‘เควส นี่คือเควสใช่ไหมยะฮุ้วว’ ไป๋ซู่ซินอดตื่นเต้นไม่ได้
“เอ่อ..พอดีเลยเ้าค่ะข้ามีผิงกั่วอยู่นิดหน่อย” ไป๋ซู่ซินพูดอย่างมีพิรุธพร้อมปาดเหงื่อ
‘หวังว่าเ้าแมวมู่หรงจะไม่รู้ความจริงนะ’
“เยี่ยมไปเลยเ้าไปหามาจากไหนรึ ข้าเดินหาตั้งนานไม่ยักจะเจอเลย?”เ้าแมวมู่หรงเอียงคอถาม
“คือ คือ..ตรงบ้านข้ามีปลูกไว้พอดีเ้าค่ะข้าเลยเก็บมา” ไป๋ซู่ซินรีบยื่นผิงกั่วให้มู่หรงสามผลทันที
“ขอบใจเ้ามาก อะนี่ตามสัญญาทักษะการตกปลาและทำเหยื่อข้าลาล่ะนี่มันก็ดึกแล้วถึงเวลานอนของข้าแล้ว”เ้าแมวมู่หรงเอ่ยลาก่อนจะรีบเดินจากไป
“เดินระวังๆ เ้าค่ะ”
พอได้รับทักษะตกปลาและวิธีทำเหยื่อไป๋ซู่ซินก็กดเรียนรู้ทันที ความรู้ไหลเข้าหัวอย่างต่อเนื่องแต่พอไป๋ซู่ซินรู้วิธีการทำเหยื่อ นางถึงกับผงะ
‘หืม ผิงกั่วแช่น้ำในทะเลสาบ!แค่นี้? ห้ะ แค่นี้จริงดิ!’
‘ดีนะที่ไม่ซื้อเหยื่อในร้านสะดวกซื้อเกือบถูกอีตาเฒ่าแรคคูนเทียนเทียนฟันหัวแบะแล้วเรา’
ไป๋ซู่ซินตรงไปที่ทะเลเพื่อทดลองทันที
ตัวที่1
ตัวที่2
.
.
.
.
ตัวที่ 20
ได้ปลามาทั้งหมด 20 ตัวเป็ทั้งปลากะพงขาวและกะพงแดง ตอนแรกนางจะเอาไปขายที่ร้านสะดวกซื้อแต่ตอนนี้ร้านก็ปิดแล้วเลยต้องเก็บไว้ในช่องเก็บของแทน
‘ถ้าอย่างนั้นก็เอาผิงกั่วไปแช่อมายาวารีไว้แล้วเอาใส่ช่องเก็บของ พรุ่งนี้จะได้เอาไปตกปลาด้านนอกมิติ เพราะหากข้าได้ปลามาเฉยๆจากในมิติ ไม่มีที่มาที่ไปเ้าเด็กสามคนนั้นจะยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่บางทีตอนนี้คงคิดว่าข้าเป็ปีศาจไปแล้วกระมัง’
‘โอ้ว นี่ข้าต้องคราฟลอบดักปลาและเบ็ดตกปลาไว้หลายๆอันหน่อย อืมมม เช่นนั้นก็ทำแบบไม้ไผ่ละกัน จะได้ไม่แปลกตามากนัก’
หลังจากที่ไป๋ซู่ซินนำผิงกั่วที่แช่อมายาวารีและปลาที่ตกได้เข้าช่องเก็บของแล้วนางก็ได้ตีตั๋วออกจากมิติเพื่อเข้านอน ทีแรกนางคิดจะนอนที่บ้านในมิติแต่ต้องพับความคิดไป เพราะบ้านหลังนี้แม้จะมีหลายห้องแต่ก็มีเพียงเสื่อผืนเดียวไม่ต่างจากที่นอนแข็งๆด้านนอกเลยก่อนจะหลับไปนั้น ไป๋ซู่ซินได้เปิดโฮโลแกรมเพื่อดูยอดเงินในมิติฟาร์ม ซึ่งมีอยู่ 10,900 เหรียญเท่านั้น
‘ขาดอีกเกือบหมื่นเหรียญถึงจะอัปเกรดเกาะเป็สองดาวได้เห้อ~’ไป๋ซู่ซินได้แต่ถอนหายใจเมื่อนึกถึงว่าต้องหาเงินอีกมากมายในอนาคต
ต้นยามเหม่า[1]เช้าวันรุ่งขึ้น
ไป๋ซู่ซินรีบตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารโดยตักข้าวสารในช่องเก็บของตักออกมาแค่พอกินสี่ที่ เพราะข้าวสารมีเหลือเพียงสองจิน[2]เท่านั้นกับปลากะพงขาวสองตัว พร้อมกับกระเทียมและต้นหอม ผงปรุงรส น้ำปลา น้ำมันพืชออกมา
‘เฮ้อ ต้องรีบปลูกข้าวแล้วสิข้าวสารในช่องเก็บของมิติไม่เหลือแล้ว ข้าวเปลือกก็มีแค่หกจิน ผงปรุงรสหมูสองจินน้ำปลาหนึ่งขวด และน้ำมันพืชสองขวด’
ไป๋ซู่ซินเริ่มนำข้าวสารไปซาวให้สะอาดแล้วนำมาต้มกับน้ำเปล่าโดยใส่อมายาวารีลงไปนิดหน่อยจากนั้นใส่ผงปรุงรสหมูเพื่อทำน้ำซุป รอจนข้าวสุก จึงยกลงพักต่อมาจึงเริ่มนำปลากะพงหั่นเต๋าผัดกับน้ำปลาพอสุกก็เทลงหม้อข้าวต้มจากนั้นนำกระเทียมเจียว และต้นหอมซอยใส่ลงไปเป็อันเรียบร้อย
เด็กครอบครัวหวังถูกปลุกให้ตื่นด้วยกลิ่นหอมฉุยของข้าวต้มปลากะพงฉีโต๋วน้อยรีบวิ่งออกมาแต่ต้องชะงักเพราะเห็นไป๋ซู่ซิน ลั่วหานเห็นน้องวิ่งมาเลยรีบตามมาทันทีเพราะกลัวน้องถูกไป๋ซู่ซินด่า
“พวกเ้าไปล้างหน้ากันได้แล้วจะได้มากินข้าว มื้อนี้มีข้าวต้มปลากะพง”
“ข ข..ขอรับท่านน้า”
พอทำธุระส่วนตัวกันเรียบร้อย เด็กทั้งสามก็มานั่งล้อมโต๊ะอาหารที่ผุพังพร้อมมองข้าวต้มอย่างตาลุกวาว
‘มีทั้งเนื้อสัตว์ข้าวอย่างดีเม็ดเรียงสวย มันน่ากินจริงๆ’
โครกกกก..
