บันทึกราชันย์เทพอสูร

        เวลานี้ตู้เจ๋อ ลู่เพียวและพวกก็มาถึงแล้ว

        “เสิ่นเยวี่ย พวกเจ้าชั่วช้าเกินไปแล้วเจ็ดคนรุมเนี่ยหลีคนเดียว มันชักจะเกินไปแล้ว!” ตู้เจ๋อโกรธเคืองเมื่อเห็นเนี่ยหลีไม่เป็นอะไรจึงค่อยโล่งอก แม้เนี่ยหลีจะแกล้งทำตัวอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่แต่ความจริงข้อหนึ่งก็คือเนี่ยหลีไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงอันใด

        พวกนักเรียนที่ชมดูอยู่ไกลๆ ต่างก็พากันด่าทอการกระทำของเสิ่นเยวี่ย

        “ข้าไม่ได้ทำอะไรเขาเลย!”เสิ่นเยวี่ยแก้ตัวหน้าสลด พวกเขาถูกผู้คนด่าสาปแช่ง

        เนี่ยหลี ลู่เพียวและพวกสบตากัน ลู่เพียวพลันเข้าใจ

        “พวกเจ้าตั้งหลายคนทั้งเตะทั้งถีบเนี่ยหลีมาตั้งแต่แรกเนี่ยหลีจะไม่เป็นไรได้อย่างไร? เจ้าอยากให้พวกเราเตะถีบเจ้าบ้างหรือไม่?”ลู่เพียวคำรามลั่น “เสิ่นเยวี่ย เจ้ากล้าสาบานหรือไม่ว่าเจ้าไม่ได้สั่งให้พวกลูกน้องของเจ้ามาฆ่าเนี่ยหลี? แต่ต่อให้เจ้าไม่ยอมรับพวกนักเรียนมากมายในโรงเรียนนี้ก็ได้ยิน!”

        “ข้าพูดก็จริง แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจ...”เสิ่นเยวี่ยพยายามจะแก้ตัว

        เซียวหนิงเอ๋อร์และเยี่ยจื่ออวิ๋นต่างจ้องมองเสิ่นเยวี่ยด้วยความรังเกียจเขาพยายามฆ่าคนในโรงเรียนอย่างนั้นหรือ? เขาช่างต่ำช้าจริงๆ!ภาพลักษณ์ของเสิ่นเยวี่ยในใจของเยี่ยจื่ออวิ๋นยิ่งเลวร้ายลงไปทุกที

        ที่เขาพูดเป็นความสัตย์จริง แม้เสิ่นเซิ่งจะตะโกนบอกให้พวกลูกน้องตีเนี่ยหลีจนตายแต่ก็เป็นเพียงการพูดอย่างมิได้ใส่ใจ การฆ่าคนในโรงเรียน เขาย่อมไม่กล้าทำแน่ หากเป็นความจริงแม้แต่ตระกูลเสินเซิ่งก็ไม่อาจปกป้องเขาได้!

        ทว่าคำพูดโหดเหี้ยมเหล่านี้เมื่อพูดให้ผู้อื่นฟังความหมายย่อมไม่เหมือนกัน!

        “ท่านรองอาจารย์ใหญ่เยี่ยเซิ่งมาแล้ว!”

        “เนี่ยหลี ข้ายอมรับความพ่ายแพ้ในวันนี้เจ้ารอข้าให้ดีเถอะ!” เสิ่นเยวี่ยทิ้งท้ายและรีบหนีไปพร้อมพรรคพวก

        “เนี่ยหลี เจ้าไม่เป็นอะไรนะ!”สีหน้าของเซียวหนิงเอ๋อร์แสดงความกังวลใจ เกี่ยวแขนเนี่ยหลีด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

        “ข้าเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่มีอะไรร้ายแรงโชคดี พวกเจ้ามาถึงเร็ว” เนี่ยหลีพูดยิ้มแย้ม หันมองเซียวหนิงเอ๋อร์และก็หันไปมองเยี่ยจื่ออวิ๋น

