"ข้าขอโทษด้วยสำหรับความวุ่นวายในครั้งนี้กับความคิดโง่ๆ คนของข้ามันค่อนข้างเอาแต่ใจ"ชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำพูด และค่อยๆเดิน มายังจุดที่พวกทารันอยู่
"พวกเ้าทำให้ขุนพลของข้าต้องเสียท่าไม่ธรรมดาจริงๆ พวกเ้าเก่งนะ ต้องขอชมเลยละ" ชายหนุ่มปรบมือ
ฟิร่ากับเดลและเดลลอน ยืนตัวสั่นเมื่อพบกับชายชุดเกราะสีดำที่อยู่ตรงหน้า
"แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่ข้า้า ก็มีอยู่ " ชายในชุดเกราะสีดำพูดพลางเดินมาหาเนลอย่างช้าๆ
เพียงแค่กะพริบตา ชายในชุดเกราะสีดำ ยืนอยู่ตรงหน้าทารัน
"เมืองวาดิช อ่อนแอขนาดนี้เลยรึ ไม่เหมือนรุ่นปู่ของเ้าเลย อ่อนแอมากๆ ลำพังแค่ถือ ไวท์ซอร์ดก็คงเต็มกลืนแล้วละมั้ง"ชายในชุดเกราะสีดำพูดในขณะที่เดินวนรอบตัวเนลที่นอนหมดสติอยู่ พลางมองไปหาองครักษ์ทั้ง6
"พวกเ้าองครักษ์าาที่แสนอ่อนแอ เ้าัน้อย หมาป่าน้อย จอมเวทน้อย สาวน้อย นักรบน้อยและ สาวน้อยนักเลี้ยงสัตว์ พวกเ้าอาจจะแข็งแกร่งขึ้น เก่งขึ้น" ชายในชุดเกราะสีดำเดินไปหาทารัน จับทารันที่คอแล้วยกขึ้น
"เ้าัน้อย เผ่าของเ้าทำให้ข้าต้องเสียเวลาไปร้อยๆปี เห็นหน้าเ้าแล้วรู้สึกโมโหจริงๆ"จากนั้นชายในชุดเกราะก็โยนทารันออกมาราวกับโยนก้อนหิน
ชายในชุดเกราะสีดำหยุดต่อหน้าเนล ทันใดนั้น เดลหมาป่าขนสีเงินพุ่งต่อยหน้าชายในชุดเกราะเข้าอย่างจัง เสียงะเิจากพลังของเดลดังสนั่น แต่สิ่งที่หมัดที่เดลต่อยไปนั้น กลับไม่ทำให้เกิดรอยอะไรกับชายคนนั้น
"อยู่ให้สมกับที่เ้ารอดมาหน่อย"ชายคนนั้น หันมาต่อยใส่เดล จนกระเด็นจมไปกับพื้น เดลก็สลบไป
จากนั้นชายในชุดเกราะดำเดินไปหาเนล
"ไง เ้าหนุ่ม สิ่งเ้ามีคล้ายๆกับของข้านะ แต่สีมันไม่ใช่ และอีกอย่างนายใช้มันไม่เป็ ชั้นขอได้รึเปล่า?" ชายในชุดเกราะสีดำพูดกับเนลที่ยังสลบอยู่
"ถ้าไม่ตอบชั้นขอแล้วกันนะ หนุ่มน้อย" ชายคนนั้นหยิบบูลขึ้นมา แต่ทันใดนั้น เนลก็จับแขนของชายคนนั้นไว้
"นายจะเอาเพื่อนชั้นไปไม่ได้"เนลพูดเสียงแข็ง ใส่ชายคนนั้น
"ดื้อด้าน ซะจริง"ชายชุดเกราะดำต่อยเนลหลายครั้งๆ แต่เนลก็ไม่ปล่อยมือ
"เสียเวลากับ...อีกละเรา งั้น..."พูดพลางก็หันไปทางาาเซิก
ชายในชุดเกราะสีดำเอามือล้วงลูกกุญแจสีดำที่มีไฟสีฟ้าจากหน้าอกของเนลขึ้นมาดู
.