“เอาล่ะ อย่ามัวแต่จ้องพวกเ้ารีบกินได้แล้ว ข้าวต้มต้องกินตอนร้อนๆ”
เมื่อได้ยินไป๋ซู่ซินเอ่ยฉีโต๋วน้อยและเหมยอิงก็ไม่รอช้ารีบตักข้าวต้มเข้าปากทันที
‘อร่อยยิ่งนัก!เป็รสชาติที่ข้าไม่เคยรู้จักมาก่อน ทำไมนางทำอาหารอร่อยเยี่ยงนี้ ไม่รู้นางจะพอสอนข้าได้หรือไม่’เหมยอิงกินไปคิดไป
ผิดกับลั่วหานที่นั่งก้มหน้านิ่ง
“เ้าเป็อะไรอาหารไม่ถูกปากหรือ?” ไปซู่ซินถามด้วยความสงสัย
“เปล่าอาหารมื้อนี้มันดีเกินไป มีทั้งเนื้อมีทั้งข้าวอย่างดี ดูก็รู้ว่ามีราคาแพง ข้าไม่สบายใจที่จะกินมันท่านควรเก็บเงินของครอบครัวเราไว้ให้ท่านพ่อข้าไม่อยากให้พ่อของข้าต้องไปทำงานหนักและต้องไปใช้ชีวิตเมืองอื่นที่ห่างไกลจากพวกเรา”
“เอาล่ะๆปลาพวกนี้ก็ไม่ได้มีราคาค่างวดสักเท่าไร ข้าไม่ได้เสียเงินซื้อสักอีแปะเดียวนี่ข้าไปตกปลามาเมื่อวานนี้ตอนพวกเ้าไปเก็บผักป่า เอาแบบนี้ดีหรือไม่วันนี้ข้าจะพาพวกเ้าไปจับปลาเพื่อนำไปขายจะได้หาเงิน”
“แต่ท่านพ่อสั่งไว้ว่าหากท่านพ่อหรือท่านปู่ไม่อยู่ห้ามไปลงน้ำเด็ดขาดนะขอรับทำได้แค่ตักน้ำมาไว้ใช้เท่านั้น” ฉีโต๋วน้อยเอ่ยขึ้น
“ข้าไม่ได้จะให้ลงน้ำเสียหน่อยข้าจะพาพวกเ้าจะไปลำธารใกล้ๆบ้านแล้วเดี๋ยวเราจะตกปลาโดยใช้คันเบ็ดและกับดักจับปลา”
“ท่านเคยทำหรือ?ท่านรู้หรือไม่การตกปลาโดยใช้คันเบ็ดมันยากมากเลยข้าเคยได้เห็นชายชราในหมู่บ้านตกต้องมีเหยื่อด้วย หาก้าปลาจริงๆ ต้องไปออกเรือประมงที่ทะเลนู้น” ลั่วหานมองไป๋ซู่ซินด้วยสายตาเอือมๆแม่เลี้ยงผู้นี้นับวันยิ่งเหมือนเด็กน้อย คิดเป็เด็กไปได้การจะตกปลามันหาได้ง่ายเพียงนั้นเสียที่ไหน
“ข้านี่แหละเทพเ้าแห่งการจับปลานี่ข้าไม่ได้ปดนะ เพียงข้าไม่เคยแสดงให้พวกเ้าเห็นก็เท่านั้น ส่วนเื่เหยื่อตกปลาและอุปกรณ์ข้าจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้แหละตอนนี้พวกเ้าก็กินข้าวไปก่อนแล้วกัน” พูดจบไป๋ซู่ซินก็รีบเดินออกไปนอกบ้านมองซ้ายมองขวาแล้วหยิบลอบดักปลาพร้อมคันเบ็ดสี่อันออกมาช่องเก็บของมิติ
[1]ยามเหม่า= 05.00 - 06.59 น.
[2] 1 จิน =น้ำหนัก500 กรัม
2K