        หลังจากที่เซียวหนิงเอ๋อร์ได้ฝึกเคล็ดวิชาใหม่พลังปราณและผิวพรรณก็ยิ่งดีขึ้นกว่าเดิม อ่อนเยาว์และงดงามยิ่งกว่าเดิม ทั่วร่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจไม่อาจบรรยายได้และเยี่ยจื่ออวิ๋นเล่า นางก็งดงามขึ้นกว่าเดิมเช่นกัน บอบบาง    สง่างามน่าประทับใจ

        สองโฉมงาม คนหนึ่งข้างซ้าย คนหนึ่งข้างขวาแต่ละคนมีความงามที่ไม่ด้อยไปกว่ากัน

        เห็นท่าทางห่วงใยที่เซียวหนิงเอ๋อร์มีต่อเนี่ยหลีเยี่ยจื่ออวิ๋นก็บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร

        “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”เยี่ยจื่ออวิ๋นหัวเราะแก้เขิน

        เห็นภาพฉากเช่นนี้ พวกเด็กผู้ชายรอบด้านก็สงบใจมิได้แล้วหากเมื่อครู่เป็นพวกเขาถูกทุบตี และคนที่ได้ยืนอยู่ระหว่างเทพธิดาทั้งสองเป็นพวกเขาก็คงจะดีไม่น้อยเด็กผู้หญิงที่เห็นเหตุการณ์ก็เพิ่งสังเกตเห็นเป็นครั้งแรก ที่แท้หน้าตาของเนี่ยหลีก็ค่อนข้างหล่อเหลาเอาการไม่น้อยอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเนี่ยหลีอีกสองสามหน ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ มิน่าทั้งเทพธิดาหนิงเอ๋อร์และเทพธิดาจื่ออวิ๋นต่างสนใจเนี่ยหลีนัก

        และเด็กผู้ชายหลายคน ยิ่งมองเนี่ยหลีก็ยิ่งรู้สึกเกลียดขี้หน้าเจ้าฉกเทพธิดาของข้าไปคนหนึ่งก็มากพอแล้ว ประเดี๋ยวเดียวก็คว้าไปอีกคน นี่เกินจะทนแล้วเมื่อครู่ทำไมไม่ถูกเสิ่นเยวี่ยตีจนตายไปเสียเลยเล่า? เห็นสองโฉมงามอยู่ข้างกายเนี่ยหลี ความห่วงใยของพวกเขาที่มีต่อเนี่ยหลีก็ถูกโยนขึ้นไปถึงฟ้าเสียแล้ว

        เห็นโฉมงามเยี่ยจื่ออวิ๋นอยู่ข้างกายเนี่ยหลีเซียวหนิงเอ๋อร์พลันรู้สึกถึงวิกฤตบางอย่าง นางรู้ว่าคนที่เนี่ยหลีชื่นชอบก็คือเยี่ยจื่ออวิ๋นแต่นางยังไม่อาจระงับความรู้สึกแรงกล้าในใจได้ เนี่ยหลีเป็นเด็กผู้ชายคนแรกที่เดินเข้ามาอยู่ในหัวใจของนางนางคิดว่ามีแต่ตนเท่านั้นที่ล่วงรู้ถึงพรสวรรค์ของเนี่ยหลี นางจะค่อยๆ ดึงสายตาของเนี่ยหลีมาจากเยี่ยจื่ออวิ๋นแต่คิดไม่ถึง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เนี่ยหลีกับเยี่ยจื่ออวิ๋นสนิทกัน

        “เนี่ยหลี ข้าจะช่วยพาเจ้ากลับห้องเรียนข้านำอาหารเช้ามาให้เจ้าด้วย” เซียวหนิงเอ๋อร์เอ่ยเบาๆ สองมือประคองเนี่ยหลีส่วนนูนนุ่มบนทรวงอกกดแน่นอยู่บนท่องแขนของเนี่ยหลี

        รับรู้ได้ถึงความอ่อนนุ่ม เนี่ยหลีอดรู้สึกกังวลกับความน่าหลงใหลเช่นนี้ไม่ได้หันไปมองเยี่ยจื่ออวิ๋นอย่างเงอะงะ “จื่ออวิ๋น ข้า...”

