time-

        “พี่ต้องคอยปกป้องน้องนะ”

        คำพูดของพ่อที่คอยบอกเขามาตลอดตอนแรกก็ไม่เข้าใจหรอกจนกระทั่งวันที่น้องสาวเริ่มโดนอาม่าทำร้ายวันนั้นแหละเขาถึงเริ่มเข้าใจในสิ่งที่พ่อบอก

        เขาคอยอยู่ใกล้ๆน้องคอยดูแลคอยให้กำลังใจอยู่ไม่ห่างถึงแม้มันจะมีช่วงนึงที่พวกเขาห่างกันไปเพราะลูซี่เกลียดเขาแต่ลุคก็ไม่ยอมแพ้ยังคงทำหน้าที่พี่อยู่ตลอดจนกระทั่งเขาโดนยิงตอนที่ไปช่วยนั่นแหละเขาตายไปแล้วรอบนึงก่อนจะฟื้นขึ้นมาด้วยความแข็งแกร่งกว่าเดิม เพิ่มเติมคือกลับมาสนิทกับลูซี่เหมือนเดิมด้วย

        วันเวลาผ่านไปน้องสาวของเขาเริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆเป็นคนเก่งและคนแกร่งที่คนในบ้านต่างภาคภูมิใจ เขาเห็นน้องสาวในมุมมองหลายๆ ด้านมีความรัก มีความทุกข์บางทีก็ร้องไห้

        แต่ภาพที่เห็นแล้วเขาเจ็บปวดที่สุดก็คงเป็นภาพที่ลูซี่ร้องไห้เมื่อครั้งที่ไทม์ถูกตู้คอนเทนเนอร์ทับน้องสาวของเขาร้องไห้หนักสุดและดูเจ็บปวดที่สุดภาพของลูซี่ร้องไห้จะเป็นจะตายคนเป็นพี่อย่างเขาก็ใจสลายทำอะไม่ได้มากนอกจากคอยปลอบคอยอยู่ข้างๆ คอยตัดสินใจเรื่องหนักๆ แทนเธอ

        หลังจากที่ไทม์ทำการรักษาจนในที่สุดไทม์ก็รอดปลอดภัยจนสามารถออกจากโรงพยาบาลได้หน้าที่ของพี่อย่างเข้าก็เริ่มเบาลงตอนนี้หน้าที่ของเขามีเพียงทำงานเพื่อดูแลครอบครัว

        ในทุกๆวันลุคต้องไปทำงานแต่เช้าเลิกงานตอน 6 โมงกลับห้องมาก็กินข้าวอาบน้ำนอนชีวิตวนลูปอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ มันเบื่อหน่ายนะแต่มันก็ช่วยไม่ได้ในเมื่อมันคืองานที่เขาต้องทำ มันก็ต้องทำให้ดีที่สุด

        เรื่องความรักเขามูฟออนได้แล้วตอนที่พี่ฮีซูอดีตบอดี้การ์ดหญิงมือขวาสของเขาได้แต่งงานกับคนที่เธอชอบยอมรับว่าช่วงที่ไปงานแต่งเขาเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายไม่ยอมมูฟออนสักทีจนโดนลูซี่ด่าไม่รู้กี่รอบแต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว เขาปล่อยวางจากเธอได้แล้ว

        มันถึงเวลาที่เขาจะเดินต่อสักที

        วันนี้ลุคก็ยังต้องเข้าบริษัทไปทำงานดังเดิมแม้จะเป็นลูกของเจ้าของบริษัทแต่ตำแหน่งที่เขาทำคือวิศวะคอมพิวเตอร์ลุคต้องเรียนรู้เบื้องหลังของบริษัททุกอย่างตอนนี้เหลือเพียงแค่ตำแหน่งนี้เขายังไม่ค่อยเข้าใจ

        “ขออนุญาตน้านี่น้องจีน่าน้องฝึกงานตำแหน่งดิจิตอลคอนเท้น”พี่พนักงานต่างแผนกดันตัวเด็กฝึกงานเข้ามาในห้องของแผนกทำให้ทุกคนในห้องพากันหันไปมอง

        “สวัสดีค่ะ”ลุคหันมองเด็กฝึกงานคนใหม่ก่อนจะค่อยปั้นคิ้วขมวดแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะอยู่คนละแผนกจนกระทั่ง…