.
าาเซิกค่อยๆลุกยืนขึ้น
"ข้าไม่เป็ไรแล้ว ขอบใจเ้ามาก จากนี้คงเป็หน้าที่ข้าแล้วละ เ้าไปหาที่ซ่อนเถอะ"าาเซิกพูดหลังจากก็เดินไปยังขอบของกำแพงปราสาทที่แตกแล้วะโลงไปเบื้องล่าง าาลงพื้นอย่างแรงเศษฝุ่นปลิวกระจัดกระจาย จากนั้นดาบไวท์ซอร์ดก็ลอยเข้ามือของาาเซิกอย่างรวดเร็ว
"ถ้าเ้า้าอะไรก็มาเอาจากข้าไปไม่ใช่มารังแกเด็กน้อยพวกนี้"าาเซิก
"คนแก่กำลังจะตาย ยังฝืนลงมาให้ข้าฆ่าทิ้ง ดี!!ให้มันจบไปเบื่อเหลือเกิน "ชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำ
าาเซิกยกดาบขึ้นเพื่อตั้งท่าเตรียมโจมตี แต่อีกฝั่งหนึ่งยืนเฉยๆ าาเซิกพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ดาบสีทองฟันแหวกอากาศอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ว่าจะเร็วแค่ไหนก็ไม่อาจฟันโดนชายหนุ่มคนนั้นได้แม้แต่น้อย เขาสามารถหลบได้ทุกครั้งไม่ว่าาาเซิกจะเร็วแค่ไหน
"เคร้ง!!!"เสียงดาบไวท์ซอร์ดฟันโดนชุดเกราะส่วนแขน แล้วดาบในมือาาเซิกก็หยุด
ชายในชุดเกราะสีดำจับดาบด้วยมือเปล่าอย่างไม่เกรงกลัวคมดาบ
"แฮ่ก.....แฮ่ม.."เสียงาาเซิกหายใจหอบอย่างเห็นได้ชัด เขาเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว เขาเอาดาบยันกับพื้นเพื่อไม่ให้เขาล้มลง
"ข้าเบื่อ...เสียเวลากับตาแก่งี่เง่านี้ไม่สนุกเลย"ชายชุดดำพูดจากนั้นก็ชูแขนขึ้นฟ้า ปรากฏวัตถุดาบสีดำลอยอยู่แล้วพุ่งลงมาปักหลังของาาเซิกจนล้มนอนจมกองเื
"แต่ ข้าขอชีวิตาาของพวกเ้าแล้วกัน"ชายในชุดเกราะยิ้มใส่องครักษ์และกับเนล
เนละโใส่ชายคนนั้นอย่างรวดเร็วเพื่อเข้าไปหาาาเซิก แต่โดนชายคนนั้นเตะด้วยแรงมหาศาลจนกระเด็นออกมาแล้วนอนแน่นิ่งไป
"แกกับไอ้ไฟสีฟ้าน่ารำคาญนี้ แกยังไม่รู้วิธีใช้ใช่ไหม งั้นชั้นจะสอนให้"ชายคนนั้นะโใส่เนลด้วยความเร็วเพียงไม่กี่วินาที เขาก็เหยียบหน้าอกของเนลเสียงดังสนั่น แรงดันอากาศรอบข้างกระจายออกราวกับะเิ จากนั้นเขาก็กระชากกุญแจที่มีไฟสีฟ้าลูกไหม้อยู่
"นี้คือวิธีการทำพันธะสัญญาญกันระหว่างราชันไง"ทันทีที่ชายคนนั้นพูด เขาก็เอากุญแจนั้นแทงเข้าหน้าอกของเนลเืออกทันทีที่กุญแจนั้นแทงเข้าไป เืออกจนท่วมตัวของเนล