        “ในเมื่อหมดปัญหาอะไรข้าก็ควรไปได้แล้ว!”เยี่ยจื่ออวิ๋นแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไร นางหมุนตัวและเดินจากไป นางบอกไม่ได้ว่ามีความรู้สึกอย่างไรนางยังไม่มีความรู้สึกถึงขั้นรักชอบเนี่ยหลี แต่ก็ไม่ทราบเพราะเหตุใด เมื่อเห็นความสนิทสนมระหว่างเซียวหนิงเอ๋อร์และเนี่ยหลีในใจก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

        “อีกอย่างเรื่องนี้ก็มิใช่เรื่องของข้า” เยี่ยจื่ออวิ๋นพึมพำ เนี่ยหลีกับเซียวหนิงเอ๋อร์รักชอบกันแล้วจะเป็นอย่างไร

        ตู้เจ๋อกับลู่เพียวที่อยู่ด้านข้างยิ้มประหลาดขณะยกนิ้วโป้งชูให้เนี่ยหลีเนี่ยหลีเจ้าแน่มาก สามารถใกล้ชิดกับเทพธิดาทั้งสองของชั้นได้ แม้เยี่ยจื่ออวิ๋นยังไม่มีปฏิกิริยาอันใดมากนักแต่ตอนที่เนี่ยหลีถูกพวกลูกน้องของเสิ่นเยวี่ยรุมตีนั้น สีหน้าห่วงใยบนหน้าของนางก็มิใช่แสร้งทำ

        ห่างออกไปในฝูงชน เห็นเนี่ยหลีค่อยๆ เดินจากไปพร้อมเซียวหนิงเอ๋อร์ เสิ่นเฟยสีหน้าเคร่งขรึม

        “มันกล้าขัดแย้งกับตระกูลเสินเซิ่งของข้าและยังกล้ามายุ่งกับผู้หญิงของข้าอีกรึ? คงเหนื่อยที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วกระมัง!”เสียงกรอดๆ ดังขึ้นจากหมัดที่กำจนแน่นของเสิ่นเฟย เขาเป็นพี่ชายของเสิ่นเยวี่ยและก้าวขึ้นถึงระดับเงินแล้วอยู่ในชั้นเรียนผู้ควบคุมจิตอสูรก็นับเป็นอัจฉริยะผู้หนึ่ง เขาย่อมไม่เห็นเนี่ยหลีอยู่ในสายตา

        ด้วยเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนี่ยหลียืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตระกูลเสินเซิ่งอย่างสิ้นเชิง

        กลับถึงชั้นเรียน แม้เซียวหนิงเอ๋อร์ไม่ต้องการแต่เนี่ยหลียังคงคืนเงินหนึ่งแสนเหรียญจิตอสูรให้แก่นาง เงินหนึ่งแสนเหรียญจิตอสูรสำหรับเนี่ยหลีย่อมไม่นับว่ามีอะไรหญ้าจื่อหลันยังคงขายได้กำไรดี แม้ราคาจะลดลงไปบ้างเล็กน้อย แต่ราคาต่อหนึ่งจินก็ยังสูงกว่าสองร้อยเหรียญจิตอสูรภายในสามปีนี้ เมืองกวงฮุยยังคงมีความต้องการหญ้าจื่อหลันอย่างต่อเนื่อง เขาสามารถค่อยๆระบายมันออกไปได้

        เนี่ยหลีกลายเป็นหัวข้อสนทนาในโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่มีความขัดแย้งกับตระกูลเสินเซิ่งหรือความสัมพันธ์อันคลุมเครือกับเซียวหนิงเอ๋อร์และเยี่ยจื่ออวิ๋นนักเรียนทุกคนสนใจเนี่ยหลี มีเด็กนักเรียนหญิงหลายคนแอบส่งจดหมายรักไว้บนโต๊ะของเนี่ยหลีเพื่อพรรณนาถึงความรักของพวกนางในหมู่นักเรียนหญิงเหล่านี้ หลายคนหน้าตาค่อนข้างดีทีเดียว

        เนี่ยหลีในชีวิตหนก่อนไม่ได้มีความโดดเด่นแต่อย่างใดจึงไม่มีผู้ใดสนใจ และก็เหมือนไม่มีตัวตนอยู่ในโรงเรียน เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตชาตินี้ตนจะเป็นที่ชื่นชอบปานนี้

