนเรามีมาก ยังไงก็ไม่อดตาย” ท่านพ่อไม่ได้พูดอีกเช่นเคย จดหมายบรรจุมาแค่ตำลึง ไม่ได้เขียนอะไรมาเลย แต่เ้าของร่างเคยได้รับข้อความบอกเื่ดูแลลูก ก็ถือว่าทำตอนนี้คงไม่สายไป ถึงเขาไม่บอกนางก็ทำอยู่ดี
“ได้ขอรับท่านแม่” เฟยหลงตอบรับ คงเป็เพราะเงินที่ได้มาในวันนี้ทำให้เรือนเราไม่ลำบาก เขาไม่ต้องออกไปล่าสัตว์อีก ท่านพ่อรักและเป็ห่วงเขา ท่านพ่อกับท่านแม่พูดอะไรเขาย่อมเชื่อฟัง แบบนี้ดีนัก เขาจะได้อยู่กับท่านแม่ทั้งวัน
“ดีมาก กินหมั่นโถวเสร็จแล้วรอย่อย จากนั้นไปอาบน้ำ สักชั่วยามแม่จะพาเ้าไปตลาด”
“ข้าไปอาบน้ำเลยก็ได้นะขอรับ!” เขารู้สึกตื่นเต้น เป็ครั้งแรกที่จะได้ไปตลาดกับท่านแม่
“ไม่ได้ลูก หลังท้องอิ่มต้องรอสักพัก ถ้าไปอาบน้ำทันทีลูกจะปวดท้องได้ ตอนนี้ในท้องข้าวยังรวมกันเป็ก้อนใหญ่ ต้องรอเวลาให้มันเรียงเม็ดก่อน พอเรียงเม็ดแล้วเราจะรู้สึกสบายตัวขึ้น จากนั้นถึงไปอาบน้ำได้” จะให้นางอธิบายถึงระบบไหลเวียนเืก็คงยาว เอาฉบับครูอนุบาลไปก่อน สั่งสอนไปตามวัย
“ข้าเชื่อท่านแม่ จะรอให้ข้าวเรียงเม็ดก่อนขอรับ” เฟยหลงลูบท้องตนเอง จากผอมแห้งเริ่มมีเนื้อขึ้นมา ท่านแม่อยากให้ทำอะไรบอกมา เขาล้วนเชื่อฟัง เชื่อท่านแม่หมดใจ!
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
ยามอิ๋น = 03.00-05.00
ยามเหม่า = 05.00-07.00
หนึ่งจิบชา = 5 นาที
ค่าเงิน
100 เหรียญทองแดง = 1 ตำลึงเงิน
10 ตำลึงเงิน = 1 ตำลึงทอง
1K
![[Step Fire] Autumn Love...ปฏิบัติการสืบรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/da7a979506bad60dfdec3ea6d67b90e7.webp)