        “ลุคเดี๋ยวแกต้องไปทำงานร่วมกับฝั่งดิจิตอลคอนเท้นนะ”ลุคปั้นคิ้วขมวดมองพ่ออย่างไม่เข้าใจพ่อให้เหตุผลว่าบริาัทของเขาจะต้องทำเว้บไวต์ใหม่แล้วลุคสามารถเขียนเว็บไซต์ได้หน้าที่นี้เลยตกเป็นของเขาไป

        ตอนแรกลุคคิดว่างานโปรเจ็คใหม่คงทำกันเป็นทีมแต่กลับกลายเป็นว่าคนที่ทำมีเพียงตัวเขาและน้องเด็กฝึกงานคนใหม่

        ช่วงแรกๆที่ทำด้วยกันลุคก็มีแต่ความสงสัยเกี่ยวกับเด็กฝึกงานคนนี้เธอทั้งนิ่งเงียบดูเนือยๆไม่ค่อยสุงสิงกับใครจนเขาเริ่มสงสัยว่าปกติเธอแบบนี้ตลอดเลยใช่มั้ยแต่พอทำงานกันไปจนจบเมื่อจีน่าฝึกงานเสร็จจู่ๆ ความรู้สึกโหงเหวงก็ค่อยๆคืบคลานเข้ามา

        ยอมรับกันตรงๆว่าลุคเริ่มจะเริ่มชอบเธอแล้วแต่มันติดตรงที่ว่าเขาไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่

        “ก่อนน้องจบไม่ได้ถามไว้หรอ”ลูซี่ที่วันนี้แวะเอาของมาให้เขาที่คอนโดหันมาถามพี่ชายที่กำลังนอนเหม่ออยู่ที่โซฟา

        “ลืม”

        “เจริญเถอะ”ลูซี่รู้เรื่องพี่ชายทุกเรื่องไม่ใช่ว่ารู้เรื่องเองแต่ลุคมักจะชอบโทรมาเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆชอบบ่นว่าน้องไม่สนใจมั่งไม่ก็น้องเอาแต่นอนอย่างเดียวก็แอบสงสารนะแต่ก็รู้สึกดีใจด้วยที่พี่ชายของเขาจะได้เริ่มต้นใหม่สักที

        ผ่านมา1 ปีกว่าแทนที่ควรจะมูฟออนเหมือนตอนพี่ฮีซูแต่นี่เขากลับทำไม่ได้เลยแม้แต่น้อยคิดถึงอยู่ทุกวันเสียงที่เคยคุยกันก็ยังอยู่ในโสตประสาทอยู่ในหัว ทำไมนะทำไมกันปีหน้าก็จะ 30แล้วนะควรจะโฟกัสกับงานสิไม่ใช่มัวแต่คิดเรื่องความรู้สึกกวนใจอยู่แบบนี้

        อีกอย่างวันนี้เป็นวันสำคัญของน้องสาวเขาอีกด้วยพี่ชายอย่างเขาจะมามัวแต่คิดถึงเรื่องพวกนี้ไม่ได้

        สถานที่จัดงานแต่งของลูซี่จัดเรียบๆที่บ้านพักส่วนตัวของตระกูล ของตกแต่งไม่ได้หวือหวาหรือใช้ของแพงคนที่มางานนี้ส่วนใหญ่ก็มีแค่ครอบครัวฝั่งเขา ครอบครัวฝั่งไทม์เพื่อนและคนสนิทเท่านั้น

        ลุคกอดอกยืนพิงประตูมองน้องสาวที่กำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก

        “มาช้านะ”

        “ช้าอะไรกูมาถึงตั้งนานแล้ว กูไปซื้อของกินอยู่ต่างหาก”

        โกหกความจริงเขาพึ่งมาถึงต่างหาก

        เมื่อเห็นว่าลูซี่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยลุคก็เข้าไปดูใกล้ๆมือหนาเอื้อมจับไหล่หมุนซ้ายหมุนขวา “วันนี้สวยนะเนี่ย”

        “กูสวยตั้งนานแล้วมั้ย”

        “มึงนี่”ก็จริงแหละ น้องสาวของเขาสวยอยู่ทุกวี่ทุกวัน แต่แค่วันนี้สวยกว่าปกติก็แค่นั้นเอง

        ทั้งคู่เดินออกมายืนรอเพื่อเตรียมเดินส่งน้องสาวให้เจ้าบ่าว

        “เป็นไร”