        อย่างไรก็ตาม จดหมายรักเหล่านั้นถูกเนี่ยหลีกำจัดไปหมดสิ้นหลังเกิดใหม่ หัวใจของเขามีเพียงเยี่ยจื่ออวิ๋น เด็กผู้หญิงเหล่านี้จะเทียบกับเยี่ยจื่ออวิ๋นได้อย่างไร? ไม่ว่าอย่างไร ระหว่างเนี่ยหลีและเยี่ยจื่ออวิ๋น พวกเขาเผชิญความเป็นความตายมาด้วยกันส่วนเซียวหนิงเอ๋อร์ เนี่ยหลียินดีอย่างยิ่งที่จะเป็นเพื่อนที่ดีกับนาง

        ด้วยการฝึกเคล็ดวิชาเทียนเต้าอย่างต่อเนื่องตลอดเวลาพลังวิญญาณของเนี่ยหลีเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว เชื่อว่าเวลาสองเดือนนี้เพียงพอที่จะทำให้เนี่ยหลีเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง

        ปกติแล้วทุกๆ คืน เนี่ยหลีจะกินยาหลอมรวมจิตวิญญาณและยาเสริมจิตวิญญาณจากนั้นแช่น้ำสมุนไพรด้วยยาน้ำที่มีหญ้าจื่อหลันเป็นส่วนผสม ขั้นตอนนี้ช่วยให้พลังวิญญาณของเขาได้รับการบำรุงอย่างเต็มที่

        นอกจากการฝึกพลังวิญญาณแล้วเนี่ยหลียังมีวิธีการหลายอย่างฝึกร่างกายเป็นประจำทุกวันเพื่อเสริมสร้างกล้ามเนื้อให้แข็งแรง แม้การฝึกพลังวิญญาณ ก็จะสามารถเสริมร่างกายให้แข็งแรงขึ้นได้เช่นกันแต่ว่าพลังกายเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการฝึกยุทธ์ หลังจากระดับเงินขึ้นไปแล้ว จิตอสูรของมนุษย์จะสามารถหลอมรวมกับจิตอสูรของสัตว์อสูรได้และหากร่างกายยิ่งแข็งแกร่ง ก็จะยิ่งสามารถหลอมรวมเข้ากับจิตอสูรที่แข็งแกร่งขึ้นได้หากร่างกายอ่อนแอเกินไป ก็ง่ายที่ร่างกายจะระเบิดเพราะพลังอันล้นหลามของจิตอสูรได้

        ผู้ควบคุมจิตอสูรมากมายคร่ำเคร่งกับการฝึกฝนร่างกายเมื่อทะลวงเข้าถึงระดับเงินและสามารถเลือกจิตอสูรได้แต่หากรอจนถึงตอนนั้นก็นับว่าสายเกินไปแล้ว

        เนี่ยหลีต้องการปูพื้นฐานของเขาตั้งแต่เดี๋ยวนี้ทุกๆ วันออกวิ่ง ปีนเขาและยกน้ำหนัก

        เพียงพริบตาเดียว สองวันก็ผ่านไป พลังวิญญาณของเนี่ยหลีก็ก้าวถึงเจ็ดสิบหกจุดแล้วประมาณว่าอีกไม่กี่วันเนี่ยหลีก็จะสามารถก้าวถึงระดับทองแดงหนึ่งดาวเช่นตู้เจ๋อและลู่เพียวแล้ว

        เช้าวันที่สาม

        ในห้องสมุด เฉินหลินเจี้ยนและพวกกำลังรออยู่ที่นั่น

        นอกจากเฉินหลินเจี้ยน เยี่ยจื่ออวิ๋น เสิ่นเยวี่ยและคนอื่นๆ ก็รวมอยู่ด้วย เฉินหลินเจี้ยนมาจากตระกูลเซิ่งหมิง เยี่ยจื่ออวิ๋นมาจากตระกูลวายุหิมะเฟิงเสวี่ยเสิ่นเยวี่ยมาจากตระกูลเสินเซิ่ง พวกเขาต่างรู้จักกันมาแต่เด็ก ครั้งนี้ออกไปสำรวจเมืองโบราณด้วยกันก็มิใช่เรื่องน่าประหลาดใจแต่อย่างใด