"เจ็บ!!!!!! อ็ากกก!!!"เนลร้องด้วยความเ็ป ในขณะนั้นชายคนนั้นก็เดินหันหลังไปนั่งก้อนหินที่อยู่ข้างหลังอย่างสบายใจ
"ถ้าเ้ารอดเ้าก็คือคนที่คู่ควรจะมัน"ชายคนนั้นพูดและยิ้มเหมือนดีใจ
ร่างของเนลดิ้นทุรนทุราย ด้วยความเ็ป ไฟสีฟ้าก็ลุกโชติ่ออกจากปากและตาของเนลที่ดิ้นทุรนทุราย เพราะความเ็ป ทารันกับองครักษ์ทั้งหมดมองเนล เพราะอยากเข้าไปช่วยแต่ด้วยร่างกายที่บอบช้ำเกินไป
"เนล!!!!!"เสียงะโของพี่สาวของเนลดังออกมาจากบนปราสาท และเสียงร้องไห้ทำให้เนลหันไปมอง จากนั้นเนลก็นิ่งไป ไฟสีฟ้าที่คลุมตัวก็ค่อยๆ มอดลงอย่างช้าๆ จนดับไป
ทุกอย่างนิ่งสนิท ร่างกายที่ไร้วิญญาญของเนลทำให้ผู้เป็พี่สาวทรุดลงกับพื้น ร้องไห้ปานจะขาดใจ
"เป็ภาชนะที่อ่อนแอจริงๆ ผิดหวังเหลือเกิน"ชายคนนั้นพูด
.
"ข้าจะให้โอกาสพวกเ้าทั้งหมดอีกครั้ง หนีจากที่นี่ให้ได้"ชายคนนั้น ชี้นิ้วขึ้นที่ดวงอาทิตย์ จากนั้นก็ค่อยๆ มืดลงราวกับมีบางอย่างค่อยบังดวงอาทิตย์ ลูกไฟขนาดั์ค่อยๆเคลื่อนตัวบังดวงอาทิตย์
"ข้าเป็พวกนับเวลาไม่ค่อยเก่งซะด้วย เอาว่าเป็พวกเ้าหนีให้เร็วที่สุดแล้วกัน ก่อนที่มันจะตกลงมา เอาเลย ข้าจะรอดู"
เหล่าองครักษ์และผู้คนที่อยู่ตรงนั้นรู้ดีว่าไม่มีทางจะหนีไปไหนได้แล้ว และไม่มีทางจะรอดจากที่นี่ไปได้ ต่างเจ็บใจกับความอ่อนแอ่ของตัวเอง รํ่าให้ต่อโชคชะตา
ไร้ผู้ต่อกร ในสนามรบ เพลิงสีดำลุกท่วมตัวชายคนนั้น มันใหญ่ขึ้น ๆ ท้องฟ้ามืดลง ราวกับไม่มีดวงอาทิตย์หรือแม้แต่แสงดาว ไม่มีแม้แต่ลมที่ทะลุเข้ามาให้ัั ราวกับมันดูดทุกอย่างเข้าไปในเพลิงสีดำ
"ถ้าเจ็บใจ หรือ แค้น จงโทษในความอ่อนแอของพวกเ้า เ้าเด็กน้อยทั้งหลาย พวกเ้ามันก็แค่มด ข้าจะฆ่าพวกเ้าเพียงกะพริบตายังได้ แต่ยัง...ยังก่อนถ้าแค้นจงมาหาข้า จงเก่ง จงแข็งแกร่ง จงมีพลัง และทำให้ข้าสนุก จงทำให้ข้าสนุกเหมือนที่ข้าเคยสนุกมาก่อน ข้าคือ เซนอส ผู้ใช้พลังของราชันแห่งเพลิงสีนิลผู้เป็ะ"
ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น
*****ผมพยายามจะอัพให้ถึงตอนล่าสุดที่เขียนไว้นะครับ คงได้แค่วันละ3-4ตอนเท่านั้น ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ *****
518