        “ใจหายว่ะ”

        “หาสิ”

        “ไอ้สัส”ถอยหายใจเฮือกใหญ่ ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้ วันนี้น้องสาวจะต้องแต่งงานออกจากบ้านไปอยู่กับคนอื่น“กูพูดจรจิงๆ นะ มันแบบใจหายอ่ะน้องสาวที่อยู่เล่นด้วยกันตั้งแต่เด็กวันนึงจะโตเป็นผู้ใหญ่ออกไปแต่งงาน”

        ลูซี้ยกยิ้มก่อนจะยกมือคล้องแขนคนพี่“ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วยังไงใครสักคนก็ต้องแต่งงานออกไปใช้ชีวิตกันทั้งนั้นแหละแล้วอีกอย่างนะ แค่แต่งงานมันไม่ได้แปลว่าเรากลายเป็นคนอื่นคนไกลสักหน่อยจริงมั้ย”

        “นั่นสินะ”

        เริ่มเดินเข้างานโดยลุคทำหน้าที่เป็นคนส่งน้องสาวให้กับเจ้าบ่าวไทม์เดินมารับลูซี่ตอนนี้เขาใส่ขาเทียมกลับมาเดินได้ปกติตั้งแต่หลังเกิดเหตุการณ์ได้ประมาณ3 เดือนแล้ว

        “จากนี้ก็ฝากน้องกูด้วยอย่าทำให้ไอ้ลูเสียใจล่ะ”

        “ครับผมจะดุแลพี่ลูซี่ให้ดีที่สุดครับ”

        ส่งน้องสาวเสร็จก็กลับมานั่งที่โต๊ะพลางหยิบมือถือขึ้นมาเก็บภาพบรรยากาศเอาไว้เป็นความทรงจำขณะที่กำลังแพลนกล้องเก็บภาพบรรยากาศรอบๆ จู่ๆ ก็ดันไปถ่ายติดใครบางคนลุคกดซูมกล้องให้เข้าไปใกล้ให้ได้มากที่สุดจนคนในห้องบังเอิญหันมา

        ภาพของหญิงสาวผมดำยาสลวยภาพของคนที่ดูเนือยๆ และดูง่วงตลอดเวลาลุคเก็บมือถือเข้ากระเป๋าก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วรีบตรงดิ่งไปหาเธอทันทีโดยไม่สนใจเสียงเอ่ยท้วงของเพื่อนแต่อย่างใด

        เดินจนมาถึงตัวมือหนารีบเอื้อมไปคว้าแขนสวยของเธอคนนั้นทันทีราวกับว่าจะเสียเธอไปอีกครั้ง

        “หายไปไหนตั้งนานรู้มั้ยพี่คิดถึงเธอแทบแย่” หญิงสาวเลิกคิ้วขณะที่ใบหน้ายังคงดูง่วงอยู่ตลอด

        “ก็กลับมาแล้วนี่ไง”

        “จะไม่หนีพี่ไปไหนแล้วใช่มั้ย”หญิงสาวยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ไม่รู้”

        “โถ่~~~”

        เสียงหัวเราะเบาๆที่ปนกับเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของคนในงานแต่ลุคกลับได้ยินอย่างชัดเจน“พี่ไม่ให้หนีแล้วนะ”

        “ไม่อยากให้หนีก็ล็อคตัวหนูเอาไว้สิ”

        “พูดเองแล้วนะ”ลุคดึงแขนหญิงสาวให้เอามาก่อนจะทำการล็อคแขนพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก“จากนี้พี่ไม่ให้เราหนีไปไหนได้อีกถ้าหนีพี่จะไปตามเราทุกที่ที่อยู่บนโลกจนกว่าจะเจอเลย”

        นี่ไปจะเป็นอีกพาร์ทของช่วงชีวิตของลุคพาร์ที่จะเริ่มสร้างความสุขให้กับตัวเองแล้ว รู้สึกขอบคุณตัวเองที่ไม่ยอมแพ้ขอบคุณตัวเองที่ยังไม่ถึงความรู้สึกนั้นไปแล้วก้ขอบคุณยัยน้องสาวตัวดีที่วางแผนให้เขากลับมาเจอผู้หยิงคนนี้อีกครั้งด้วย

        ขอบคุณนะไอ้น้องบ้า