        “เจ้าก็มาด้วยรึ?” เยี่ยจื่ออวิ๋นมองเนี่ยหลีอย่างคิดไม่ถึง การเดินทางครั้งนี้เฉินหลินเจี้ยนเป็นผู้จัดการเนี่ยหลีรู้จักกับเฉินหลินเจี้ยนตั้งแต่เมื่อใดกัน? ดูเหมือนนางยังคงประเมินเนี่ยหลีต่ำไป

        “ใช่แล้ว” เนี่ยหลียิ้มๆ แล้วพยักหน้า

        เห็นเนี่ยหลีเดินเข้ามาในกลุ่ม ใบหน้าของเสิ่นเยวี่ยก็ยิ่งหมองเข้าไปใหญ่เมื่อครู่เขาพยายามเข้าไปหาเยี่ยจื่ออวิ๋นเพื่ออธิบายเรื่องราวอยู่หลายครั้ง แต่เยี่ยจื่ออวิ๋นก็ปฏิเสธเขาอย่างเย็นชาและรักษาระยะห่างกับเขากว่าห้าหกหมี่ทำให้เขาหดหู่ใจนัก

        ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเนี่ยหลี หากมิใช่เพราะการปรากฏตัวของเนี่ยหลีเยี่ยจื่ออวิ๋นก็ไม่มีทางเย็นชากับเขาเช่นนี้!

        เสิ่นเยวี่ยโยนความผิดทั้งหมดให้แก่เนี่ยหลี

        “ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย เจ้าก็โทษผู้ใดมิได้!”เสิ่นเยวี่ยคิดร้ายอยู่ในใจ หันไปกระซิบกระซาบกับผู้ติดตามคนหนึ่ง ผู้ติดตามคนนั้นชำเลืองมองเนี่ยหลีจากนั้นจึงจากไปอย่างเงียบๆ หลังจากพ่ายแพ้ให้แก่เนี่ยหลีมาถึงสองครั้ง เสิ่นเยวี่ยเข้าใจว่าพลังของนักสู้ระดับทองแดงไม่อาจรับมือกับเนี่ยหลีได้ดังนั้นเขาจึงส่งคนกลับไปที่บ้านเพื่อให้จัดหานักสู้ฝีมือดีมา

        ความเคลื่อนไหวของเสิ่นเยวี่ยทั้งหมดล้วนอยู่ในสายตาของเนี่ยหลีและเนี่ยหลีหัวเราะอยู่ในใจ

        สายตาของเฉินหลินเจี้ยนหันมาทางเนี่ยหลีและยิ้มบางๆ“เอาล่ะ คนที่ควรมาก็มาครบแล้ว ใกล้ได้เวลาออกเดินทางกันแล้ว!”

        การออกสำรวจซากเมืองโบราณกู่หลันในครั้งนี้เฉินหลินเจี้ยนพาคนไปทั้งหมดยี่สิบแปดคน เจ็ดคนเป็นพวกของเสิ่นเยวี่ย รวมเนี่ยหลีและเยี่ยจื่ออวิ๋นอีกสองคนเนี่ยหลีไม่ได้บอกตู้เจ๋อ ลู่เพียวและพวกเกี่ยวกับเรื่องนี้ ปล่อยให้ตู้เจ๋อและลู่เพียวฝึกยุทธ์อยู่ในห้องสมุดทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นเพราะการไปสำรวจซากโบราณกู่หลันครั้งนี้อันตรายนัก เนี่ยหลีไม่อาจปกป้องพวกเขาได้ทุกคน

        ทั้งสามสิบเจ็ดคนเตรียมของจำเป็นต่างๆ มีของกินทั้งหลายกระโจมที่พัก หน้าไม้ล่าสัตว์ พร้อมออกเดินทางแล้ว

        การผจญภัยครั้งนี้ถือเป็นความลับอย่างยิ่งจึงเป็นไปอย่างเงียบๆ จึงบอกกล่าวกับผู้อื่นว่าพวกเขาจะออกไปที่หุบเขาเพื่อฝึกยุทธ์เท่านั้น